சிறையிலும் எழுதினார்… முதுமையிலும் போராடினார் – கலைஞர் கருணாநிதி

கலைஞர் மு. கருணாநிதி தமிழ்நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் ஒரு பெயர் மட்டும் அல்ல; ஒரு காலகட்டம். அவர் அரசியல்வாதி மட்டுமல்ல, ஒரு போராளி, எழுத்தாளர், பேச்சாளர், சிந்தனையாளர், சமூக மாற்றத்தின் குரல். அவரது வாழ்க்கை அரசியல் பதவிகளால் மட்டும் அளவிட முடியாத அளவுக்கு ஆழமானது.

1924 ஜூன் 3ஆம் தேதி, திருவாரூர் மாவட்டம் திருக்குவளை என்ற சிறிய கிராமத்தில் கருணாநிதி பிறந்தார். அவரது தந்தை முத்துவேல் ஒரு இசைக்கலைஞர்; தாய் அஞ்சுகம் எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர். சிறுவயதிலிருந்தே வறுமை அவருடன் பயணித்தது. பள்ளிக்கல்வி முழுமையாகத் தொடர முடியாத சூழல் இருந்தாலும், கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் ஒருபோதும் குறையவில்லை. புத்தகங்களே அவரது உலகமாக மாறின.

அரசியல் வாழ்க்கை அவரிடம் திடீரென வந்தது அல்ல. சமூக அநீதிகள், சாதிய அடக்குமுறைகள், மொழி இழிவுகள் ஆகியவை அவரை இளமையிலேயே காயப்படுத்தின. 14 வயதிலேயே சுயமரியாதை இயக்கத்தின் கருத்துகளால் ஈர்க்கப்பட்ட அவர், பெரியாரின் சிந்தனைகளை வாசித்து, பேச்சிலும் எழுத்திலும் தீவிரமாக வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார். 1940களில் திராவிடர் கழக இயக்கத்தில் இணைந்த அவர், பின்னர் 1949ல் உருவான திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் (திமுக) நிறுவன உறுப்பினர்களில் ஒருவராக ஆனார்.

அவரின் எழுத்துத் திறன் அரசியலுக்கு முன்பே வெளிப்பட்டது. நாடக வசனங்கள், கட்டுரைகள், கவிதைகள், பத்திரிகை எழுத்துகள் மூலம் அவர் மக்களிடம் நேரடியாக பேசினார். “முரசொலி” பத்திரிகை மூலம் திராவிட சிந்தனைகளை வீடுதோறும் கொண்டு சென்றார். அரசியல் மேடைகளில் அவர் பேசிய பேச்சுகள் இலக்கியத் தரம் கொண்டவை. அதனால்தான் அவரை “கலைஞர்” என்று மக்கள் அழைக்கத் தொடங்கினர்; அது ஒரு பட்டம் அல்ல, மக்களின் அங்கீகாரம்.

1957ல் சட்டமன்றத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கருணாநிதி, அதன்பின் தமிழ்நாட்டு அரசியலில் மையமாக மாறினார். 1969ல் முதல்வராகப் பதவியேற்றபோது, அவர் கொண்டுவந்த மாற்றங்கள் ஆழமானவை. தமிழை ஆட்சிமொழியாக முன்னிறுத்துதல், தமிழ் செம்மொழி அந்தஸ்து, சமூக நீதிக்கான சட்டங்கள், சுயமரியாதை கொள்கைகளை நிர்வாகத்தில் கொண்டு வருதல்—all இவையும் அவரது ஆட்சியின் அடையாளங்கள்.

அவரைப் பற்றி அதிகம் அறியப்படாத விஷயம் ஒன்று உள்ளது. அவர் பதவியில் இல்லாத காலங்களிலும் கூட, தினமும் எழுதும் பழக்கத்தை ஒருபோதும் விட்டதில்லை. சிறை சென்ற நேரங்களிலும் கூட, சுவற்றில் நிலக்கரி கொண்டு எழுதினார் என்று கூறப்படுகிறது. சிறை அவருக்கு தண்டனை அல்ல; சிந்தனை செய்யும் இடமாகவே இருந்தது.

அவசர நிலை காலத்தில் அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது, உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் கடும் அழுத்தங்களை சந்தித்தார். ஆனால் அதன்பிறகும் அவரது பேனா மௌனமாகவில்லை. ஜனநாயகம், கருத்துச் சுதந்திரம் ஆகியவற்றின் மீது அவருக்கு இருந்த உறுதி, அந்த காலகட்டத்தில் மேலும் வலுவடைந்தது.

கலைஞரின் இன்னொரு குறைவாக அறியப்பட்ட பண்பு அவரது நினைவாற்றல். அவர் படித்த ஒரு நூல், கேட்ட ஒரு பாடல், பார்த்த ஒரு சம்பவம்—எதையும் மறக்காதவர். அதனால் தான், திடீர் பேச்சுகளிலும் கூட இலக்கிய மேற்கோள்கள், வரலாற்று உதாரணங்கள் சரளமாக வெளிவந்தன.

அவர் அரசியலில் பல முறை தோல்விகளை சந்தித்தார். ஆனால் ஒருபோதும் அரசியலிலிருந்து விலக வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை. “பதவி என்பது நிரந்தரம் அல்ல; கொள்கை மட்டுமே நிரந்தரம்” என்ற அவரது சிந்தனை, அவரது வாழ்க்கையின் சாரம். 90 வயதைக் கடந்தபோதும், சட்டமன்றத்திற்கு வந்து பேச வேண்டும் என்ற ஆர்வம் அவரிடம் குறையவில்லை.

தமிழ் மொழி அவரது உயிர். சங்க இலக்கியம் முதல் நவீன இலக்கியம் வரை, தமிழின் அனைத்துத் தளங்களிலும் அவருக்கு ஆழமான அறிவு இருந்தது. அதனால் தான், அரசியல் அறிவிப்புகளிலும் கூட தமிழ் இலக்கியத்தின் சுவை தெரிந்தது. பலர் அரசியலில் பேசுவார்கள்; கலைஞர் அரசியலை இலக்கியமாக மாற்றினார்.

கலைஞர் கருணாநிதி 2018ல் மறைந்தாலும், அவர் விதைத்த சிந்தனைகள், எழுத்துகள், சமூக மாற்றங்கள் இன்னும் உயிருடன் உள்ளன. அவர் கட்டிய கட்டிடங்களைவிட, அவர் உருவாக்கிய சிந்தனைதான் நிலைத்திருக்கிறது. சமூக நீதி, மொழி மரியாதை, சுயமரியாதை—இந்த மூன்றையும் அரசியலின் மையமாக வைத்த ஒரு தலைவர் என்றால், அது கலைஞர் மட்டுமே.

அவர் சொன்னது போல,
“நான் ஒரு நாள் மறையலாம்…
ஆனால் என் எழுத்தும் என் சிந்தனையும்
இந்த மண்ணில் மறையாது.”