தமிழ் ஆன்மிக மரபில் சிலர் பேசப்பட்டு புகழ்பெறுகிறார்கள். சிலர் பேசப்படாமலேயே மனித மனங்களில் ஆழமாகத் தங்கிவிடுகிறார்கள். அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவரே புலிப்பாணி சித்தர்.
அவரைப் பற்றி பெரிய கோயில்களும் இல்லை, உயர்ந்த சிலைகளும் இல்லை. ஆனாலும் அவரது பெயர் கேட்டாலே ஒரு அமைதி மனதுக்குள் இறங்குகிறது. அது அவரது ஞானத்தின் தன்மை.
புலிப்பாணி சித்தரின் பிறப்பு பற்றி தெளிவான வரலாற்றுச் சான்றுகள் எதுவும் இல்லை. ஆனால் சித்தர் மரபில் ஒரு உண்மை சொல்லப்படுகிறது. சித்தர்களின் பிறப்பை விட அவர்கள் அடைந்த ஆன்மிக நிலையே முக்கியம் என்பதே அது.
இளமையிலிருந்தே இயற்கையின் மீது ஆழ்ந்த ஈர்ப்பு கொண்ட புலிப்பாணி, காடுகள், மலைகள், மூலிகைகள், மௌனம் ஆகியவற்றையே தனது ஆசான்களாகக் கொண்டார்.
மனிதன் ஏன் நோய்படுகிறான், ஏன் துன்பப்படுகிறான், காரணம் உடலா அல்லது மனமா என்ற கேள்விகள் அவரது உள்ளத்தில் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டே இருந்தன. அந்தக் கேள்விகளே அவரை தவத்திற்கும் தேடலுக்கும் அழைத்தன.
உலகத்தை விட்டு அவர் ஓடவில்லை. உலக ஆசைகளிலிருந்து மட்டும் விலகினார். தியானம், யோகம், பிராணாயாமம் ஆகிய வழிகளில் முதலில் அவர் தனது மனதை அடக்கினார்.
அதன் பிறகு மூலிகை அறிவு, சித்த வைத்தியம், காயகல்பம் போன்றவற்றை மனித நலனுக்காகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினார். சக்தியை வெளிப்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல, கருணையுடன் உதவ வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் இந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். அதனால் தான் அவர் சித்தர் ஆனார்.
“புலிப்பாணி” என்ற பெயர் பலருக்கும் ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தும். மக்களிடையே சொல்லப்படும் கதைகளில், அவர் புலியை அடக்கி அதன்மேல் அமர்ந்து பயணித்ததாக கூறப்படுகிறது.
ஆனால் ஆன்மிகமாகப் பார்க்கும்போது அந்தப் புலி ஒரு விலங்கு அல்ல. அது மனித மனத்தின் கோபம், அகங்காரம், ஆசை, பயம் ஆகியவற்றின் சின்னம். அந்தப் புலியை அடக்கியவன் தான் உண்மையான சித்தர்.
புலிப்பாணி சித்தர் விலங்கைக் கட்டுப்படுத்தியதைவிட மனித மனத்தை வென்றதைச் சுட்டிக்காட்டவே அந்தப் பெயர் வழங்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது.
அவரைச் சுற்றி பல அதிசயக் கதைகள் சொல்லப்படுகின்றன. ஒரு இலை, ஒரு மூலிகை, ஒரு வார்த்தை – இவற்றால் பலர் நோயிலிருந்து குணமடைந்ததாக நம்பப்படுகிறது.
ஆனால் புலிப்பாணி சித்தர் அதிசயங்களை விரும்பியவர் அல்ல. அவர் அடிக்கடி சொல்லியதாக கூறப்படும் கருத்து ஒன்று உண்டு. நோயை குணப்படுத்தலாம், ஆனால் வாழ்க்கை மாறாவிட்டால் நோய் மீண்டும் திரும்பி வரும்.
அதனால் தான் இயற்கைக்கு எதிரான தவறான வாழ்க்கை முறையால் ஏற்பட்ட நோய்களுக்கு சில நேரங்களில் அவர் மருந்து கொடுக்க மறுத்தாராம். மருந்தை விட வாழ்க்கை மாற்றமே முக்கியம் என்பதே அவரது பார்வை.
புகழ், பரபரப்பு, அரசர்களின் ஆதரவு போன்றவற்றை அவர் திட்டமிட்டே தவிர்த்தார். அரசர்கள் கூட அவரைத் தேடி வந்தபோது, அவர் அந்த இடத்தை விட்டு மறைந்து விட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. ஞானம் விளம்பரத்திற்கானது அல்ல என்ற உறுதியான எண்ணம் அவருக்குள் இருந்தது.
அதனால் தான் இன்றுவரை புலிப்பாணி சித்தருக்கு தெளிவான சமாதி இல்லை, பெரிய கோயிலும் இல்லை. சிலர் அவர் குகைகளில் லயித்தார் என்கிறார்கள். சிலர் இன்னும் அருவமாக இருக்கிறார் என நம்புகிறார்கள். ஆன்மிகமாகப் பார்க்கும்போது அவர் ஒரு இடத்தில் இல்லை; அவர் ஒரு நிலை.
புலிப்பாணி சித்தரின் வைத்திய மற்றும் யோகக் குறிப்புகள் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் எழுதப்படவில்லை. அவை உவமைகள், குறியீடுகள், மறைமொழிகள் மூலமாக எழுதப்பட்டுள்ளன.
அறிவு தகுதி இல்லாதவர்களிடம் தவறாகப் போகக்கூடாது என்பதே இதன் பின்னணி என்று சித்த மருத்துவ மரபில் கூறப்படுகிறது. தேடல் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் அந்த ஞானம் திறக்கும் என்ற நம்பிக்கையும் அதனுடன் இணைந்துள்ளது.
புலிப்பாணி சித்தர் வாழ்க்கையால் சொல்லிய செய்தி மிகவும் எளிமையானது. இயற்கையுடன் இணைந்து வாழ வேண்டும். தேவையற்ற ஆசைகளை விட்டுவிட வேண்டும். மனதை அடக்கினால் வாழ்க்கை தானே சீராகும். அவர் அனைவரையும் சித்தர்களாக மாற்ற வரவில்லை. மனிதர்களை உணர்வுள்ள மனிதர்களாக மாற்றவே வந்தார்.
புலிப்பாணி சித்தர் ஒரு கதாபாத்திரம் அல்ல. ஒரு வரலாற்றுச் சிலையும் அல்ல. அவர் மௌனத்தில் பேசும் ஞானம். இயற்கையில் மறைந்த பாடம். ஒருவர் அமைதியைத் தேடினால், ஆசையை விட்டால், தன்னைத் தானே அறிந்தால், அங்கேயே புலிப்பாணி சித்தரின் வழி தொடங்குகிறது.
