குறள்:
“இருமை வகைதெரிந்து ஈண்டுஅறம் பூண்டார்
பெருமை பிறங்கிற்று உலகு.”
விளக்கம்:
பொருள்: பிறப்பு, வீடு (மோட்சம்) ஆகிய இரண்டின் தன்மைகளையும் ஆராய்ந்து அறிந்து, இப்பிறப்பிலேயே ஆசைகளைத் துறந்து அறநெறியை மேற்கொண்டவர்களின் பெருமையே உலகில் உயர்ந்தது ஆகும்.
பால்: அறத்துப்பால்
இயல்: பாயிரவியல்
அதிகாரம்: நீத்தார் பெருமை
அணி :
இந்தக் குறளில் சொற்பொருள் பின்வருநிலையணி பயின்று வந்துள்ளது.
அணி விளக்கம்:
விளக்கம்: “இருமை” (இம்மை, மறுமை) மற்றும் “பெருமை” போன்ற சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து, அந்தந்த இடத்திற்கு உரிய சிறப்பான பொருளை உணர்த்துவதால் இது சொற்பொருள் பின்வருநிலையணி எனப்படும்.
குறிப்பு: சில உரையாசிரியர்கள் இதில் எவ்வித வெளிப்படையான உவமைகளும் இல்லாததால், இது இயல்பு நவிற்சி அல்லது உண்மைப் பொருள் விளக்கம் என்றும் கருதுகின்றனர்.
உண்மையான செல்வம் :
ஒரு செழிப்பான கிராமத்தில் சோமநாதன் என்ற மிகப்பெரிய செல்வந்தர் இருந்தார். அவரிடம் ஏராளமான நிலங்களும் பொன்னும் பொருளும் இருந்தன. ஆனால், அவருக்கு எப்போதும் ஒரு பயம்: “நான் இறந்த பிறகு இவை யாவும் என்னவாகும்? என் பெயர் நிலைத்து நிற்குமா?”
அதே ஊரில் தர்மலிங்கம் என்ற முதியவர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பெரிய வசதி படைத்தவர் அல்ல. ஆனால், தன்னிடம் இருக்கும் சிறு தொகையிலும், உடல் உழைப்பிலும் ஊர் மக்களுக்குத் தேவையான நன்மைகளைச் செய்து வந்தார்.
ஒருமுறை சோமநாதன் தர்மலிங்கத்திடம் கேட்டார், “ஏன் ஐயா, உங்களுக்கென்று எதையும் சேர்த்து வைக்காமல் இப்படி மற்றவர்களுக்காக உழைக்கிறீர்களே, உங்களுக்குப் பயமாக இல்லையா?”
அதற்குத் தர்மலிங்கம் புன்னகையுடன் சொன்னார், “ஐயா, வாழ்வு என்பது இரு வகைப்படும். ஒன்று, நாம் இன்று வாழும் இந்த இப்பிறப்பு; மற்றொன்று, நாம் மறைந்த பின்னும் மக்கள் மனதில் வாழும் நிலைத்த புகழ். இரண்டின் தன்மையையும் நான் அறிவேன். இன்று நான் உண்ணும் உணவு என் பசியைத் தீர்க்கும், ஆனால் நான் செய்யும் அறம் என் ஆன்மாவிற்கு நிம்மதியைத் தரும்.”
சோமநாதன் யோசித்தார். சில நாட்களில் ஊரில் பெரிய வெள்ளம் வந்தது. சோமநாதன் தன் சொத்துக்களைக் காக்கப் போராடினார், ஆனால் தர்மலிங்கம் தன் உயிரைப் பொருட்படுத்தாமல் ஊர் மக்களைக் காப்பற்றினார். வெள்ளம் வடிந்தபின், மக்கள் அனைவரும் தர்மலிங்கத்தையே போற்றினர். சோமநாதனின் செல்வம் அவர் பெருமையைச் சொல்லவில்லை; தர்மலிங்கம் செய்த அறமே அவரை உலகறியச் செய்தது.
நீதி :
வாழ்வின் நிலையற்ற தன்மையையும் (இப்பிறப்பு), அறத்தின் நிலையான தன்மையையும் (மறுபிறப்பு/புகழ்) உணர்ந்து செயல்படுபவர்களே உலகில் சிறந்த மனிதர்களாகப் போற்றப்படுவார்கள்.
