மனித வாழ்க்கை என்பது ஓர் ஆன்மீகப் பயணம். நாம் பிறக்கும் தருணத்திலிருந்து இறக்கும் வரையிலும் வெளியே ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். பணம், பதவி, புகழ், உறவுகள், ஆசைகள் என்று பலவற்றை தேடி ஓடுகிறோம்.
ஆனால் அந்த ஓட்டத்தின் நடுவே, “நான் யார்?”, “என் வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன?” என்று நம்மில் பலர் ஒருபோதும் நின்று கேட்பதில்லை. அந்தக் கேள்வி எழும் நாளில்தான் ஆன்மீக வாழ்க்கை ஆரம்பமாகிறது.
ஆன்மீகம் என்பது காட்டுக்குள் போய் தவம் செய்வது அல்ல. உலகை விட்டு விலகி வாழ்வதும் அல்ல. நாம் வாழும் அதே வாழ்க்கையில், அதே குடும்பத்தில், அதே பணியில் இருந்து கொண்டு, மனதை சுத்தமாக வைத்துக் கொள்வதே ஆன்மீகம்.
பிறரை மாற்ற முயல்வதை விட, முதலில் நம்மை மாற்றிக் கொள்வதே ஆன்மீகத்தின் அடிப்படை. கோபம் வரும் போது அதை அடக்க கற்றுக்கொள்வது, பொறாமை எழும்போது அதை உணர்ந்து விலகுவது, அகந்தை தலைதூக்கும் போது பணிவை நினைவில் கொள்ளுவது – இவை எல்லாம் பெரிய தியானங்களைவிட உயர்ந்த ஆன்மீக பயிற்சிகள்.
இறைவன் என்பது எங்கோ தொலைவில் இல்லை. கோவிலுக்குள் மட்டும் இல்லை. நம்முடைய மனத்தின் தூய்மையில்தான் இறைவன் வாசம் செய்கிறான். மனம் கலங்கியிருக்கும்போது எத்தனை முறை வழிபட்டாலும் அமைதி கிடைக்காது.
ஆனால் மனம் சாந்தமாக இருந்தால், ஒரு நிமிடம் மௌனமாக அமர்ந்தால்கூட வாழ்க்கையின் உண்மை அர்த்தம் புரிய ஆரம்பிக்கும். அதனால்தான் ஞானிகள் “மௌனம் மிகப் பெரிய பிரார்த்தனை” என்று சொன்னார்கள்.
வாழ்க்கையில் எல்லாம் நிரந்தரம் அல்ல என்பதை உணர்வதே ஆன்மீக முதிர்ச்சி. இன்றிருப்பது நாளை இருக்காது. இன்றைய இன்பம் நாளை துக்கமாக மாறலாம். இன்றைய துக்கம் நாளை அனுபவமாக மாறலாம். இதை உணர்ந்தவன் எதிலும் அளவுக்கு மீறி மகிழவும் மாட்டான், அளவுக்கு மீறி உடையவும் மாட்டான். சமநிலையே ஆன்மீகத்தின் அழகு.
பிறரை மன்னிப்பது ஆன்மீகத்தில் ஒரு பெரிய படி. மன்னிப்பு என்பது மற்றவருக்காக அல்ல, நம்முடைய மன அமைதிக்காக. கோபத்தையும் வெறுப்பையும் சுமந்து கொண்டு வாழும் மனம் ஒருபோதும் இறைவனை உணர முடியாது. மனம் லேசாக இருக்க வேண்டும். அதற்கு மன்னிப்பே சிறந்த மருந்து. நாம் பிறரிடம் கருணை காட்டும் போது, அந்த கருணை நம்மையே மாற்றுகிறது.
ஆன்மீகம் நம்மை மென்மையாக்கும். பிறரின் வலியை உணரச் செய்யும். ஒரு உயிரையும் காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற எண்ணத்தை வளர்க்கும். நாம் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும், செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும், நினைக்கும் ஒவ்வொரு எண்ணமும் நம்மை வடிவமைக்கிறது என்பதை உணர்த்தும். நல்ல எண்ணம் விதைத்தால் நல்ல வாழ்க்கை விளையும் என்பதை ஆன்மீகம் மெதுவாக கற்றுத் தருகிறது.
இறைவனை அடைய பெரிய செயல்கள் தேவையில்லை. சிறிய சிறிய நல்ல செயல்களே போதும். நேர்மை, உண்மை, பணிவு, கருணை, நன்றி உணர்வு – இவை எல்லாம் ஆன்மீகத்தின் அடையாளங்கள். தினமும் இரவு தூங்குவதற்கு முன் “இன்று நான் யாரையும் காயப்படுத்தினேனா?” என்று நம்மை நாமே கேட்டுக் கொண்டால், அதுவே ஒரு பெரிய ஆன்மீக சாதனை.
இறுதியில் ஆன்மீகம் நமக்கு சொல்லும் செய்தி ஒன்றுதான்: வாழ்க்கை ஒரு போட்டி அல்ல, ஒரு பயணம். மற்றவர்களை முந்துவதற்காக அல்ல, நம்மை நாமே மேம்படுத்திக் கொள்வதற்காக வாழ வேண்டும். வெளியில் தேடும் அமைதி எங்கும் கிடைக்காது. உள்ளே திரும்பிப் பார்த்த நாளில்தான் உண்மையான அமைதி கிடைக்கும். அந்த அமைதியே இறைவன். அந்த இறைவனையே ஆன்மீகம் என்று சொல்கிறோம்.
