ரோமரிஷி சித்தர் பற்றி இன்று நாம் அறிந்திருப்பது முழுமையான வரலாறு அல்ல; அது சித்தர் மரபுகளில், அகத்தியர் வழி ஞானக் கதைகளில், வாய்மொழியாகப் பரவி வந்த அனுபவக் குறிப்புகளில் இருந்து வந்த ஒரு வாழ்வோட்டம்.
ஆனால் அந்தக் கதைகள் ஒன்றாக சேர்ந்தபோது, ஒரு சாதாரண மனிதன் எப்படி மெதுவாக தன்னைத் தாண்டி ஒரு சித்த நிலைக்குச் சென்றார் என்பதைக் கண்ணுக்கு முன் நிறுத்துகின்றன.
ரோமரிஷி சிறுவயதிலேயே மற்ற குழந்தைகளிடமிருந்து வேறுபட்டவன் என்று சொல்லப்படுகிறது. விளையாட்டு, சண்டை, ஆசை போன்றவற்றில் அவன் மனம் நிலைக்கவில்லை.
தனியாக அமர்ந்து வானத்தைப் பார்ப்பதும், மரங்களின் அசைவையும் காற்றின் ஓசையையும் கவனிப்பதும் அவருக்கு இயல்பாக இருந்தது. “நான் யார்?” “உயிர் எங்கே இருந்து வருகிறது?” போன்ற கேள்விகள் அவருக்குள் எவரும் சொல்லிக் கொடுக்காமலேயே எழுந்தன.
குடும்பம் அவனைப் படிக்க வைக்கவும், உலகியலான பாதையில் கொண்டு செல்லவும் முயன்றது; ஆனால் அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று தொடர்ந்து கேள்வி கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
ஒரு நாள் அவன் சிறுவயதில் பார்த்த ஒரு இறப்பு சம்பவம் அவன் வாழ்க்கையை ஆழமாக மாற்றியது. உயிர் உடலை விட்டு நீங்கிய அந்த நொடியில், மனிதன் உடல் மட்டுமல்ல என்ற உண்மை அவனுக்குள் தீப்பொறிபோல் விழுந்தது.
அன்றிலிருந்து அவன் உணவும் உறக்கமும் குறைந்து, தனிமையும் தியானமும் அதிகரித்தது. வாழ்க்கையின் நிலையாமை அவனைப் பயமுறுத்தவில்லை; மாறாக உண்மையைத் தேடத் தூண்டியது.
இளம் வயதில் அவன் ஒரு பெரிய சித்தரைச் சந்தித்தார் என்று மரபுகள் கூறுகின்றன. சிலர் அவர் அகத்தியரின் சீடர் என்றும், சிலர் அகத்தியரையே நேரடியாகச் சந்தித்தார் என்றும் சொல்கிறார்கள்.
அந்த சந்திப்பு அவரின் வாழ்க்கையின் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. குருவின் அருகில் பல ஆண்டுகள் சேவை செய்து, காட்டிலும் குகைகளிலும் கடும் தவங்களில் ஈடுபட்டு, மூச்சின் ரகசியங்களையும் மனக் கட்டுப்பாட்டையும் அவர் கற்றார். உடலை கோயிலாகவும், மூச்சை விளக்காகவும் மாற்றும் சித்தர் வழி அவனுக்குப் புரியத் தொடங்கியது.
தவத்தின் ஒரு கட்டத்தில் ரோமரிஷி பேசுவதை மிகவும் குறைத்துவிட்டார் என்று சொல்லப்படுகிறது. சில சமயம் நாட்களாக எந்த வார்த்தையும் பேசாமல் இருப்பார்.
“சொல் குறைந்தால் உள்ளுணர்வு பெருகும்” என்பதே அவரது நிலை. வெளியில் அமைதி இருந்தாலும், உள்ளே விழிப்புணர்வு கூர்மையாக இருந்தது.
தியானத்தில் அவன் உடலை மறந்து போகும் அளவிற்கு லயித்ததால், குளிர், வெப்பம், பசி, தாகம் போன்றவை அவனை அதிகம் பாதிக்கவில்லை.
ரோமம் கூட அசையாத அளவிற்கு மனம் நிலைத்ததால் தான் அவனுக்கு “ரோமரிஷி” என்ற பெயர் வந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
மூச்சுப் பயிற்சிகளிலும் சக்தி சாதனைகளிலும் அவன் மிகுந்த ஆற்றல் பெற்றிருந்தாலும், அவற்றை அனைவருக்கும் கற்றுத் தரவில்லை. “மனம் சுத்தமாகாதவர்க்கு மூச்சுச் சக்தி வாள் போல ஆபத்தானது” என்று அவர் கூறியதாக மரபுக் கதைகள் சொல்கின்றன.
அதனால் பலரை அவர் அருகிலேயே நிறுத்தாமல் அனுப்பிவிட்டார். உண்மையாகவே துறவு மனம் கொண்டவர்களுக்கே அவர் அருகில் இடம் கிடைத்தது.
மூலிகை மருத்துவத்தில் அவர் வல்லவர் என்றாலும், மருந்தைவிட மனிதனின் பயம், துக்கம், குற்ற உணர்வு போன்ற மனநிலைகளே நோயின் வேர்கள் என்று அவர் நம்பினார்.
சிலரை மருந்தே இல்லாமல், அருகில் அமர வைத்து மூச்சை ஒத்திசைவு செய்து குணப்படுத்தியதாகச் சொல்வார்கள். அது அதிசயம் அல்ல; மனிதன் தன் இயல்புக்கு திரும்பும்போது உடல் தானாகச் சரியாகும் என்பதே அவரது பார்வை.
ரோமரிஷி எப்போதும் கடுமையான தவவாழ்க்கையில் மட்டும் இருந்தவர் அல்ல. ஒரு காலத்தில் கடும் தியானத்துக்குப் பிறகு, சில மாதங்கள் சாதாரண மனிதரைப் போல சிரித்து, குழந்தைகளுடன் விளையாடி, எளிய மகிழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டதாகக் கதைகள் உண்டு.
சித்தர் நிலை என்பது உலகைத் துறப்பது மட்டும் அல்ல; தேவையான போது உலகோடு முழுமையாக இருப்பதும் தான் என்பதைக் காட்டவே அது நடந்தது என்று சீடர்கள் சொல்வார்கள்.
அவர் எழுதி வைத்த குறிப்புகள் பெரும்பாலும் காகிதத்தில் இல்லை. இலை, மரப்பட்டை, கல் போன்றவற்றில் குறியீடுகள், வரைகோல்கள், சின்னங்கள் வடிவில் இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
அவை நேரடியாகப் படிக்க முடியாதவை; அனுபவம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும் அர்த்தம் திறக்கும் வகையில் இருந்ததால், காலப்போக்கில் அவை மறைந்து போயின.
மிக முக்கியமான ஒன்று என்னவென்றால், ரோமரிஷி ஒருபோதும் “நான் சித்தர்” என்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளவில்லை. “சித்தர் ஆக வேண்டும் என்ற ஆசையே ஒரு சங்கிலி” என்று அவர் எச்சரித்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
தேடல், சாதனை, அடைதல் என்ற எண்ணங்கள் கூட தாண்டிய இடமே உண்மை என்ற அவரது பார்வை, பல சீடர்களை அமைதியாகவும் ஆழமாகவும் மாற்றியது.
இறுதிக் காலத்தில் அவர் உடலை விட்டுச் சென்ற விதம் பற்றியும் பல கதைகள் உண்டு. நோயுற்று இறந்தார் என்று யாரும் சொல்லவில்லை. தன் நேரத்தைத் தானே அறிந்து, ஆழ்ந்த தியானத்தில் லயித்து உடலை விட்டார் என்றும், சிலர் அவர் ஜீவசமாதி அடைந்தார் என்றும் நம்புகின்றனர்.
ரோமரிஷி சித்தர் வாழ்க்கை நமக்கு சொல்லுவது அதிசயக் கதைகள் அல்ல; மனிதன் தன் உள்ளே இருக்கும் உண்மையைத் தேடும் போது, அவன் எவ்வளவு மெதுவாகவும் அமைதியாகவும் மாற்றமடைகிறான் என்பதே. ஆசை, பயம், அடையாளம் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு, விழிப்புணர்வில் நிலைத்தால், ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையே சித்தர் வாழ்வாக மாற முடியும் என்பதற்கான ஒரு அமைதியான சாட்சி தான் ரோமரிஷி சித்தர்.
