கமலமுனி சிறுவயதிலிருந்தே மற்ற குழந்தைகளைப் போல அல்லாமல் அமைதியை விரும்பும் இயல்புடையவராக இருந்தார். விளையாட்டு, சண்டை, ஆசை ஆகியவற்றில் அவருக்கு பெரிதாக ஈடுபாடு இல்லை. இயற்கையைப் பார்த்து நீண்ட நேரம் மௌனமாக அமர்வதும், தன்னுள் ஏதோ ஒன்றைத் தேடுவது போல சிந்திப்பதும் அவரின் வழக்கமாக இருந்தது.
வயது வளர வளர, உலகியலான இன்பங்கள் அவரை ஈர்க்கவில்லை. அதனால் ஒருநாள் அனைத்தையும் விட்டு விலகி, தனிமையில் நீண்ட தவத்தில் ஈடுபட்டார். அந்த தவமே அவரை ஒரு சாதாரண மனிதனிலிருந்து சித்தராக மாற்றியது என்று சொல்லப்படுகிறது.
நீண்ட தவத்திற்குப் பிறகு ஒருமுறை கமலமுனி ஒரு ஊருக்குள் வந்தார். அந்த ஊரில் மக்கள் எப்போதும் சண்டை, பொறாமை, கோபம் ஆகியவற்றோடு வாழ்ந்து வந்தார்கள். யாரும் யாரிடமும் நம்பிக்கை வைக்காத நிலை. கமலமுனி அந்த ஊரில் இருந்த பெரிய மரத்தடியில் அமைதியாக அமர்ந்தார்.
யாரிடமும் பேசவில்லை, எதையும் போதிக்கவும் இல்லை. ஆனால் தினமும் மாலை நேரத்தில் குழந்தைகள் அவரைச் சுற்றி அமர்ந்து அமைதியாக இருக்கத் தொடங்கினார்கள். சில நாட்களில் பெரியவர்களும் வந்து உட்கார்ந்தார்கள். விசித்திரமாக, அந்த நேரங்களில் யாருக்கும் கோபம் வரவில்லை. சண்டைகள் மெதுவாக குறைய ஆரம்பித்தன.
ஒருநாள் ஊரின் பெரியவர் கமலமுனியிடம் வந்து, “நீங்கள் எதுவும் சொல்லவில்லையே, ஆனாலும் எங்கள் ஊர் மாறுகிறது. இது எப்படி?” என்று கேட்டார். கமலமுனி மெதுவாகப் புன்னகைத்து, “மௌனம் பேசத் தொடங்கினால், மனம் தானே சுத்தமாகும்” என்றார். அந்த நாளுக்குப் பிறகு அந்த ஊர் அமைதிக்குப் பெயர் பெற்றதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
மற்றொரு சமயம், ஒரு அரசன் கமலமுனியைச் சந்திக்க விரும்பினார். “சித்தர் என்றால் அற்புதங்கள் காட்டுவாராம்” என்ற கேள்விப்பட்ட ஆசையால் அவரை அரண்மனைக்கு அழைத்தார். பொன்னும் பரிசுகளும் வழங்கத் தயாராக இருந்தான். ஆனால் கமலமுனி எதையும் தொடவில்லை.
அரசன் அவரைச் சோதிக்க நின confirm செய்து, “உங்களுக்கு சக்தி இருந்தால் இந்தக் கல்லை தங்கமாக மாற்றுங்கள்” என்றான். கமலமுனி அந்தக் கல்லை எடுத்து அருகிலிருந்த குளத்தில் எறிந்தார். அரசன் அதிர்ச்சியடைந்தான். கமலமுனி அமைதியாக, “தங்கமாக மாறினால் ஆசை வளரும். ஆசை வளந்தால் துன்பம் வளரும். அதனால் கல்லே நல்லது” என்றார். அந்த வார்த்தைகள் அரசன் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
ஒருமுறை கமலமுனி ஒரு காட்டில் தியானத்தில் இருந்தபோது, ஒரு கொள்ளையன் அவரை அணுகினான். கையில் ஆயுதம். “உன்னிடம் இருப்பதை எல்லாம் கொடு” என்று மிரட்டினான். கமலமுனி கண்களைத் திறந்து, அருகிலிருந்த இலைகளையும் மண்ணையும் காட்டி, “இவையே என்னிடம் இருப்பவை” என்றார். கொள்ளையன் சிரித்தான்.
ஆனால் கமலமுனியின் கண்களில் தெரிந்த அச்சமற்ற அமைதி அவன் மனத்தை கலங்கச் செய்தது. சில நிமிடங்கள் கழித்து அவன் ஆயுதத்தை கீழே போட்டுவிட்டு அழுதான். “என் வாழ்க்கை முழுவதும் பயத்திலேயே ஓடியிருக்கிறேன்” என்றான். கமலமுனி மெதுவாக, “பயத்தை விட்டால் வழி தெரியும்” என்றார். அந்த கொள்ளையன் பின்னாளில் கமலமுனியின் சீடனாக மாறினான் என்பதும் ஒரு பிரபலமான கதை.
கமலமுனி சித்தர் இறுதியில் எங்கும் நிலைத்திருக்கவில்லை. சிலர் அவர் தாமரைக் குளத்தில் தியானம் செய்தபடியே மறைந்தார் என்பார்கள். சிலர் “அவர் உடலை விட்டார், ஆனால் உணர்வாக இருக்கிறார்” என்பார்கள். ஆனால் மக்கள் மனங்களில் அவர் விட்டுச் சென்றது அற்புதங்களைவிட ஆழ்ந்த உண்மை ஒன்றே — அமைதியும், ஆசையற்ற வாழ்வும்தான் உண்மையான சித்தித்தன்மை.
