குறள் 17:
நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும் தடிந்தெழிலி
தான்நல்கா தாகி விடின்.
விளக்கம்:
கடலிலிருந்து நீரை முகந்து சென்ற மேகமானது, மீண்டும் மழையாக அக்கடலிலேயே பெய்யாமல் போகுமானால், மிகப் பெரிய பரப்பளவைக் கொண்ட அந்தப் பெரிய கடலும் தன் வளம் குன்றிப் போகும்.
பொருள்:
கடலில் மழை பெய்யாவிட்டால் கடல்வாழ் உயிரினங்கள் (மீன், முத்து போன்றவை) செழிக்காது மற்றும் கடலின் இயல்பான வளங்கள் குறையும்.
பால்: அறத்துப்பால்
அதிகாரம்: வான்சிறப்பு
இயல்: பாயிரவியல்
அணி: ஏகதேச உருவக அணி (அல்லது பொதுவான உருவகம்).
விளக்கம்: இதில் மழையை “கொடை” கொடுக்கும் வள்ளலாகவும், கடலை அந்தப் பயனைப் பெறுபவராகவும் உருவகப்படுத்திக் கூறுவதால் இது உருவகத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளது.
கடலும் மேகமும்
ஒருமுறை ஒரு பிரம்மாண்டமான கடல், வான்நோக்கிப் பார்த்துக் கர்வத்துடன் சிரித்தது. “இந்த உலகம் முழுமைக்கும் நான்தான் நீரைத் தருகிறேன். மேகங்களே, நீங்கள் என்னிடம் பிச்சை எடுத்துத்தான் மழையாகப் பெய்கிறீர்கள்!” என்று ஏளனம் செய்தது.
அமைதியாக இருந்த மேகங்கள், சில காலம் மழையாகப் பெய்யாமல் தங்களை நிறுத்திக் கொண்டன. நாட்கள் நகர்ந்தன. மழை இல்லாததால் ஆறுகள் காய்ந்தன; கடலுக்கு வரும் நீரின் வரத்து நின்றது. சூரியனின் வெப்பத்தால் கடல் நீர் ஆவியாகி மறைந்து கொண்டே இருந்தது.
விரைவில், ஆழமான கடல் வற்றித் தரை தெரிய ஆரம்பித்தது. மீன்கள் இறந்தன, சிப்பிகள் காய்ந்தன, கடலின் நீல நிறம் மங்கி உப்புப் படிவங்களாக மாறியது. மேகத்திடம் இருந்து மீண்டும் மழை வராவிட்டால் தன் அடையாளமே அழிந்துவிடும் என்பதை உணர்ந்த கடல், தன் கர்வத்தை விட்டு மேகத்திடம் மன்னிப்புக் கேட்டது.
மேகம் மீண்டும் மழையாகப் பொழிந்த பின்னரே, கடல் தன் பழைய வளத்தையும் கம்பீரத்தையும் பெற்றது.
நீதி:
எவ்வளவு பெரிய செல்வந்தராக இருந்தாலும் (கடல் போல), தன்னிடம் உள்ளதை மற்றவருக்குக் கொடுப்பவர் (மேகம் போல) கைவிரித்தால், அந்தச் செல்வந்தரின் பெருமையும் வளமும் குன்றிப் போகும்.
