அமாவாசை என்பது சந்திரன் பூமிக்கும் சூரியனுக்கும் நடுவில் வந்து, சூரியனுடன் ஒரே கோட்டில் நிற்கும் நாள். அந்த நேரத்தில் சந்திரன் முழுவதும் சூரிய ஒளியில் மறைவதால், இரவில் நிலாவைக் காண முடியாது.
அதனால் அமாவாசை இருள் நிறைந்த இரவாகக் கருதப்படுகிறது. வெளிப்புற ஒளி குறைந்திருந்தாலும், இந்த நாளை பழமையான மரபுகள் “உள்ளார்ந்த ஒளியைத் தேடும் நாள்” என்று பார்த்தன. வெளியில் இருள் அதிகரிக்கும் போது, மனிதன் இயல்பாகவே தன்னுள் ஒளியைத் தேட ஆரம்பிப்பான் என்ற எண்ணமே இதன் அடிப்படை.
தமிழ் மரபில் அமாவாசை முன்னோர்களை நினைவுகூரும் நாளாக மாறியது. உயிர் உடலை விட்டு பிரிந்தாலும், அவர்களின் ஆசிகளும் அனுபவங்களும் சந்ததிகளோடு தொடரும் என்ற நம்பிக்கை இதற்குக் காரணம்.
அதனால் தான் அமாவாசை நாளில் தர்ப்பணம், பித்ரு பூஜை போன்ற செயல்கள் செய்யப்படுகின்றன. இது பயம் அல்லது துக்கத்தின் வெளிப்பாடு அல்ல. மாறாக, நன்றி, மரியாதை, தொடர்ச்சியின் உணர்வு ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடு. முன்னோர்களை நினைப்பது வாழ்க்கையின் வேர்களை நினைப்பது போலக் கருதப்பட்டது.
தை அமாவாசை இதிலிருந்து இன்னும் சிறப்பு பெறுகிறது. மார்கழிக்குப் பிறகு வரும் தை மாதம், சூரியன் வடதிசை நோக்கி பயணிக்கத் தொடங்கும் காலம். இதை உத்தராயணம் என்று அழைக்கிறார்கள்.
இயற்கை மெதுவாக மீண்டும் உயிர் பெறத் தொடங்கும் இந்த மாற்றக் காலம், மனித வாழ்க்கையிலும் புதிய தொடக்கங்களுக்கு ஏற்றது என்று நம்பப்பட்டது. அந்த மாற்றத்தின் நடுவில் வரும் அமாவாசை என்பதால், முன்னோர்களை நினைத்து ஆசீர்வாதம் பெறுவது மிகவும் விசேஷமாகக் கருதப்பட்டது.
இதற்கு தொடர்பான ஒரு இதிகாசக் கருத்து மகாபாரதத்தில் வரும் கர்ணன் கதையில் சொல்லப்படுகிறது. கர்ணன் போரில் வீர மரணம் அடைந்த பிறகு சொர்க்கத்துக்குச் சென்றான். அங்கே அவனுக்குக் கிடைத்த உணவு எல்லாம் தங்கமாக மாறியது.
உணவு இருந்தும் பசி தீரவில்லை. காரணம் கேட்டபோது, “நீ வாழ்நாளில் பல தானங்கள் செய்தாலும், முன்னோர்களுக்கான பித்ரு கடமைகளைச் செய்யவில்லை” என்று கூறப்பட்டது. கர்ணன் அதற்கு, “எனக்கு என் முன்னோர்கள் யார் என்றே தெரியவில்லை” என்று பதிலளித்தான்.
அப்போது அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. பூமிக்கு திரும்பி, குறிப்பிட்ட நாட்களில் முன்னோர்களுக்கான கடமைகளைச் செய்ய அனுமதி கிடைத்தது. கர்ணன் பூமிக்கு வந்து, அமாவாசை நாட்களில் பித்ரு தர்ப்பணம் செய்து, உணவு, நீர், தானங்களை வழங்கினான்.
அதன் பிறகே சொர்க்கத்தில் அவனுக்குக் கிடைத்த உணவு உண்மையான உணவாக மாறியது என்று கூறப்படுகிறது. இந்தக் கதையின் மூலம், அமாவாசை, குறிப்பாக தை அமாவாசை போன்ற நாட்கள் முன்னோர்களுடன் உள்ள நமது உறவை உணரச் செய்யும் நாட்களாகக் கருதப்பட்டன.
அமாவாசை நாளில் இயற்கையில் ஒரு விதமான மௌனம் நிலவுகிறது என்று பழையவர்கள் சொல்வார்கள். அந்த மௌனம் மனித மனத்தையும் பாதிக்கிறது. அதனால் தான் அமாவாசை நாளில் மனிதன் இயல்பாகவே அமைதியாக, உள்ளுக்குள் திரும்பிப் பார்க்கும் மனநிலையில் இருப்பான் என்று கவனித்திருக்கிறார்கள்.
இந்த நாளில் பெரிய முடிவுகள் எடுக்க வேண்டாம் என்று சொல்லப்பட்டதற்குக் காரணம் பயம் அல்ல. அந்த நாள் உணர்ச்சிகள் ஆழமாக இயங்கும் நாள் என்பதால், அவசர முடிவுகளைத் தவிர்க்கச் சொல்லப்பட்டது. அதே நேரத்தில் தியானம், சிந்தனை, பழைய சுமைகளை விட்டுவிடுதல் போன்ற உள்ளார்ந்த செயல்களுக்கு இந்த நாள் சிறந்ததாகக் கருதப்பட்டது.
தை அமாவாசை வெறும் முன்னோர்களுக்கான நாள் மட்டும் அல்ல. அது பழையதை முடித்து புதியதை தொடங்கும் ஒரு வாசல் போலப் பார்க்கப்பட்டது. அதனால் தான் அந்த நாளில் நீரில் நீராடுதல், பழைய உடைகளை தானம் செய்தல், மனத்தில் சுமையாக இருந்த நினைவுகளை விட்டுவிட முயற்சித்தல் போன்ற பழக்கங்கள் இருந்தன.
முன்னோர்களை நினைத்து செய்யப்படும் தர்ப்பணம் கூட, அவர்களுக்கு உணவு கொடுப்பது என்ற எண்ணத்துக்காக மட்டும் அல்ல; அதைச் செய்பவரின் மனதை இலகுவாக்கும் ஒரு உளவியல் செயலாகவும் இருந்தது. “நான் என் கடமையைச் செய்தேன்” என்ற மனநிம்மதி, வாழ்க்கையை முன்னோக்கி நகர உதவும் என்று பழையவர்கள் புரிந்திருந்தார்கள்.
புராணங்கள் முன்னோர்கள் அமாவாசை நாளில் பூமிக்கு வருகிறார்கள் என்று நேரடியாக நம்பச் சொல்லவில்லை. ஆனால் அந்த நாளில் நம் நினைவுகள், கனவுகள், மன ஓட்டம் ஆகியவை கடந்த காலத்தை நோக்கி அதிகமாக செல்லும் என்பதால், அந்த நாளை நினைவுகளுக்காக ஒதுக்கியார்கள். அது காலப்போக்கில் ஆன்மிக வடிவம் பெற்றது.
அதனால் தான் தை அமாவாசை இருள் நிறைந்த நாள் அல்ல. அது நினைவுகளால் ஒளி பெறும் நாள். முன்னோர்களை நினைத்து, நம்முடைய வாழ்க்கை தொடரும் சங்கிலியை உணர்ந்து, நன்றி கூறி, மனதைச் சுத்தம் செய்து, வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டத்திற்கு மனிதனை மெதுவாகத் தயார் செய்யும் ஒரு அமைதியான இடைவேளை என்று தமிழர் மரபு அதை பார்த்தது.
