பூரி ஜெகந்நாதர் கோவில் ஒடிசா மாநிலத்தின் பூரியில், வங்காள விரிகுடா கடற்கரைக்கு அருகில் அமைந்துள்ள 12ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த முக்கிய வைஷ்ணவத் திருத்தலம்.
கி.பி. 1135–1150 காலப்பகுதியில் கிழக்கு கங்கா வம்ச அரசரான அனந்தவர்மன் சோடகங்கதேவர் இதை கட்டத் தொடங்கியதாக வரலாற்று ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன.
இன்று காணப்படும் பெரும் கோபுரம் சுமார் 65 மீட்டர் உயரமுடையது. இங்கு ஜெகந்நாதர் (கிருஷ்ணரின் வடிவமாக வணங்கப்படுகிறார்), அவருடைய அண்ணன் பாலபத்ரர், சகோதரி சுபத்ரா ஆகியோர் பிரதான மூர்த்திகளாக உள்ளனர்.
இந்த கோவிலின் தனிச்சிறப்பு என்னவென்றால், இங்குள்ள மூர்த்திகள் கல்லால் அல்ல, நீம் மரத்தால் உருவாக்கப்படுகின்றன. அவை வழக்கமான மனித உருவமைப்பில் இல்லாமல், கைகள் கால்கள் முழுமையற்ற வடிவத்தில் காணப்படுகின்றன.
இது முடிக்கப்படாத சிலை அல்ல; அந்த மரபின் நிரந்தர வடிவம். சிலைகள் காலப்போக்கில் மாற்றப்படுகின்றன. 12 முதல் 19 ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை “நவகலேபரம்” எனப்படும் மிக முக்கியமான சடங்கு நடைபெறும்.
அந்த சமயத்தில் குறிப்பிட்ட அறிகுறிகள் கொண்ட புனித நீம் மரங்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு புதிய மூர்த்திகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. பழைய சிலைகளிலிருந்து “பிரம்ம பதார்த்தம்” என நம்பப்படும் ஆன்மீகத் தத்துவச் சின்னம் புதிய சிலைகளுக்கு மாற்றப்படும். இந்த மாற்று நிகழ்ச்சி கோவில் மரபுப்படி மிகவும் ரகசியமாக, குறிப்பிட்ட பூசாரிகளால் மட்டுமே நடத்தப்படுகிறது.
இந்த மரச் சிலைகளின் உருவாக்கம் குறித்து பரவலாக சொல்லப்படும் ஒரு புராணக் கதை உள்ளது. இந்திரத்யும்னன் என்ற மன்னன் விஷ்ணுவின் அரிய வடிவத்தை தரிசிக்க விரும்பினார்.
கடற்கரையில் கிடைத்த புனித மரத்திலிருந்து தெய்வ உருவம் செய்ய வேண்டும் என்ற தெய்வீக அறிவுறுத்தலின் பேரில் அவர் ஏற்பாடு செய்தார்.
விஷ்வகர்மா முதிய தச்சராக வந்து, தனியாக கதவு மூடி சிலை வடிவமைக்கத் தொடங்கினார். வேலை முடியும் வரை யாரும் கதவைத் திறக்கக்கூடாது என்ற நிபந்தனை வைத்தார். ஆனால் வேலை நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே கதவு திறக்கப்பட்டதால் சிலைகள் முழுமையற்ற வடிவத்தில் இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
கோவிலின் மரபு வடிவத்தை விளக்கும் புராணக் கதை. ஆனால் அந்தக் கதையே இன்று காணப்படும் மூர்த்திகளின் வடிவத்துடன் இணைந்து வழிபாட்டு மரபாக நிலைத்துள்ளது.
கோவிலின் சமையல் முறை உலகப்புகழ் பெற்றது. இங்கு தினமும் ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கு “மகாபிரசாதம்” வழங்கப்படுகிறது. பல நூறு சமையலர்கள் பாரம்பரிய முறையில் மண் பானைகளில் உணவு தயாரிக்கிறார்கள்.
பானைகள் ஒன்றின் மேல் ஒன்று அடுக்கி வைத்து மரவெப்பத்தில் சமைப்பது இங்குள்ள சிறப்பு. கீழே இருக்கும் நெருப்பின் வெப்பமும் நீராவியும் மேலே செல்வதால் மேலிருக்கும் பானைகளும் நன்றாக வெந்து விடுகின்றன. இது அதிசயம் அல்ல; வெப்ப சுழற்சி மற்றும் நீராவி அழுத்தத்தின் இயல்பான செயல்முறை.
கோவிலின் மீது உள்ள “நீலசக்கரம்” எட்டு spokes கொண்ட உலோகச் சக்கரம். பல திசைகளில் இருந்து பார்த்தாலும் அது நேராக உங்களை நோக்கி இருப்பது போல தோன்றும். இது கட்டிட உயரம், வட்ட வடிவ அமைப்பு மற்றும் பார்வைக் கோணத்தின் விளைவு. தினமும் கோபுரத்தின் உச்சியில் ஏறி கொடியை மாற்றும் மரபும் உள்ளது; இது திறமையும் பயிற்சியும் தேவைப்படும் கடினமான பணியாகும்.
கடற்கரைக்கு அருகில் இருப்பதால் கோவில் வெளியே நின்றால் கடலலைகளின் சத்தம் தெளிவாக கேட்கலாம். ஆனால் கோவிலின் உள்ளகப் பகுதிகளில் சுவர் தடிப்பு, வாயில் அமைப்பு மற்றும் ஒலி பிரதிபலிப்பு காரணமாக அந்தச் சத்தம் குறைவாக கேட்கலாம்.
முழுமையாக சத்தம் மறைந்து விடுகிறது என்பது மிகைப்படுத்தல். அதேபோல் கோவிலுக்கு நிழல் இல்லை, பறவைகள் ஒருபோதும் மேல் பறக்காது போன்ற கருத்துகளுக்கு உறுதியான ஆதாரம் இல்லை. இவை பக்திப் பார்வையில் உருவான நம்பிக்கைகள் அல்லது பரவலான கற்பனைகள்.
ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் ரதயாத்திரை இந்த கோவிலின் மிக முக்கியமான திருவிழா. மூன்று பெரிய ரதங்களில் ஜெகந்நாதர், பாலபத்ரர், சுபத்ரா ஆகியோர் நகரம் முழுவதும் ஊர்வலமாக அழைத்து செல்லப்படுகிறார்கள். கோடிக்கணக்கான பக்தர்கள் கலந்து கொள்கிறார்கள். இது உலகின் மிகப்பெரிய மத ஊர்வலங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
இதனால் பூரி ஜெகந்நாதர் கோவில் என்பது மர்மக் கதைகளால் மட்டுமே புகழ்பெற்ற இடமல்ல; பல நூற்றாண்டுகளாக தொடரும் வழிபாட்டு மரபு, தனித்துவமான மரச் சிலை வழக்கம், கட்டிடக்கலை, சமையல் பாரம்பரியம் மற்றும் பெரும் திருவிழா ஆகியவற்றின் சேர்க்கையாக உருவான ஒரு உயிருடன் வாழும் சமய மையம்.
புராணக் கதைகள் அதன் ஆன்மீக அடையாளத்தை உருவாக்கியுள்ளன; வரலாறு அதன் கட்டிட மற்றும் அரசியல் பின்னணியை வெளிப்படுத்துகிறது. இரண்டும் சேர்ந்து தான் இன்றைய ஜெகந்நாதர் மரபை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.
