நடிகர் சந்திரபாபு தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் சிரிப்பின் முகமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு துயரமான வாழ்க்கையின் பிரதிநிதியாகவும் நிற்கிறார். 1927-ஆம் ஆண்டு தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த சந்திரபாபுவின் சிறுவயதே கடினமானது. பொருளாதார வசதி இல்லை, வாழ்க்கையில் பிடித்து நிற்கும் ஆதரவு இல்லை.
பள்ளிப்படிப்பை விட வாழ்க்கை அவருக்கு சீக்கிரமே பாடம் கற்றுக் கொடுத்தது. ஆனால் அந்த சிரமங்களுக்குள் தான் அவரது இயல்பான கலைஞன் உருவானான். பேசினாலே சிரிப்பு வர வைக்கும் குரல், உடல் மொழி, திடீர் அசைவுகள் – இவையெல்லாம் அவரிடம் இயல்பாக இருந்தது.
இளமைப் பருவத்தில் வேலை தேடி பல இடங்களில் அலைந்தார். நாடக மேடைகள், இசை நிகழ்ச்சிகள், சிறு வேடங்கள் – எதுவாக கிடைத்தாலும் செய்து வாழ்ந்தார்.
அந்த காலத்தில் பலர் சினிமாவை கனவாகவே பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, சந்திரபாபு அதை ஒரு போராட்டமாக அனுபவித்தார். ஆரம்ப கால சினிமா வாழ்க்கை எளிதாக அமையவில்லை.
சிறு வேடங்கள், நகைச்சுவை துணை பாத்திரங்கள், நிலையான வருமானமில்லாத நாட்கள். இருந்தாலும் அவர் மற்றவர்களைப் போல நடிக்கவில்லை. அவர் தன் சொந்த பாணியை உருவாக்கினார்.
1950-களில் சந்திரபாபு உண்மையாக பிரகாசித்தார். அவர் வந்ததும் நகைச்சுவையின் வடிவமே மாறியது. வசனம் மட்டும் பேசும் காமெடி அல்ல; பாடல், நடனம், முகபாவனை, ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் – எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு புதிய அனுபவம். “சபாஷ் மீனா”, “மிஸ்ஸியம்மா”, “கல்யாணப் பரிசு” போன்ற படங்களில் அவர் தோன்றினாலே திரையரங்குகள் சிரிப்பால் நிறைந்தது.
அந்த காலத்தில் நகைச்சுவை நடிகர் பாடுவது அரிது. ஆனால் சந்திரபாபு தானே பாடினார். அது கூட அவரை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்தியது.
ஆனால் அவருடைய தனித்துவமே அவருக்கு எதிரியாகவும் மாறியது. அந்த கால சினிமா துறையில் கட்டுப்பாடு, ஒழுக்கம், அதிகாரம் எல்லாம் மிகக் கடுமையாக இருந்தது. சந்திரபாபு சுதந்திரமான மனசு கொண்டவர்.
வசனங்களை திடீரென்று மாற்றுவது, தன் மனசுக்கு பிடித்த மாதிரி நடிப்பது – இன்றைக்கு “improvisation”ன்னு பாராட்டப்படும் விஷயம், அப்போ ஒழுக்கமின்மையாக பார்க்கப்பட்டது.
சில இயக்குநர்கள் அவரை கட்டுப்படுத்த முடியாதவன் என்று குற்றம் சாட்டினார்கள். தயாரிப்பாளர்களும் மெதுவாக அவரை விலக்க ஆரம்பித்தனர்.
புகழின் உச்சத்தில் இருந்த போதே அவரது வீழ்ச்சி ஆரம்பித்தது. தவறான பழக்கங்கள், உடல்நலக் குறைபாடுகள், மன அழுத்தம் – எல்லாம் சேர்ந்து அவரை மெதுவாக சினிமாவிலிருந்து தள்ளின.
ஒருகாலத்தில் மேடைகளில் கைத்தட்டல் பெற்ற மனிதன், பின்னர் வாய்ப்புகளுக்காக காத்திருக்க வேண்டிய நிலை. அவர் யாரிடமும் தலை வணங்காத குணம் கொண்டவர்.
பெரியவர்களிடம் கூட தன் மனசுக்கு ஒத்துப் போகவிட்டால் மறுத்துவிடுவார். அந்த தைரியம் தான் அவருக்கு மிகப் பெரிய விலையாய் மாறியது.
கடைசி காலங்களில் சந்திரபாபு கடும் தனிமையை அனுபவித்தார். உடல்நலம் முற்றிலும் குன்றியது. பேச முடியாத, நடக்க முடியாத நிலை. ஒருகாலத்தில் அவர் மக்களை சிரிக்க வைத்தார்; ஆனால் தன்னை சிரிக்க வைக்க யாரும் இல்லை என்ற வேதனை அவரை உள்ளுக்குள் சிதைத்தது.
சினிமா உலகம் பெரும்பாலும் அவரை மறந்துவிட்டது. உயிருடன் இருந்தபோது கிடைக்காத மரியாதை, அவர் இல்லாதபோது தான் கிடைக்கப்போகிறது என்பதை அவர் அறிந்தே இந்த உலகத்தை விட்டு பிரிந்தார்.
1974-ஆம் ஆண்டு, வெறும் 47 வயதில் சந்திரபாபு மறைந்தார். அவரது இறுதிச் சடங்கில் கலந்து கொண்ட சினிமா பிரபலர்கள் மிகக் குறைவு. ஆனால் இன்று காலம் மாறி, அவர் ஒரு முன்னோடி என்று ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறார்
நவீன நகைச்சுவைக்கு அடித்தளம் போட்டவர், நடிகர்கள் தாமே பாடலாம், தாமே நடனமாடலாம் என்ற தைரியத்தை கொடுத்தவர், சிரிப்பை ஒரு கலை வடிவமாக உயர்த்தியவர் என்ற மரியாதை இன்று அவருக்குக் கிடைக்கிறது.
ஒருகாலத்தில் மேடைகளையும் திரையரங்குகளையும் சிரிப்பால் நிரப்பிய மனிதன், கடைசியில் அமைதியாகவே விடை பெற்றார். ஆனால் காலம் மாறி இன்று நிலை வேறாகி விட்டது.
இப்போது அவரை “legend”ன்னு சொல்லாதவர் இல்லை. உயிருடன் இருந்தபோது கிடைக்காத மரியாதை, அவர் இல்லாத பிறகு தான் அவரை தேடி வந்தது.
சந்திரபாபு வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு ஆழமான பாடம் சொல்கிறது. முன்னோடி என்றால் பாராட்டும் புகழும் மட்டுமல்ல; அதோடு தனிமையும் அவமானமும் சேர்ந்து வரும். அவர் மக்களுக்கு சிரிப்பை கொடுத்தார்;
ஆனால் வாழ்க்கை அவருக்கு மௌனத்தை மட்டுமே பரிசாகக் கொடுத்தது. அந்த மௌனம் தான் இன்று கூட அவரது கதையை இன்னும் வலிமையாக பேச வைக்கிறது.
