ராமதேவர் சித்தர் தமிழ் மரபில் போற்றப்படும் 18 சித்தர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார். இவர் ‘யாக்கோபு சித்தர்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். சித்த மருத்துவம், யோகம், ரசவாதம் ஆகிய துறைகளில் ஆழ்ந்த ஞானம் பெற்ற மகா சித்தராக அவர் விளங்கினார். சித்தர் மரபு நம்பிக்கைகளின்படி, ராமதேவர் சித்தர் நாகப்பட்டினத்தில் மாசி மாதம், பூர நட்சத்திரத்தில் பிறந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
சிறுவயதிலிருந்தே இயற்கை, மூலிகைகள், உடல்–மன ரகசியங்கள் குறித்து அதிக ஆர்வம் கொண்டிருந்த அவர், அறிவை நாடி குருவைத் தேடியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. அவருடைய குருவாக மகா சித்தர் புலத்தியர் இருந்தார் என்றும் சித்தர் மரபுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.
புலத்தியரிடம் அவர் சித்த மருத்துவம், காயகல்பம், வாத வித்தை, குண்டலினி யோகம் மற்றும் ஆன்மிக ரகசியங்கள் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த பயிற்சி பெற்றார்.
அறிவைப் பரப்ப வேண்டும் என்ற நோக்கில், ராமதேவர் சித்தர் இந்தியாவைத் தாண்டி அரபு நாடுகளுக்கும் பயணம் செய்ததாக நம்பப்படுகிறது. குறிப்பாக மெக்கா உள்ளிட்ட பகுதிகளில் அவர் நீண்ட காலம் தங்கி, அங்கிருந்த பாலைவன மூலிகைகளின் மருத்துவக் குணங்களை ஆராய்ந்தார்.
அங்கு வாழ்ந்த மக்களால் அவர் ‘யாக்கோபு’ என்று அழைக்கப்பட்டார். அதனால் தான் அவர் ‘யாக்கோபு சித்தர்’ என்ற பெயரால் புகழ் பெற்றார். சித்தர் மரபு கூறுவதன்படி, அந்த காலகட்டத்தில் அவர் நபிகள் நாயகத்தைச் சந்தித்து ஆசிபெற்றதாகவும் சில குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. இது வரலாற்றுச் சான்றல்ல; ஆன்மிக மரபில் சொல்லப்படும் நம்பிக்கையாகவே பார்க்கப்படுகிறது.
ராமதேவர் சித்தர் தமிழ் மற்றும் அரபு ஆகிய இரு மொழிகளிலும் தனது மருத்துவ அறிவைப் பகிர்ந்தவர். ‘இராமதேவர் 1000’ என்பது இவரது முதன்மை நூலாகக் கருதப்படுகிறது.
இதில் சித்த மருத்துவ முறைகள், காயகல்ப மருந்துகள், உடலை நீண்ட காலம் இளமையுடனும் ஆரோக்கியத்துடனும் வைத்திருக்கும் வழிகள், யோக ரகசியங்கள் ஆகியவை விரிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளன.
‘யாக்கோபு வைத்திய சிந்தாமணி’ என்ற நூல், அவர் அரபு நாட்டில் தங்கி இருந்தபோது அங்கிருந்த மூலிகைகளை ஆராய்ந்து, அந்நாட்டு மக்களுக்காக எழுதியதாகக் கூறப்படுகிறது.
‘யாக்கோபு வைத்திய காவியம்’ நோய்களைக் கண்டறியும் முறைகள் மற்றும் அவற்றிற்கான மருந்து செய்முறைகளை விளக்குகிறது. ‘பஞ்சமித்திரம்’ என்ற நூல் உடல் தேறுவதற்கான ஊட்டச்சத்து மற்றும் பொதுவான மருத்துவ வழிமுறைகளை எடுத்துரைக்கிறது.
மருத்துவத் துறையில் ராமதேவர் சித்தரின் முக்கிய சிறப்பு காயகல்பத்தில்தான் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது. மனித உடலை நீண்ட காலம் இளமையுடனும் ஆரோக்கியத்துடனும் வைத்திருக்கும் காயகல்ப மருந்துகளைத் தயாரிப்பதில் அவர் வல்லவராக இருந்தார். வாத வித்தை எனப்படும் ரசவாதக் கலையிலும் அவர் மிகுந்த தேர்ச்சி பெற்றிருந்தார்.
சாதாரண உலோகங்களைத் தங்கமாக மாற்றும் இரசவாத அறிவும், மருத்துவத்தில் உலோகங்களை பஸ்பமாக மாற்றி பயன்படுத்தும் முறைகளையும் அவர் தெளிவாக விளக்கியுள்ளார்.
மருந்து தயாரிப்பதற்கு முன் மூலிகைகள் மற்றும் தாதுப் பொருட்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் ‘சுத்தி முறைகள்’ சித்த மருத்துவத்தில் பாதுகாப்புக்கும் பலனுக்கும் அடிப்படையாக அமைந்தன.
இந்த எல்லா அறிவும் இருந்தபோதும், ராமதேவர் சித்தரின் உள்ளத்தில் “இத்தனை வித்தைகள் இருந்தும் உண்மையான ஞானம் என்ன?” என்ற கேள்வி எழுந்ததாக சித்தர் மரபு கூறுகிறது.
நோய்களை குணப்படுத்தினார், பலரின் துன்பங்களை நீக்கினார், ஆனால் மனத்தின் உள் உண்மை அவரை மேலும் தேட வைத்தது. அந்தத் தேடலின் பயணத்தில்தான் அவர் கடல் வழியாக அரபு நாட்டுக்குச் சென்று, பாலைவனங்களில் தனிமையில் தங்கி தியானத்தில் ஈடுபட்டார்.
ஒருநாள் கடும் வெயிலில் பாலைவனத்தில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, அவர் திடீரென மயங்கி விழுந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. அந்த நேரத்தில், வெள்ளை ஒளிபோன்ற ஒரு பேரொளி அவரைச் சூழ்ந்ததாம். அந்த ஒளிக்குள் இருந்து, “உடலை மாற்றுவதால் ஞானம் கிடைக்காது;
மனத்தை மாற்றினால்தான் முக்தி கிடைக்கும்” என்ற குரல் கேட்டதாக சித்தர் மரபு கூறுகிறது. அந்த அனுபவத்திற்குப் பிறகு அவர் விழித்தெழுந்தபோது, பசியும் தாகமும் மறைந்திருந்தது. இதுவரை அவர் உடலை மட்டுமே சிகிச்சை செய்தார்; இனி மனத்தையும் ஆன்மாவையும் சிகிச்சை செய்ய வேண்டும் என்ற தெளிவு அவருக்குக் கிடைத்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
அதன் பின்னர், அவர் நோயாளிகளை அணுகும் முறையே மாறியது. மருந்து கொடுப்பதற்கு முன், நோயாளியின் மனநிலையை கவனித்தார். கோபம், பொறாமை, பயம், ஆசை போன்றவை நோய்களின் விதைகள் என்று எடுத்துரைத்தார்.
சிலரிடம் மௌனமாக அமரச் சொல்வார்; சிலரிடம் மூச்சை கவனிக்கச் சொல்வார்; சிலரிடம் உள்ளுக்குள் இருக்கும் பயத்தை விடச் சொல்வார். “மனம் செம்மையானால் மந்திரம் செபிக்க வேண்டாம்” என்ற அவரது போதனை, மன ஆரோக்கியமே உடல் ஆரோக்கியத்தின் அடிப்படை என்ற கருத்தை வலியுறுத்தியது.
சித்தர் மரபில் சொல்லப்படும் ஒரு சம்பவத்தில், ஒருநாள் ஒருவர் ராமதேவர் சித்தரிடம் வந்து “மரணம் வராத மருந்து உங்களிடம் இருக்கிறதா?” என்று கேட்டாராம். அதற்கு அவர் சிரித்தபடி, “மரணமில்லா உடல் கிடைக்காது; ஆனால் மரணத்தை பயமில்லாமல் பார்க்கும் மனம் கிடைக்கும்.
அதுதான் உண்மையான காயகல்பம்” என்று பதிலளித்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. இதன் மூலம், உடலைப் பாதுகாப்பதை விட மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதே ஆன்மிகத்தின் உச்சம் என்பதைக் கற்றுத்தந்தார்.
இவ்வாறு, ராமதேவர் சித்தர் சித்த மருத்துவத்தை வெறும் உடற்பிணி தீர்க்கும் கலையாக மட்டுமல்லாமல், மனிதனை முழுமையாக்கும் ஆன்மிகப் பாதையாகவே பார்த்தார். மனம், உடல், ஆன்மா மூன்றும் சமநிலையில் இருந்தால்தான் உண்மையான ஆரோக்கியமும் ஞானமும் கிடைக்கும் என்பதே அவரது வாழ்க்கையும் போதனைகளும் எடுத்துரைக்கும் மையச் செய்தியாக இருக்கிறது.
ஜீவ சமாதி:
மதுரைக்கு அருகிலுள்ள அழகர் மலையில் (நூபுர கங்கைக்கு மேல்) இவரது ஜீவ சமாதி அமைந்துள்ளது. இங்குள்ள குகையில் அவர் தவம் செய்ததாக நம்பப்படுகிறது.
