பட்டினத்தார் தமிழ்ச் சித்தர் மரபில் மிகவும் பிரபலமானவர். ஆனால் அவரது சிறுவயது, குடும்ப வாழ்க்கை குறித்து வரலாற்று ஆதாரங்கள் மிகக் குறைவு.
அதனால் அவரது வாழ்க்கை பற்றி அறியப்படும் பல விஷயங்கள் மக்களிடையே தலைமுறை தலைமுறையாக சொல்லப்பட்ட கதைகளாகவும், ஆன்மிக அனுபவங்களாகவும் இருக்கின்றன.
பட்டினத்தார் ஒரு காலத்தில் மிகுந்த செல்வவளத்துடன் வாழ்ந்த வணிகர் என்று கூறப்படுகிறது. சில வரலாற்றுக் குறிப்புகளில் அவர் காவிரிப்பூம்பட்டினம் அல்லது நாகப்பட்டினம் போன்ற கடற்கரை நகரங்களில் வியாபாரம் செய்ததாக சொல்லப்படுகிறது.
இளம் வயதிலேயே வணிகத்தில் திறமை காட்டிய அவர், பெரும் செல்வத்தைச் சேர்த்தார். திருமணம் செய்து குடும்ப வாழ்க்கையிலும் ஈடுபட்டார். செல்வமும் வசதியும் நிறைந்த வாழ்க்கை அவருக்கு எதிலும் குறை இல்லாத நிலையை அளித்தது.
ஆனால் வாழ்க்கையின் நிலையற்ற தன்மை அவரை ஆழமாக சிந்திக்க வைத்ததாகக் கூறப்படுகிறது. ஒருசில சம்பவங்கள் அவரது மனதில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தின.
ஒருநாள் அவர் சேர்த்த செல்வம் அனைத்தும் ஒரு கணத்தில் மதிப்பற்றதாகத் தோன்றியது. மனித வாழ்க்கை, உடல், செல்வம், உறவுகள் அனைத்தும் தற்காலிகம் என்பதைக் கடுமையாக உணர்ந்த அந்த தருணமே அவரது திருப்புமுனையாக அமைந்தது.
அந்த உணர்வின் தாக்கத்தில் அவர் குடும்ப வாழ்க்கையைத் துறந்து, அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு துறவறம் மேற்கொண்டார். உடை, சொத்து, அடையாளம் எதையும் தக்க வைத்துக்கொள்ளாமல், நிர்வாணமாகவே வாழ்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
அதனாலேயே அவர் “பட்டினத்தார்” என அழைக்கப்பட்டார் என்றும் சிலர் விளக்கம் தருகிறார்கள். பட்டினமாகிய பட்டணத்தில் வாழ்ந்தவர் என்ற பொருளிலும் அந்த பெயர் சொல்லப்படுகிறது.
துறவறம் எடுத்த பிறகு அவர் ஊர் ஊராக அலைந்து திரிந்து, மனிதர்களுக்கு வாழ்க்கையின் உண்மையை எடுத்துச் சொன்னார். அவரது பாடல்கள் மிகவும் எளிமையான மொழியில் இருந்தாலும், அதில் வாழ்க்கையின் ஆழமான தத்துவம் மறைந்துள்ளது.
உடல் நிலையற்றது, மரணம் உறுதி, ஆன்மிக உணர்வே மனிதனை உயர்த்தும் என்ற கருத்துகளை அவர் கடுமையான சொற்களிலும், நேர்மையான உணர்வுகளிலும் வெளிப்படுத்தினார்.
பட்டினத்தார் பல அற்புதங்களைச் செய்ததாகவும் மக்கள் நம்பிக்கை உள்ளது. மரணத்தின் பயத்தை நீக்குதல், அகந்தையை உடைத்தல், பொய்மையை வெளிப்படுத்துதல் போன்ற நிகழ்வுகள் அவரது வாழ்க்கையில் நடந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
ஆனால் அவர் தன்னை ஒரு மந்திரவாதியாகவோ, அற்புதம் செய்பவராகவோ ஒருபோதும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. மனிதன் தன்னை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவரது நோக்கமாக இருந்தது.
அவரது வாழ்க்கை வரலாறு முழுமையாக எழுதப்படாததற்கு காரணம், அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் ஆவணப்படுத்தும் வழக்கம் குறைவாக இருந்ததும், சித்தர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை வெளிப்படுத்த விரும்பாத தன்மையும் ஆகும்.
மேலும், அவர் துறவியாக வாழ்ந்ததால் அரசியல் அல்லது சமூக அதிகாரங்களுடன் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. அதனால் அவரது வாழ்க்கை கதைகள் பெரும்பாலும் பாடல்கள், செவிவழிக் கதைகள் மூலமே பரவி வந்தன.
இன்றும் பட்டினத்தார் பாடல்கள் மனிதனை உலுக்கும் வலிமையுடன் உள்ளன. செல்வம், உடல், இளமை அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதை நினைவூட்டும் அவரது வரிகள் காலத்தைத் தாண்டியும் பொருந்துகின்றன.
அதனால்தான் பட்டினத்தார் ஒரு வரலாற்றுப் பாத்திரமாக மட்டுமல்ல, மனித வாழ்க்கையை சிந்திக்க வைக்கும் ஆன்மிகக் குரலாகவும் இன்று வரை வாழ்ந்து வருகிறார்.
ஒருமுறை பட்டினத்தார் ஒரு ஊருக்குள் வந்தார். அந்த ஊரில் மக்கள் எல்லோரும் அவரை “பைத்தியம் சித்தர்” என்று நினைத்தார்கள். ஏனென்றால் அவர் நிர்வாணமாக, எதையும் பற்றிக் கவலைப்படாமல் சிரித்துக்கொண்டே நடந்தார். ஊர் பெரியவர் ஒருவர், “இந்த மாதிரி ஆள் நம்ம ஊர்ல இருந்தா கெட்ட சகுனம்” என்று சொல்லி, பட்டினத்தாரை ஊரைவிட்டு வெளியே அனுப்ப முடிவு செய்தார்.
அந்த பெரியவர் பட்டினத்தாரிடம் வந்து, “நீ இந்த ஊர்ல இருக்கக்கூடாது. உடனே போயிடு” என்றார். பட்டினத்தார் அமைதியாகக் கேட்டார், பிறகு ஒரு கேள்வி கேட்டார்:
“நீங்க சொல்ற இந்த ஊர் யாருடையது?”
அந்த பெரியவர் பெருமையுடன், “எங்களுடையது… எங்கள் முன்னோர்கள் வாழ்ந்த ஊர்” என்றார்.
பட்டினத்தார் உடனே கேட்டார்:
“அப்போ உங்கள் முன்னோர்கள் இப்போ எங்க இருக்காங்க?”
அந்த மனிதன் குழம்பி, “சுடுகாட்டுல…” என்றார்.
பட்டினத்தார் சிரித்தபடி சொன்னார்:
“அப்போ நிரந்தரமா இருக்கிறவன் நீங்களா… இல்ல சுடுகாட்டுல இருக்கிறவர்களா?”
அந்த ஒரே கேள்வி அந்த மனிதனை மௌனமாக்கியது. உடனே ஊர்மக்களும் கூடி வந்தார்கள். பட்டினத்தார் தொடர்ந்து சொன்னார்:
“இந்த ஊரும் நிரந்தரம் இல்லை, இந்த உடலும் நிரந்தரம் இல்லை. அப்படின்னா யாரை யாரிடமிருந்து விரட்டுறீங்க?”
அந்த வார்த்தைகள் ஊர் முழுக்க பரவின. மக்கள் தங்கள் அகந்தையை விட்டுவிட்டு பட்டினத்தாரிடம் மன்னிப்பு கேட்டார்கள். அவரை ஊரில் தங்க வைத்து உணவு அளித்தார்கள். ஆனால் பட்டினத்தார் சிரித்தபடியே, “நான் தங்குறவன் இல்ல… நினைவூட்டுறவன்” என்று சொல்லி அந்த ஊரைவிட்டு நடந்தே போனார்.
இந்தக் கதையில் பட்டினத்தார் செய்த “அற்புதம்”
ஒரு கேள்வியால் மனிதர்களின் அகந்தையை உடைத்தது.
அதனால்தான் அவர் சித்தர்.
