சுந்தரானந்தர் சித்தர் தமிழ்சித்தர் மரபில் மிகவும் மர்மமானவராக கருதப்படுகிறார். அவரைப் பற்றி உறுதியான வரலாற்றுச் சான்றுகள் குறைவாக இருந்தாலும், சித்தர் மரபு, யோகிகள் கூறும் அனுபவங்கள் மற்றும் வாய்மொழி கதைகள் வழியாக அவரைப் பற்றிய ஒரு தனித்த உருவம் உருவாகிறது.
அவர் தென்னிந்தியப் பகுதியிலேயே, குறிப்பாக தமிழ்நாட்டின் மலை மற்றும் காட்டுப் பகுதிகளுக்கு அருகே பிறந்தவர் என நம்பப்படுகிறது. பிறந்த காலம் தெளிவாக அறியப்படவில்லை. ஆனால் அகத்தியர், போகர் போன்ற பழம்பெரும் சித்தர்களுக்குப் பிந்தைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர் என்று கருதப்படுகிறார்.
சிறுவயதிலிருந்தே சுந்தரானந்தர் மற்ற குழந்தைகளைப் போல இல்லாமல், அமைதியான, தனிமையை விரும்பும் குணம் கொண்டவராக இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. விளையாட்டு, ஆசை, வெளிப்புற ஆடம்பரம் ஆகியவற்றில் அவருக்கு பெரிதாக ஈர்ப்பு இல்லை.
தனியாக அமர்ந்து ஆகாயத்தைப் பார்ப்பது, மரங்களுக்கடியில் உட்கார்ந்து அமைதியாக இருப்பது, காற்றின் ஓசை, பறவைகளின் சத்தம் ஆகியவற்றைக் கவனிப்பது அவருக்கு இயல்பாக இருந்தது. அந்த காரணத்தாலேயே அவருக்கு “சுந்தர” என்ற பெயர், வெளிப்புற அழகுக்காக அல்ல; உள்ளார்ந்த அமைதி மற்றும் அக அழகுக்காக வந்ததாக சிலர் கூறுகிறார்கள்.
ஆரம்பத்தில் அவர் ஒரு சாதாரண இல்லற வாழ்க்கையையும் வாழ்ந்ததாக சித்தர் மரபுகள் கூறுகின்றன. திருமணம், குடும்பம் என ஒரு இயல்பான வாழ்க்கை. ஆனால் அந்த வாழ்க்கை நீண்ட நாட்கள் தொடரவில்லை. சில மரபுக் கதைகளில் அவரது மனைவி திடீரென மறைந்ததாகவும், சிலவற்றில் ஆழ்ந்த குடும்பத் துயரங்கள் அவரை உலுக்கியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது.
அந்த ஒரு சம்பவமே அவரது வாழ்க்கையை முற்றிலும் மாற்றிய திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அந்த துயரத்தின் உச்சத்தில் தான் “உடல் நிலையானது அல்ல; இந்த உலகம் மாயை” என்ற உண்மை அவருக்குள் தீவிரமாக உறைந்ததாக நம்பப்படுகிறது.
அதன் பிறகு, அவர் வீடு, உறவு, சமூக பிணைப்புகள் அனைத்தையும் விட்டு விலகினார். காடுகள், மலைகள், மனிதர்கள் அரிதாக வரும் இடங்கள் – அங்கேயே அவர் வாழத் தொடங்கினார். பல ஆண்டுகள் அவர் கடுமையான தவம் செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
சில காலங்களில் உணவே இல்லாமல், சில நேரங்களில் மூச்சை கூட மிகக் குறைவாக வைத்துக்கொண்டு, ஒரே இடத்தில் அசையாமல் தியானத்தில் இருந்தார் எனக் கூறப்படுகிறது. அந்த தவம் வெறும் உடல் வறுமைக்காக அல்ல; உள்ளே எழுந்த துயரத்தை முழுமையாக உணர்ந்து அதை கடந்துபோகவே.
சித்தர் மரபில் ஒரு அரிய கருத்து உண்டு. சுந்தரானந்தர் ஞானம் அடைந்தது ஆழ்ந்த அமைதியில் அல்ல; துக்கத்தின் உச்சத்தில். “கண்ணீரின் கடைசி துளியில்தான் ஞானம் பிறக்கும்” என்று அவர் சொன்னதாக சிலர் கூறுகிறார்கள்.
அந்த நிலையில் தான் அவர் சித்தராக மாறினார் என்று நம்பப்படுகிறது. அதன்பின் அவர் வெளிப்படையாகத் தன்னை “சித்தர்” என்று அறிவித்ததே இல்லை. மக்கள் தான் அவரை அந்த நிலைக்கு உயர்த்திப் பார்த்தனர்.
சித்தராகிய பின், அவருக்கு பல சித்திகள் கிடைத்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. உடலை நீண்ட காலம் நோயின்றி வைத்திருக்கும் காய சித்தி, குளிரான மலைப்பகுதிகளில் நெருப்பு இல்லாமலேயே உடலின் உள் வெப்பத்தை கட்டுப்படுத்தும் யோகாக்னி, மூலிகைகளின் குணத்தை அறியும் மருத்துவ ஞானம், மனிதர்களின் மனநிலையைப் புரிந்து கொள்வதற்கான மனோமய சித்தி ஆகியவை அதில் அடங்கும்.
ஆனால் அவர் இந்த சக்திகளை காட்டிக்கொள்ளவோ, விளம்பரப்படுத்தவோ விரும்பவில்லை. யாருக்காவது உண்மையில் தேவைப்பட்டால் மட்டுமே உதவி செய்தார்.
ஒரு விசித்திரமான நம்பிக்கை என்னவென்றால், அவர் பகலில் பெரிதாக யாரிடமும் பேச மாட்டார். இரவில்தான் அவர் அதிகமாக செயல்பட்டார் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள். அதனால் அவரை “இரவு சித்தர்” என்றும் அழைத்தனர்.
இரவில் மூலிகைகள் சேகரிப்பது, நோயாளிகளுக்குப் பார்வை மட்டும் போட்டு மருந்து சொல்லுவது, சில நேரங்களில் ஒன்றும் பேசாமல் அருகில் அமர்ந்து இருப்பதே நோய் தீர்க்கும் மருந்தாக இருப்பது – இவை எல்லாம் அவரது வழக்கமாக இருந்ததாகக் கூறப்படுகிறது.
சுந்தரானந்தர் செல்வந்தர்களையோ, அரசர்களையோ தேடிச் செல்லவில்லை. மாறாக விவசாயிகள், மூலிகை சேகரிப்பவர்கள், நோயாளிகள், சமூகத்தின் விளிம்பு நிலையில் இருந்தவர்கள் – இவர்களோடு தான் அதிகம் பழகினார். “காலியான கையில்தான் ஞானம் நிறையும்” என்பதே அவரது மனநிலை.
எதையும் சேமித்து வைக்காத வாழ்க்கை அவருடையது. நாளைக்கு என்று உணவோ, உடையோ, பொருளோ வைத்திருக்க மாட்டார். அந்த முழு சரணாகதி நிலையே அவரை உயர்ந்த ஆன்மிக நிலையில் கொண்டு சென்றதாக நம்பப்படுகிறது.
இயற்கையுடன் அவருக்கு இருந்த தொடர்பும் ஆழமானது. மரங்களோடு உரையாடுவது போல நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருப்பார். காற்றின் திசை, மண்ணின் வாசனை, பறவைகளின் ஒலி – இவை எல்லாமே அவருக்கு மொழியாக இருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
அதனாலேயே மூலிகை அறிவு அவருக்குத் தானாக வந்தது என்று நம்புகிறார்கள். சிலர் அவர் குண்டலினி சக்தியை முழுமையாக எழுப்பியவர் என்றும், அதனால் நாகங்கள் கூட அவரைத் தீங்கு செய்யவில்லை என்றும் கூறுகிறார்கள்.
மிகவும் அரிய நம்பிக்கை ஒன்று – சுந்தரானந்தருக்கு தனியான சமாதி இல்லை. அவர் “உடலே கோயில்” என்ற கொள்கையை பின்பற்றியதால், ஒரு இடத்தில் கட்டுப்படாமல், ஞான நிலையில் லயித்தார் என்று கூறப்படுகிறது.
சில ஆன்மிக தேடுபவர்கள், மன உளைச்சலில் இருக்கும் போது, அமைதியான ஒரு முதியவர் கனவில் வந்து வார்த்தையில்லாமல் சிரிப்பதாகவும், அந்த கனவுக்குப் பிறகு மனம் தெளிவடைந்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். அதை அவர்கள் சுந்தரானந்தர் சித்தரின் அருளாகவே நம்புகிறார்கள்.
அவர் அதிகமாக உபதேசம் செய்யவில்லை. சொற்கள் இல்லாத மௌனமே அவரது மொழி. “என்னை தேடாதே… உன்னை சுத்தமாக்கு. நான் தானாக வருவேன்” என்பது அவருக்குச் சொந்தமானதாகக் கூறப்படும் கடைசி மறைமொழி. வெளியில் கடவுளை தேட வேண்டாம்; உள்ளே இருக்கும் உண்மையை உணர வேண்டும் என்பதே அவரது மையப் போதனை.
அதனால் தான், சுந்தரானந்தர் சித்தர் பற்றி எவ்வளவு சொன்னாலும், முழுமையாக யாருக்கும் தெரியாது என்பதே சித்தர் மரபின் நம்பிக்கை. அவர் ஒரு மனிதராக அல்ல; ஒரு அனுபவமாக, ஒரு அமைதியான ஞான அலை போலவே இன்று வரை நினைவில் வாழ்கிறார்.
