“நல்வினையும் தீவினையும் தோற்றுப் போன மனிதன்”

திருக்குறள்-5

குறள்:

“இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு”

எளிய விளக்கம்:

நல்ல அறத்துடன் வாழ்ந்து, உண்மையான புகழைப் பெற்றவர்களை நல்வினை–தீவினை என்ற பந்தங்களும் கட்டுப்படுத்த முடியாது. அவர்கள் இறைநிலையை அடைவதால், கர்மப் பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபடுவார்கள்.

ஒரு சிறிய கிராமத்தில் மாதவன் என்ற மனிதன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகுந்த செல்வந்தன் அல்ல; ஆனால் நேர்மை, கருணை, உண்மை ஆகியவற்றில் செல்வந்தன். அவன் செய்த ஒவ்வொரு செயலும் “எனக்கு லாபமா?” என்பதற்காக அல்ல; “இதனால் யாருக்கு நன்மை?” என்பதற்காகவே இருந்தது.

ஒரு வருடம் கிராமத்தில் கடும் வறட்சி. பலர் தங்கள் துன்பத்தை இறைவனிடம் முறையிட்டனர். சிலர், “இது நம் பாவத்தின் விளைவு” என்றார்கள். சிலர், “நாம் செய்த நல்வினைக்குக் கிடைத்த பரிசு இது அல்ல” என்று புலம்பினார்கள்.

ஆனால் மாதவன் ஒருபோதும் இவற்றைப் பேசவில்லை.
தனக்கு இருந்த சிறிய சேமிப்பை வைத்து,
பசித்தவர்களுக்கு உணவு அளித்தான்,
தண்ணீர் இல்லாதவர்களுக்கு கிணறு தோண்ட உதவினான்,
யாரிடமும் புகழ் தேடவில்லை.

ஒருநாள் அவனைப் பார்த்த ஒரு முதியவர் கேட்டார்:
“மாதவா, நீ இவ்வளவு நன்மை செய்கிறாய். இதற்குப் பதிலாக ஏதாவது எதிர்பார்ப்பில்லையா?
நல்வினை கிடைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையாவது இல்லையா?”

மாதவன் சிரித்தான்.
“நான் நன்மை செய்வது, நல்வினைக்காக அல்ல.
நன்மை செய்வதே என் வாழ்க்கை.
பலன் பற்றி நான் நினைக்கவில்லை.”

சில காலம் கழித்து வறட்சி நீங்கியது.
பலர் தங்கள் துன்ப–இன்பங்களை வினையின் விளைவாகக் கருதினர்.
ஆனால் மாதவனின் வாழ்க்கையில் மாற்றமில்லை.
துன்பம் வந்தாலும் கலங்கவில்லை,
இன்பம் வந்தாலும் மயங்கவில்லை.

அப்போதுதான் கிராம மக்கள் உணர்ந்தார்கள்—
மாதவனிடம் நல்வினையும் தீவினையும் ஒட்டவில்லை.
அவன் செய்த அறமே அவனை உயர்த்தியது.
அவனின் வாழ்க்கையே அவனுக்குப் புகழாக அமைந்தது.

குறளுடன் தொடர்பு :

உண்மையான அறத்துடன், பொருளோடு கூடிய புகழைப் பெற்றவர்களுக்கு நல்வினை–தீவினை என்ற பந்தங்கள் ஒட்டாது.

“இருள்சேர் இருவினையும் சேரா இறைவன்
பொருள்சேர் புகழ்புரிந்தார் மாட்டு”