குறள் 12:
துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கித் துப்பார்க்குத்
துப்பாய தூஉம் மழை.
விளக்கம்:
உண்பவர்களுக்குச் சிறந்த உணவுப் பொருள்களை விளைவித்துத் தருவதோடு, அப்படிக் கிடைக்கும் உணவை உண்பவர்களுக்குத் தானும் ஒரு சிறந்த உணவாக (நீராக) இருப்பது மழையாகும்.
பால்: அறத்துப்பால்
அதிகாரம்: வான்சிறப்பு (மழையின் சிறப்பு)
அணி: இக்குறளில் ஒரே சொல் (துப்பு) வெவ்வேறு பொருளில் பலமுறை வந்துள்ளதால் இது சொற்பொருள் பின்வருநிலையணி எனப்படும்.
மழையின் கைமாறு:
ஒரு ஊரில் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. மழை பெய்யாமல் பல மாதங்கள் ஆகிவிட்டதால், ஆறு மற்றும் குளங்கள் வறண்டு போயின. அந்த ஊரில் தர்மன் என்ற விவசாயி இருந்தார். அவர் மழையை நம்பித் தான் நிலத்தில் பயிரிட்டிருந்தார்.
வானம் பார்த்த பூமியாக இருந்த அந்த நிலத்தில், திடீரென ஒரு நாள் மேகங்கள் திரண்டு மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அந்த மழையினால் தர்மன் விதைத்த பயிர்கள் செழித்து வளர்ந்தன. நெல், பருப்பு மற்றும் காய்கறிகள் என அறுவடைக்குத் தயாராகின. இங்கு மழை, உண்பவர்களுக்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களை உருவாக்கியது.
அறுவடை முடிந்ததும் தர்மனும் அந்த ஊர் மக்களும் உணவைச் சமைத்து உண்ணத் தொடங்கினர். ஆனால், எவ்வளவு தான் ருசியாகச் சாப்பிட்டாலும், உணவு தொண்டையில் இறங்கவும், செரிக்கவும் தண்ணீர் தேவைப்பட்டது. அப்போது பெய்த மழை நீர் தான் அவர்களுக்குக் குடிநீராகவும் பயன்பட்டது.
உணவை உற்பத்தி செய்த அதே மழை, அந்த உணவை உண்பவர்களுக்குத் தானும் ஒரு பருகும் நீராக (உணவாக) மாறியது.
நீதி:
இந்தக் கதை, “உணவுப் பொருட்களை உண்டாக்கித் தருவதோடு மட்டுமல்லாமல், தானும் ஒரு உணவாக (நீராக) இருந்து உயிர்களைக் காப்பது மழை”
