திருமூலர் சிறுவயது பற்றிய தெளிவான வரலாற்றுக் குறிப்புகள் இல்லை. ஆனால் சித்தர் மரபுகள் கூறுவதன்படி, அவர் பிறவியிலேயே ஞான வேட்கையுடன் பிறந்தவர். இளமை காலத்திலேயே தவம், தியானம், யோகம் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்தார்.
அகத்தியரின் சீடராக இருந்து சித்த யோக ஞானத்தை கற்றார் என்றும் நம்பப்படுகிறது. அவரது வாழ்க்கை ஒரு சாதாரண மனித வாழ்க்கை அல்ல; உடல், மனம், ஆவி என்ற மூன்றையும் கடந்து ஒரு உயர்ந்த நிலையை நோக்கிய பயணமே அவரது வாழ்க்கை.
ஒரு நாள் திருமூலர் காட்டுப் பகுதியில் ஆழ்ந்த தியானத்தில் இருந்தபோது, அருகில் ஒரு மாடு இறந்து கிடந்தது. அதன் உரிமையாளர் துயரத்தில் அழுதுகொண்டிருந்தார். அந்த வேதனையை கண்ட திருமூலர், கருணையால் தனது யோக சக்தியை பயன்படுத்தி, தன் ஆன்மாவை அந்த மாட்டின் உடலில் புகுத்தினார்.
மாடு உயிர் பெற்றது. ஆனால் திரும்ப வந்து பார்த்தபோது, திருமூலரின் மனித உடல் மறைந்துவிட்டது. அதன் பின்னர் அவர் அந்த மாட்டின் உடலிலேயே இருந்து “மூலன்” என்ற பெயரில் ஞான நிலையை அடைந்தார் என்று சித்தர் மரபுகள் கூறுகின்றன. அதனால் தான் ‘திரு + மூலர் = திருமூலர்’ என்று அழைக்கப்பட்டார் எனச் சொல்லப்படுகிறது.
சித்தர் மரபுகளின் படி, திருமூலர் பல நூற்றாண்டுகள் வாழ்ந்தார். ஒரு வருடத்திற்கு ஒரு பாடல் என்ற வகையில், மூவாயிரம் பாடல்களைக் கொண்ட ‘திருமந்திரம்’ என்ற மகத்தான நூலை இயற்றினார். அதில் “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” என்ற உயர்ந்த மனிதநேய சிந்தனையை உலகிற்கு வழங்கினார்.
சமஸ்கிருதம் மட்டுமே புனித மொழி என்று கருதப்பட்ட காலத்தில், தமிழிலேயே யோக ஞானத்தை எடுத்துரைத்தது அவரது பெரும் புரட்சி. இதனால் ஞானம் பொதுமக்களுக்கும் சென்றடைந்தது.
உடல் மாயை என்ற கருத்து பரவலாக இருந்த காலத்தில், திருமூலர் உடலை மறுக்கவில்லை. “உடம்பார் அழியின் உயிரார் அழிவர்” என்று கூறி, உடலை பாதுகாத்து, தூய்மையுடன் வைத்தால் ஞானம் அடையலாம் என்றார். சாதி, மத வேறுபாடுகளை அவர் கடுமையாக மறுத்தார்.
மனிதர்கள் எல்லாம் ஒன்று, இறைவன் ஒருவன், அறமே உயர்ந்தது என்பதே அவரது போதனை. இது அந்தக் கால சமூகத்தில் அமைதியான ஆனால் ஆழமான புரட்சியாக இருந்தது.
ஒரு முறை திருமூலர் ஒரு கிராமத்தின் அருகே தவத்தில் இருந்தார். அந்த ஊரில் கடும் நோய் பரவி, மக்கள் பயத்திலும் துயரத்திலும் வாழ்ந்து வந்தனர். மருத்துவமும், மூலிகைகளும் பலன் தரவில்லை. இதைக் கண்ட திருமூலர், ஊருக்குள் வந்து மக்களிடம் ஒன்றே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொன்னார்.
உடலை மட்டும் அல்ல, மனத்தையும் சுத்தமாக வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; பயத்தை விட்டுவிட்டு ஒழுக்கத்தைப் பிடியுங்கள் என்றார். பின்னர் ஒரு மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து, மூச்சை ஒழுங்குபடுத்தி ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்தார். சித்தர் மரபுகள் கூறுவதுபடி, அன்று மாலை முதல் நோய் பரவல் குறையத் தொடங்கியது.
சில நாட்களில் ஊர் முழுவதும் நோய் மறைந்தது. மக்கள் இதை ஒரு அற்புதமாகக் கருதினார்கள். ஆனால் திருமூலர், “நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை; உங்கள் பயமே நோயாக மாறியது, அமைதியே மருந்து” என்று கூறினார். அவரது அற்புதம் மந்திரம் அல்ல; மனித மனதை மாற்றிய கருணை.
திருமூலர் தன்னை கவிஞராகவோ இலக்கியவாதியாகவோ காட்டிக்கொள்ளவில்லை. திருமந்திரம் அழகுக்காக எழுதப்பட்ட கவிதை அல்ல; அது யோக அனுபவங்களின் பதிவு. படிக்க மட்டும் அல்ல, பயிற்சி செய்ய எழுதப்பட்ட நூல் அது.
மூச்சு, மனம், ஒழுக்கம், உணவு, வாழ்க்கை முறை ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றோடொன்று இணைந்த அறிவியல்போல் விளக்கினார். இன்றைய யோகம், உளவியல், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையாக திருமந்திரம் விளங்குகிறது.
பெண்ணை பாவமாகப் பார்த்த காலத்தில், திருமூலர் பெண்ணை சக்தியாகக் கண்டார். கோயிலை வெளியே தேடாமல், “உடம்பே கோயில்” என்று உள் ஆன்மிகத்தை வலியுறுத்தினார்.
பிறப்பால் அல்ல, பண்பால் மனிதன் என்பதே அவரது சமூக பார்வை. மரணம் அவருக்கு பயமல்ல; அது ஒரு நிலை மாற்றம் மட்டுமே. அதனால் தான் நீண்ட ஆயுள், உடல் பாதுகாப்பு, மூச்சு ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை அவர் வலியுறுத்தினார்.
திருமூலர் அரசர்களை எதிர்க்கவில்லை, போர்களை பேசவில்லை, கூட்டமாகப் பிரசங்கிக்கவில்லை. ஆனால் மனிதனின் சிந்தனையை மாற்றினார். அதனால் தான் ஆயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தும் அவரது சொற்கள் உயிருடன் உள்ளன.
அவர் கடினமாகப் பேசுவது எல்லோருக்காக அல்ல; தயாரான மனங்களுக்காக. “அருள் இருந்தால் அர்த்தம் புரியும்” என்பதே சித்தர் மரபு.
திருமூலர் ஒரு மனிதர் மட்டுமல்ல. அவர் ஒரு ஞான நிலை, ஒரு சிந்தனை மரபு, ஒரு ஆன்மிக இயக்கம். மனிதன் எப்படியிருக்க வேண்டும் என்பதற்கான வழிகாட்டுதலே திருமூலர்.
