சாவித்திரிபாய் பூலே இந்திய சமூக வரலாற்றில் பெண்கள் கல்வி மற்றும் சமூக சீர்திருத்தத்திற்காக தன் முழு வாழ்க்கையையும் அர்ப்பணித்த ஒரு அபூர்வமான மனிதர். துணிச்சல், தியாகம், மனிதநேயம் ஆகியவை ஒன்றாக கலந்த ஒரு வாழ்வை அவர் வாழ்ந்தார்.
1831 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 3ஆம் தேதி மகாராஷ்டிர மாநிலம் சதாரா மாவட்டத்தின் நைகான் கிராமத்தில் பிறந்த சாவித்திரிபாய், கண்ணோஜி நெவசே பாட்டில் – லக்ஷ்மிபாய் தம்பதியின் மகளாக வளர்ந்தார். அக்கால சமூக சூழ்நிலை காரணமாக சிறுவயதில் கல்வி பெறும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை.
ஒன்பது வயதில் ஜ்யோதிராவ் பூலேவை திருமணம் செய்தார். திருமணத்திற்குப் பிறகும் கல்வி இல்லாத நிலையில் இருந்த அவருக்கு, கல்வியின் அவசியத்தை உணர்த்தியவர் ஜ்யோதிராவ் பூலே. அவர் தான் தனது மனைவிக்கு எழுதவும் படிக்கவும் கற்றுக் கொடுத்தார். பின்னர் சாவித்திரிபாய் அஹ்மத்நகர் மற்றும் புனே பகுதிகளில் ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்றார்.
கல்வியின் ஒளியைத் தன் வாழ்வில் உணர்ந்த பிறகு, பெண்கள் மற்றும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தினருக்கான கல்வியே தன் வாழ்க்கை இலக்காக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் முடிவு செய்தார். 1848 ஆம் ஆண்டு புனேயில், ஜ்யோதிராவ் பூலேவுடன் இணைந்து இந்தியாவின் முதல் பெண்கள் பள்ளியைத் தொடங்கினார்.
இது பெண்கள் கல்வி வரலாற்றில் ஒரு பெரும் மைல்கல்லாக அமைந்தது. இந்தியாவின் முதல் பெண் ஆசிரியராக அவர் கருதப்படுகிறார்; அதோடு மட்டுமல்லாமல், முதல் பெண் தலைமையாசிரியர் என்ற பெருமையும் அவருக்கே உரியது.
பெண்கள் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய காலத்தில் அவர் எதிர்கொண்ட சமூக எதிர்ப்புகள் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு கடுமையானவை. பள்ளிக்குச் செல்லும் போது சிலர் கல்லெறிந்தனர், சிலர் மண், குப்பை, மலம் போன்றவற்றை எறிந்தனர். அந்த அவமதிப்புகளுக்குப் பிறகும் அவர் ஒருபோதும் பள்ளிக்குச் செல்வதை நிறுத்தவில்லை.
அதனால் தான், அவர் இரண்டு புடவைகள் எடுத்துச் செல்வார். ஒன்றை அணிந்து கிளம்பி, இன்னொரு சுத்தமான புடவையை பையில் வைத்துச் சென்று பள்ளியில் மாற்றிக் கொள்வார். இந்த ஒரு நிகழ்வே அவரது மன உறுதியையும் திடமான நிலைப்பாட்டையும் வெளிப்படுத்துகிறது. அதைவிட முக்கியமாக, தன்னை அவமதித்தவர்களையும் அவர் சபிக்கவில்லை; “அவர்களும் கல்வி பெற வேண்டும்” என்று தான் கூறியதாக குறிப்புகள் உள்ளன.
பெண்கள் கல்வி நடத்துவதை எதிர்த்து ஜ்யோதிராவ் பூலே மற்றும் சாவித்திரிபாய் இருவரையும் அவர்களின் குடும்பமே வீட்டைவிட்டு வெளியேற்றியது. இருப்பினும், அவர்கள் தங்கள் பணியை நிறுத்தவில்லை. தாழ்த்தப்பட்ட சமூகப் பெண்கள் மட்டுமல்ல, உயர் சாதிப் பெண்களுக்கும் பள்ளிகள் திறந்தவை என்ற நிலைப்பாட்டை அவர்கள் கொண்டிருந்தனர்.
அந்த காலத்தில் இது மிகப் பெரிய சமூக சவாலாக இருந்தது. பெண்கள் கல்வி திருமணத்திற்கு ஆபத்து, மதத்துக்கு எதிரானது என்று நம்பப்பட்ட காலத்தில், பெண்களை வாசிக்கவும் எழுதவும் கற்றுக் கொடுத்தது ஒரு புரட்சியாகவே கருதப்பட்டது.
“பெண் ஆசிரியர்” என்பதே அந்த காலத்தில் ஒரு கிளர்ச்சியாக இருந்தது. பெண்கள் ஆண்கள் முன் பேசக்கூடாது என்று கருதப்பட்ட சமயத்தில், அவர் ஆண்களுக்கே பாடம் எடுத்தார், சமூக மேடைகளில் உரையாற்றினார்.
சாவித்திரிபாய் பூலே விதவைகள், தாழ்த்தப்பட்டோர், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்கள் ஆகியோருக்காக தொடர்ந்து போராடினார். விதவை மறுமணத்தை ஆதரித்தார். அந்த காலத்தில் விதவைகள் கர்ப்பம் தரித்தால் குழந்தைகள் கொல்லப்படும் கொடுமையைத் தடுக்க, “பாலஹத்யா பிரதிபந்தக கிருஹா” என்ற இல்லத்தை நிறுவினார்.
இது குழந்தை கொலை தடுப்பதற்கான முதல் முயற்சிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. குழந்தை இல்லாத தம்பதியாக இருந்த போதிலும், ஒரு விதவையின் குழந்தையை தத்தெடுத்து வளர்த்து கல்வி அளித்தார். இது அந்த காலத்தில் பெரும் சமூக அதிர்ச்சியாக இருந்தது.
அவர் ஒரு சிறந்த கவிஞரும் எழுத்தாளரும் ஆவார் என்பதைக் பலர் அறியவில்லை. “கவ்யபூலே”, “பாவன் கவிதா” போன்ற கவிதைத் தொகுப்புகள் சமூக விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் நோக்கில் எழுதப்பட்டவை. அவரது கவிதைகள் பெண்களின் உரிமைகள், சமத்துவம், கல்வியின் அவசியம் ஆகியவற்றை வலியுறுத்தின.
பெண்கள் உடலைப் பற்றி பேசக்கூடாது என்று கருதப்பட்ட காலத்தில், மாதவிடாய், உடல் சுகாதாரம், குழந்தைப் பிறப்பு போன்ற விஷயங்களை அவர் வெளிப்படையாகப் பேசியுள்ளார். இது பெண்களின் உடல் சுயமரியாதை குறித்து அவர் கொண்டிருந்த தெளிவான பார்வையை காட்டுகிறது.
1897 ஆம் ஆண்டு புனேயில் பிளேக் நோய் பரவியபோது, சாவித்திரிபாய் தன் உயிரை பொருட்படுத்தாமல் நோயாளிகளை கவனித்தார். நோயாளிகளைத் தானே தூக்கி மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றார். அந்த மனிதநேயச் சேவையின் போதே அவருக்கு பிளேக் தொற்று ஏற்பட்டு, 1897 மார்ச் 10ஆம் தேதி அவர் மறைந்தார்.
அவரது மரணம் கூட மனிதநேய சேவையின் உச்சமாகவே கருதப்படுகிறது. அவர் மரணித்த போது பெரிய அரசு மரியாதைகளோ, விழாக்களோ இல்லை; ஆனால் இன்று உலகம் முழுவதும் அவரை மரியாதையுடன் நினைக்கிறது.
ஜ்யோதிராவ் பூலேவுக்கு “மகாத்மா” என்ற பட்டம் காந்திக்கு முன்னரே வழங்கப்பட்டது. அந்தப் பெருமைக்கு துணை நின்ற சக்தியாக சாவித்திரிபாய் இருந்தார். பல இடங்களில் அவர் தன் பெயரை முன்னிலைப்படுத்த விரும்பவில்லை; பள்ளிகள், மனுக்கள் ஆகியவற்றில் கணவரின் பெயரிலேயே கையெழுத்திட்டார். புகழை தன்னிடம் வைத்துக் கொள்ளாமல், பணியையே முன்னிலைப்படுத்தியவர் அவர்.
இத்தனை பெரிய பங்களிப்பு இருந்தும், அவரது பெயரில் அதிகமான சிலைகள் இல்லை, பல பாடப்புத்தகங்களில் குறைவான குறிப்புகளே உள்ளன. இதை வரலாற்றின் புறக்கணிப்பு என்று பலர் கருதுகின்றனர்.
இருந்தாலும், பெண்கள் கல்வி தினமாக அவரது பிறந்தநாள் ஜனவரி 3ஆம் தேதி மகாராஷ்டிரா உள்ளிட்ட பல பகுதிகளில் அனுசரிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவின் முதல் பெண் ஆசிரியர், பெண்கள் கல்வியின் தாய், சமூக நீதி போராளி என அவர் போற்றப்படுகிறார்.
கல்வியே விடுதலை, விடுதலையே மனித மரியாதை என்ற கருத்துக்கு உயிரோட்டமான எடுத்துக்காட்டாக சாவித்திரிபாய் பூலேவின் வாழ்க்கை நிற்கிறது. அவமதிப்புக்கு பதிலாக கருணையையும், அடக்குமுறைக்கு பதிலாக கல்வியையும் அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். இன்று பெண்கள் கல்வி, சமூக சமத்துவம், மனிதநேய சேவை, அஞ்சாத துணிவு ஆகிய அனைத்திற்கும் அவர் இன்னமும் அவசியமான ஒரு வழிகாட்டியாகத் திகழ்கிறார்.
