அதியமான் என்ற பெயர் சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு அரசனின் பெயராக மட்டும் இல்லை; அது ஒரு காலத்தின் மனநிலையாகவே நிற்கிறது. அவரது முழுப்பெயர் அதியமான் நெடுமான் அஞ்சி.
இன்றைய தருமபுரி பகுதியைச் சுற்றிய தகடூரை ஆட்சி செய்த அவர், பேரரசுகளுக்கிடையே சிக்கிய ஒரு சிறிய அரசன் என்றாலும், தனது வீரத்தாலும் அறிவாலும் அந்தச் சிறுமையை ஒருபோதும் தன் மீது சுமக்கவில்லை.
போர்க்களத்தில் அஞ்சாத துணிச்சலும், வாழ்க்கையில் மனிதநேயத்துக்கு இடம் கொடுத்த பண்பும் ஒன்றாக கலந்த மனிதர் அவர்.
அதியமான் வாள் சுழற்றும் வீரன் மட்டும் அல்ல; சூழலை வாசிக்கத் தெரிந்த அரசியல்வாதியும் கூட. சேர, சோழ, பாண்டியர் போன்ற பேரரசுகளின் நடுவில் தகடூரை காப்பாற்ற, நேரடிப் போர் மட்டும் அல்லாமல், தேவையான இடங்களில் நட்பும் தந்திரமும் பயன்படுத்தினார்.
அதனால் அவரது போர்களில் வெற்றியும் தோல்வியும் இரண்டும் பதிவாகியுள்ளன. தோல்வியையும் மறைக்காமல் சங்கப் பாடல்கள் பதிவு செய்திருப்பது, அதியமான் ஒரு புராண நாயகன் அல்ல; நிஜமான மனிதன் என்பதை காட்டுகிறது.
அதியமான் பற்றி பேசும்போது தவிர்க்க முடியாத சம்பவம் நெல்லிக்கனி. ஆயுள் நீட்டிக்கும் அரிய கனியாகக் கருதப்பட்ட அதை அவர் தானே உண்ணாமல், அவ்வையாருக்குக் கொடுத்தார்.
இது வெறும் தியாகக் கதையல்ல. “ஒரு அரசனின் ஆயுளை விட, ஒரு கவிஞரின் மொழி நீடிக்க வேண்டும்” என்ற தெளிவான பார்வை அதற்குள் இருந்தது.
அவ்வையார் வாழ்ந்தால், தமிழ் வாழும்; தமிழோடு சேர்ந்து தகடூரும் அதியமானும் காலத்தைத் தாண்டி நினைவில் நிற்பார்கள் என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.
அவ்வையாருக்கும் அதியமானுக்கும் இருந்த உறவு அரசன்–கவிஞர் என்ற எல்லையைத் தாண்டியது. அவர் கவிஞர்களை அரண்மனைச் சுவர்களுக்குள் அடைத்து வைத்தவர் அல்ல.
முழு சுதந்திரத்தோடு பேசவும், விமர்சிக்கவும் அனுமதித்தவர். அதனால்தான் அவ்வையார் அவரது வீரத்தைக் கூட நேரடியாகப் பாராட்டியதோடு, தேவையான இடங்களில் அறிவுரையும் கூறினார். சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு அரசனை இவ்வளவு நெருக்கமாக மனிதனாகப் பதிவு செய்திருப்பது அரிது.
அதியமான் தன்னைப் பற்றிய புகழைக் கட்டமைக்க முயன்றவன் அல்ல. அவரது பெயர் சங்கப் பாடல்களில் இயல்பாக உயர்கிறது. அவரது உடல் வலிமையை விட, மன வலிமை அதிகமாகப் பேசப்படுகிறது.
“அஞ்சாதவன்” என்ற அடையாளம், வாளின் கூர்மையை விட முடிவெடுக்கும் தைரியத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. போரில் வீழ்ந்தபோதும் அவர் வீரமரணம் அடைந்ததாகப் பாடல்கள் கூறுகின்றன.
அவரது மரணத்துக்குப் பிறகும் தகடூர் உடனடியாக சிதைந்ததாக ஆதாரம் இல்லை; அது அவர் உருவாக்கிய நிர்வாகமும் மக்கள் ஆதரவும் ஒரே மனிதனில் மட்டும் சார்ந்ததல்ல என்பதைக் காட்டுகிறது.
மொத்தத்தில், அதியமான் ஒரு வள்ளல் என்ற ஒரு சொல்லுக்குள் அடங்கிப் போகும் மனிதன் அல்ல. அவர் ஒரு காலத்தின் அரசியல் நுண்ணறிவு, இலக்கியப் பார்வை, மனிதநேயம் ஆகியவற்றின் சங்கமம்.
நெல்லிக்கனி ஒரு சம்பவம் மட்டுமே; ஆனால் அதை வழங்கிய அந்த மனம் தான் அதியமானை நூற்றாண்டுகள் கடந்தும் தமிழ் நினைவில் உயிரோடே வைத்திருக்கிறது.
