யானை காடு நடுவில் மெதுவாக நடக்கும்போது அது ஒரு சாதாரண விலங்காகத் தெரியாது. அது காலத்தைக் கடந்த ஒரு ஞானியைப் போலத் தோன்றும். நிலத்தில் வாழும் உயிரினங்களில் அளவில் மிகப்பெரியது என்றாலும், யானையின் உண்மையான பெருமை அதன் உடல் அல்ல — அதன் மனமும் நினைவும்.
உலகில் மூன்று வகை யானைகள் உள்ளன; அவற்றில் ஆசிய யானையின் ஒரு துணை வகைதான் இந்திய யானை. ஒரு யானை எட்டு முதல் பதின்மூன்று அடி உயரம் வளரக்கூடும்; மூன்று முதல் ஆறு டன் வரை எடை இருக்கும்; அறுபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக உயிர்வாழும். ஆனால் இந்தப் பெரும் உடலுக்குள் இருக்கும் மென்மையான மனம் தான் விஞ்ஞானிகளை அதிகம் ஆச்சரியப்படுத்தியது.
யானையின் துதிக்கை ஒரு சாதாரண மூக்கு அல்ல. நாற்பதாயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட தசைகள் கொண்ட அது, சுவாசிக்கவும், தண்ணீர் குடிக்கவும், உணவை எடுக்கவும், குழந்தையைத் தழுவவும், கண்ணீரைத் துடைக்கவும் பயன்படுகிறது.
ஒரே நேரத்தில் பத்து லிட்டர் தண்ணீரை உறிஞ்சும் திறன் அதற்கு உண்டு. காதுகள் வெறும் கேட்க மட்டுமல்ல; உடல் வெப்பத்தை கட்டுப்படுத்தவும் பயன்படும்.
கால்கள் சத்தமில்லாமல் நடக்க உருவாக்கப்பட்டவை போலத் தோன்றினாலும், அவற்றின் மூலம் தரையிலிருந்து வரும் அதிர்வுகளை உணர்ந்து, பல கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ள மற்ற யானைகளின் இருப்பையும் அறிந்து கொள்ள முடியும்.
யானையின் மூளை மனிதனை விட எடையில் பெரியது — சுமார் ஐந்து கிலோ. அதில் நினைவும் உணர்ச்சியும் தொடர்புடைய பகுதிகள் மிக வளர்ச்சியடைந்தவை.
ஒருமுறை பார்த்த மனிதரை பல ஆண்டுகள் கழித்தும் அது அடையாளம் காணும். தண்ணீர் இருக்கும் இடங்களை ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு நினைவாகக் கொண்டு செல்லும்.
கண்ணாடி முன் நிறுத்தினால், அது கண்ணாடியில் இருக்கும் உருவம் தானே என்று உணர்ந்து, தன் உடலில் வைத்த குறியைக் கவனிக்கும். இதைத் தன்னை உணரும் அறிவு என்று விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள்; மனிதன், சில குரங்குகள், டால்பின்கள் போன்ற மிகக் குறைந்த உயிரினங்களுக்கே இந்தத் திறன் உண்டு.
யானைகள் பேசுகின்றன; ஆனால் நாம் கேட்க முடியாத மொழியில். இருபது ஹெர்ட்ஸிற்குக் கீழான இன்ஃப்ராசவுண்ட் ஒலிகளை எழுப்பி, பத்து முதல் இருபது கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் யானைகளுக்குச் செய்தியை அனுப்புகின்றன.
காலால் தரையை மெதுவாக அடித்தும் தகவல் பரிமாறிக்கொள்கின்றன. இன்னும் ஆச்சரியமான விஷயம் என்னவென்றால், யானைகள் ஒருவரையொருவர் பெயர் வைத்துக் கூப்பிடுவது போல தனித்தனி ஒலிகளைப் பயன்படுத்துகின்றன. இது மனிதர்களைத் தவிர மற்ற உயிரினங்களில் மிக அரிதான ஒன்று.
யானைகள் சமூகமாக வாழ்கின்றன. பெண் யானைகளும் குட்டிகளும் சேர்ந்து கூட்டமாக இருப்பார்கள். அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவி வயதான, அனுபவம் மிகுந்த பெண் யானை. அவளுடைய நினைவாற்றல்தான் கூட்டத்தின் பாதுகாப்பு. ஆண் யானைகள் வளர்ந்த பிறகு தனியாகவோ அல்லது ஆண் கூட்டமாகவோ வாழும்.
குட்டி யானை பிறக்கும் போது சுமார் நூறு கிலோ எடை இருக்கும்; அதை தாய் மட்டுமல்ல, முழுக் கூட்டமும் சேர்ந்து வளர்க்கும். கர்ப்ப காலம் இருபத்தி இரண்டு மாதங்கள் — உலகிலேயே நீளமானது.
யானைகள் உணர்ச்சிகளை மறைக்கத் தெரியாத உயிர்கள். ஒரு யானை இறந்தால், அதன் எலும்புகளையும் தந்தங்களையும் மற்ற யானைகள் மெதுவாகத் தொடும்; அமைதியாக நிற்கும்; சில நேரங்களில் கண்ணீர் வடிக்கும்.
காயமடைந்த யானைக்கு மற்ற யானைகள் உதவுவதையும், துயரத்தில் இருப்பதை துதிக்கையால் தேற்றுவதையும் விஞ்ஞானிகள் பதிவு செய்துள்ளனர்.
விளையாடும் போது குட்டிகளைப் போல சேட்டையும் செய்வார்கள்; சில நேரங்களில் மனிதர்களை ஏமாற்றுவது போல நடந்து விட்டு ஓடுவார்கள். இதை ஆய்வாளர்கள் “sense of humour” என்று கூட சொல்கிறார்கள்.
உணவில் யானை முழுக்க மூலிகை உணவுதான். ஒரு நாளைக்கு நூற்றைம்பது முதல் இருநூறு கிலோ வரை உணவும், நூறு லிட்டருக்கும் மேல் தண்ணீரும் தேவை. ஆனால் அது எல்லா நேரமும் ஒரே மாதிரி சாப்பிடாது.
நோயான போது மட்டும் குறிப்பிட்ட கசப்பான செடிகளைத் தேர்வு செய்து சாப்பிடும். குட்டி பிறக்கப் போகும் சமயத்தில் வேறு வகை இலைகளை உண்ணும். இதை யானைகள் தங்களுக்குத் தாங்களே மருந்து கண்டுபிடிக்கும் அறிவு என்று விஞ்ஞானம் விளக்குகிறது.
யானைகள் மிகக் குறைவாக மட்டுமே தூங்கும். நாளைக்கு இரண்டு முதல் நான்கு மணி நேரம் போதும். பெரும்பாலும் நின்றபடியே தூங்கும்; சில நிமிடங்கள் மட்டும் தரையில் படுத்து ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் இருக்கும். இவ்வளவு பெரிய உடலுடன் இருந்தும், தூக்கம் குறைவாக இருப்பது விஞ்ஞானிகளுக்கு இன்னொரு புதிர்.
ஒரு ஆச்சரியமான விஞ்ஞான உண்மை என்னவென்றால், யானைகளுக்கு புற்றுநோய் வருவது மிக அரிது. மனிதர்களிடம் இருக்கும் TP53 என்ற புற்றுநோய் தடுப்பு ஜீன், யானைகளிடம் இருபதுக்கும் மேல் நகல்கள் இருக்கின்றன. செல்களில் சேதம் ஏற்பட்டால், அவை உடனே அந்தச் செல்களை அழித்து விடும். இந்தக் கண்டுபிடிப்பு மனிதர்களுக்கான புற்றுநோய் ஆராய்ச்சியில் புதிய பாதையைத் திறந்துள்ளது.
மனிதர்களை யானைகள் கவனமாக வகைப்படுத்தும். யார் ஆபத்தானவர், யார் நல்லவர், யார் வேட்டையாடுபவர் என்பதை உடை, வாசனை, குரல் மூலம் நினைவில் வைத்திருக்கும். அதே நேரத்தில், தேனீ சத்தம் மட்டும் கேட்டாலே ஓடும் அளவுக்கு அவைகளுக்குப் பயமும் உண்டு. அதனால் சில இடங்களில் தேனீ வேலிகளை அமைத்து மனித–யானை மோதலைக் குறைத்துள்ளனர்.
இன்றைய காலத்தில் யானைகள் செயற்கை நுண்ணறிவின் ஆய்வுப் பொருளாகவும் மாறியுள்ளன. அவற்றின் ஒலிகளை AI மூலம் பகுப்பாய்வு செய்து கோபம், பயம் போன்ற உணர்ச்சிகளை முன்கூட்டியே கண்டறிய முயற்சிகள் நடக்கின்றன.
GPS காலர், மெஷின் லெர்னிங் ஆகியவை யானை பாதைகளை பாதுகாப்பதற்குப் பயன்படுகின்றன. மனித–யானை மோதலுக்குக் காரணம் யானை அல்ல; காடுகளை இழந்து, அதன் வழித்தடங்களை மனிதன் ஆக்கிரமித்ததே உண்மை என்பதை இந்த ஆய்வுகள் தெளிவாகச் சொல்கின்றன.
இந்திய கலாச்சாரத்தில் யானை ஒரு விலங்கு மட்டும் அல்ல. கணபதியாக, கோவில் திருவிழாக்களில், அரச சின்னங்களில் அது இடம் பெற்றுள்ளது. புத்த மதத்தில் வெள்ளை யானை புனிதமாகக் கருதப்படுகிறது.
ஆனால் இந்த எல்லா அடையாளங்களுக்கும் அப்பால், யானை என்பது நினைவாற்றல், கருணை, சமூக அறிவு ஆகியவற்றின் உயிருள்ள எடுத்துக்காட்டு.
யானை குதிக்க முடியாது; ஆனால் அது நடக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் பூமியின் நினைவில் பதியும். காடு அழிந்தாலும், பாதைகள் மாறினாலும், யானையின் மனதில் அதன் உலகம் இன்னும் முழுமையாக வாழ்கிறது.
அதனால் தான் விஞ்ஞானிகள் சொல்கிறார்கள் — யானை என்பது பெரிய உடல் கொண்ட விலங்கு அல்ல; அது பெரிய மூளை மட்டுமல்ல, பெரிய இதயமும் கொண்ட ஒரு உயிர்.
