குறள் 9:
கோளில் பொறியின் குணமிலவே எண்குணத்தான்
தாளை வணங்காத் தலை.
எளிய விளக்கம்:
எண்குணங்களை உடைய இறைவனின் திருவடிகளை வணங்காத மனிதனின் தலை, கேட்க முடியாத காது, பார்க்க முடியாத கண், உணர்வு இல்லாத பொம்மை போன்றது. அதாவது, இறைவனை வணங்காமல் வாழும் வாழ்க்கை உண்மையான பயனற்றது என்பதை இந்தக் குறள் சொல்லுகிறது.
ஒரு ஊரில் ராமன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகப் புத்திசாலி. கண்கள் கூர்மையாகப் பார்ப்பான், காதுகள் எதையும் தவறவிடாது கேட்பான், நாவு நன்றாக பேசும். “எனக்கு எல்லாமே தெரியும்” என்ற அகந்தை அவனுக்குள் மெதுவாக வளர்ந்தது.
கோவிலுக்கு போகிறவர்களைப் பார்த்து,
“கடவுள் எங்கே இருக்கிறார்? உழைப்புதான் எல்லாம். வணக்கம், பிரார்த்தனை எல்லாம் வீண்”
என்று அவன் சிரித்துக் கொண்டே சொல்வான்.
ஒருநாள் அந்த ஊருக்கு ஒரு வயதான ஞானி வந்தார். மக்கள் அவரிடம் ஆசீர்வாதம் பெற்றனர். ராமன் மட்டும் அவரை மதிக்கவில்லை.
ஞானி ராமனைப் பார்த்து அமைதியாக கேட்டார்:
“உனக்கு கண் இருக்கிறதே… அதை எதற்காக பயன்படுத்துகிறாய்?”
ராமன்:
“பார்ப்பதற்கு!”
“காது?”
“கேட்பதற்கு!”
“அறிவு?”
“எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொள்ள!”
ஞானி மெதுவாகச் சிரித்து சொன்னார்:
“அப்படியானால், நீ ஒரு பொம்மைக்கும் உனக்கும் என்ன வித்தியாசம்?”
ராமன் அதிர்ந்தான்.
“பொம்மைக்கு உயிர் இல்லை!” என்றான்.
ஞானி சொன்னார்:
“உயிர் இருந்தும் பணிவு இல்லையென்றால்,
அறிவு இருந்தும் நன்றி இல்லையென்றால்,
உணர்வுகள் இருந்தும் இறை உணர்வு இல்லையென்றால்,
அந்த தலைக்கும், கேட்காத காதுக்கும், பார்க்காத கண்களுக்கும்
என்ன வித்தியாசம்?”
அந்த வார்த்தைகள் ராமன் மனதை உலுக்கியது.
அன்றே அவன் கோவிலுக்கு சென்றான்.
முதன்முறையாக தலை குனிந்து வணங்கினான்.
அவனுக்கு அப்போது தான் புரிந்தது—
தலை உயர்வதற்கு முன், தலை குனியத் தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று.
அன்றிலிருந்து ராமன் சொல்வான்:
“கண் இருந்தும் பார்க்காதவனாக,
காது இருந்தும் கேட்காதவனாக,
தலை இருந்தும் வணங்காதவனாக
நான் வாழ்ந்திருக்கிறேன்…
இன்று தான் உண்மையிலேயே உயிரோடு இருக்கிறேன்.”
இந்தக் கதையின் மையம்:
எண்குணங்களை உடைய இறைவனை வணங்காத தலை
உணர்வுகள் இருந்தும் பயனில்லாத பொம்மை போல ஆகும் —அதைத்தான் குறள் 9 அழகாகச் சொல்லுகிறது.
