இராவண காவியம் என்பது பழங்கால இதிகாசம் அல்ல; 20-ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழில் உருவான ஒரு துணிச்சலான சிந்தனை காவியம். இதை 1946ஆம் ஆண்டு புலவர் குலந்தை இயற்றினார்.
பாரம்பரிய ராமாயணங்களில் இராவணன் அரக்கனாகவும் தீமையின் உருவமாகவும் சித்தரிக்கப்படுவதற்கு முற்றிலும் மாறாக, இந்தக் காவியம் தோல்வியுற்றவன் பார்வையில் கதையைச் சொல்வதன் மூலம் வரலாறு, அதிகாரம், பண்பாடு ஆகியவற்றை மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்துகிறது. “வரலாற்றை வெற்றியாளர்கள் எழுதுகிறார்கள்” என்ற கருத்தே இதன் அடிநாதமாக விளங்குகிறது.
இந்தக் காவியத்தில் இராவணன் வெறும் தனி மனிதன் அல்ல. அவன் ஒரு இனம், ஒரு நாகரிகம், ஒரு மொழி-பண்பாட்டின் அடையாளமாக முன்வைக்கப்படுகிறான். பத்து தலை கொண்ட அரக்கன் என்ற உருவகம், பத்து விதமான அறிவு, கலை, இசை, அரசியல், போரியல், தத்துவம், நிர்வாகம் போன்ற ஆட்சித் திறன்களின் குறியீடாக விளக்கப்படுகிறது.
இராவணன் ஒரு சிறந்த அரசன், சிவபக்தன், வீணை வித்துவான், அறிவும் பண்பாடும் நிறைந்த மனிதன் என மனிதமயமாக சித்தரிக்கப்படுகிறான். லங்கை ஒரு அரக்கர் நாடாக அல்ல; ஒழுங்கும் செழிப்பும் கொண்ட ஒரு மேம்பட்ட அரசாகக் காட்டப்படுகிறது.
சீதையை கடத்தும் நிகழ்வும் இக்காவியத்தில் முற்றிலும் வேறு கோணத்தில் விளக்கப்படுகிறது. ஆசை அல்லது காமம் காரணமாக அல்ல; அரசியல் சூழ்ச்சிகள், மரியாதைச் சிக்கல்கள் மற்றும் அதிகார மோதல்களின் விளைவாக அந்தச் சம்பவம் நிகழ்ந்ததாக சொல்லப்படுகிறது.
சீதை பாதிக்கப்பட்ட பெண்ணாக அல்ல; தீர்மானம் கொண்ட, தன் மரியாதையை உணரும் பெண்ணாக வர்ணிக்கப்படுகிறாள். இராவணன் அவளது மரியாதையை இறுதி வரை காத்தான் என்ற கருத்தும் மென்மையாக முன்வைக்கப்படுகிறது.
மண்டோதரி போன்ற பெண் பாத்திரங்களும், யுத்தம் ஆண்களின் புகழுக்காக நடந்தாலும் அதன் விலையை பெண்களே செலுத்துகிறார்கள் என்ற கேள்வியை எழுப்பும் வகையில் பேச வைக்கப்படுகின்றன.
இந்தக் காவியம் ராமனை முழுமையான வில்லனாகவோ இராவணனை முழுமையான நாயகனாகவோ மாற்றவில்லை. ராமன் சில இடங்களில் ஒழுக்கமுள்ள வீரனாகவும், சில இடங்களில் அரசியல் விளையாட்டின் ஒரு கருவியாகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறான்.
இதன் மூலம் “நல்லவன்-கெட்டவன்” என்ற எளிய பிரிவுகளை மறுத்து, அதிகார அரசியலின் சிக்கலான இயல்பை வாசகன் உணரும்படி செய்கிறது. இராவணன் போரில் தோல்வியடைகிறான்; ஆனால் அவனுடன் சேர்ந்த பண்பாடு, அறிவு, கலை தோற்கவில்லை என்ற கருத்து காவியம் முழுவதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது.
‘அசுரன்’ என்ற சொல்லுக்கே இக்காவியம் புதிய பொருள் தருகிறது. அது அரக்கன் என்றல்ல; வேத மரபுக்கு அப்பாற்பட்ட, வேறு அறிவு மரபைச் சேர்ந்தவன் என்ற மொழியியல் மறுவாசிப்பை முன்வைக்கிறது.
இதனால் இராவணன் “தீமை”யின் உருவம் அல்ல; வேறுபட்ட நாகரிகத்தின் பிரதிநிதி ஆகிறான். இதுவே இந்தக் காவியத்தை மத நூலாக அல்லாமல், இலக்கியம்-அரசியல்-சமூக சிந்தனை கலந்த ஒரு கருத்து காவியமாக மாற்றுகிறது.
இராவண காவியம் வெளிவந்த காலத்தில் பெரும் சர்ச்சைகளை உருவாக்கியது. ராமனை விமர்சித்ததாகவும் மத உணர்வுகளைப் புண்படுத்தியதாகவும் குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன.
சில இடங்களில் விநியோகத் தடைகளும் ஏற்பட்டன. அதே நேரத்தில், திராவிட இயக்கம் மற்றும் முற்போக்கு சிந்தனையாளர்கள் இதை ஆதிக்கத்தை கேள்வி கேட்கும் இலக்கிய ஆயுதமாகக் கொண்டாடினர். இது முழுமையாகத் தடைசெய்யப்பட்ட நூல் அல்ல; ஆனால் எப்போதும் விவாதத்தின் மையமாக இருந்த நூல்.
இந்த காவியம் முழுமையாக வெளிவரவில்லை என்பதும் ஒரு குறைவாக அறியப்பட்ட உண்மை. புலவர் குலந்தை திட்டமிட்ட முழு வடிவில் அது வெளிவரவில்லை; சில பகுதிகள் மட்டுமே அச்சில் வந்தன. அவர் இதை வாசிப்பு நூலாக மட்டுமல்ல, மேடை உரை அல்லது நாடகமாகவும் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தார்.
அதனால் சில பகுதிகள் உரையாடல் நடையில், நேரடியாக வாசகனை நோக்கிப் பேசும் வகையில் அமைந்துள்ளன. அவர் இதை “முடிவு இல்லாத காவியம்” என்றும் கூறினார்; இராவணனின் கதை ஒரு தீர்ப்புடன் முடிவதற்குப் பதிலாக, கேள்வியாகவே தொடர வேண்டும் என்பதே அவரது எண்ணம்.
இன்றும் இராவண காவியம், தமிழ் இலக்கியத்தில் மாற்று இதிகாச வாசிப்புகளுக்கான முன்னோடியாகக் கருதப்படுகிறது. இப்போது பேசப்படும் subaltern reading, counter narrative போன்ற சிந்தனைகளுக்கு தமிழில் ஆரம்ப புள்ளியாக இதை பல ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
இது ராமாயணத்தை அழிக்க முயன்ற காவியம் அல்ல; ராமாயணத்தை வேறு கோணத்தில் பார்க்கச் சொல்லும் சிந்தனை முயற்சி. ஏற்கலாம், மறுக்கலாம்; ஆனால் யோசிக்க வைக்கும் நூல் என்பதே இராவண காவியத்தின் உண்மையான பெருமை.
