மு.மேத்தா தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு பெயராக மட்டும் அல்ல, ஒரு மனநிலையாகவே பலருக்குள் வாழ்ந்தவர். அவரது வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், புகழின் உச்சத்திலிருந்து தொடங்காமல், எளிய சிறுவயது உலகத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டும்.
கிராமப்புறச் சூழலில் வளர்ந்த அந்தக் குழந்தை, சுற்றியிருந்த மனிதர்களின் வாழ்க்கையை, அவர்களின் மௌனங்களையும் சிரிப்புகளையும் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டே வளர்ந்தது.
அந்தக் கவனிப்பே பின்னாளில் அவரது கவிதைகளின் உயிராக மாறியது. சிறுவயதில் இயற்கையோடு இருந்த நெருக்கம், மனித உறவுகளின் எளிமை, வாழ்க்கையின் நேர்மை—இவை அனைத்தும் அவர் மனதில் ஆழமாக பதிந்தன.
பள்ளிப்பருவத்தில் மு.மேத்தா அதிகம் பேசும் மாணவன் அல்ல. அமைதியாக இருப்பவன் என்ற பெயருக்குள், அவனுக்குள் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டே இருந்தன. பாடப்புத்தகங்களை விட கவிதைகளும் வாசிப்பும் அவரை அதிகம் ஈர்த்தன. பாரம்பரிய தமிழ்க் கவிதைகளை ரசித்தபோதும், வாழ்க்கையை அலங்காரமின்றி சொல்லும் எழுத்துகளே அவருக்கு நெருக்கமாக இருந்தன.
கவிதை என்பது பெரிய மேடை, பெரிய பாராட்டு என்பதற்காக அல்ல; மனதுக்குள் குவியும் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு வெளியேற்றம் என்பதையே அவர் ஆரம்பத்திலேயே உணர்ந்திருந்தார்.
இளமைக்காலத்தில் சமூகச் சிந்தனைகள் அவரை ஆழமாக பாதித்தன. சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை, அவனுடைய அடக்கப்பட்ட கனவுகள், சமத்துவமின்மை, நகர வாழ்க்கையின் அழுத்தம், காதலின் இனிமையும் வலியும்—இவை எல்லாம் அவரது மனதில் கவிதைகளாக உருவெடுத்தன.
அதனால்தான் அவரது கவிதைகள் அழகாக மட்டும் இல்லாமல், உண்மையாகவும் இருக்கின்றன. அவர் எழுதும் காதல் கூட கனவுலகத்தில் மிதக்கும் காதல் அல்ல; வாழ்க்கையின் மண்ணில் நடக்கும் காதல்.
அவர் கவிஞராக பிரபலமாக வேண்டும் என்ற ஆவலுடன் எழுதத் தொடங்கவில்லை என்பது பலருக்குத் தெரியாத விஷயம். எழுதுவது அவருக்கு மன அழுத்தத்திலிருந்து தப்பிக்கும் தனிப்பட்ட இடம். அதனால் தான் அவரது பல கவிதைகள் வாசகனை நோக்கி உரையாடுவது போல இல்லாமல், தன்னிடமே பேசிக்கொள்வது போல இருக்கும்.
மேலும், தனது ஆரம்பகாலக் கவிதைகளில் பலவற்றை அவர் வெளியிடவே இல்லை. “இது இன்னும் முழுமையாக உண்மை ஆகவில்லை” என்று நினைத்தால், எவ்வளவு நல்லதாக இருந்தாலும் அதை ஒதுக்கிவைப்பார்.
கவிதை என்பது உடனடி வெளிப்பாடு அல்ல; மனம் முழுவதும் ஒத்துக்கொண்ட பிறகே அது கவிதை ஆக வேண்டும் என்ற பிடிவாதம் அவரிடம் இருந்தது.
பின்னாளில் பேராசிரியராக பணியாற்றிய காலம் அவரது கவிதை மனதை மேலும் கூர்மையாக்கியது. மாணவர்களோடு இருந்த நெருக்கம், இளைஞர்களின் குழப்பங்களும் கனவுகளும் அவருக்கு நன்றாகப் புரிந்தது.
அதனால்தான் அவரது வரிகள் பலருக்கு “என் மனசுக்குள்ள இருக்கறதையே சொல்ற மாதிரி” என்ற உணர்வைத் தருகின்றன. நவீனக் கவிதை என்றால் கடினம், புரியாது என்ற எண்ணத்தை உடைத்தவர்களில் மு.மேத்தாவும் ஒருவர்.
அவர் கூட்டத்தை விரும்பியபோதும், உண்மையில் தனிமையில்தான் அதிகம் சிந்தித்தார். பல புகழ்பெற்ற கவிதைகள் உருவானது மேடைகளில் அல்ல; இரவு நேர அமைதியில், ஒரு சாதாரண மேசை, ஒரு காகிதம், ஒரு பேனா—அவ்வளவுதான்.
அவர் தீவிர வாசகர்; ஆனால் பெயர் பெரிய எழுத்தாளர் என்றாலும் பிடிக்கவில்லை என்றால் புத்தகத்தை மூடிவைப்பார். “நமக்கு உண்மை பேசாத எழுத்து தேவையில்லை” என்பதே அவரது நம்பிக்கை.
அவரது கவிதைகளில் நகர வாழ்க்கை அதிகம் தோன்றுவதற்கு காரணம் நகர மயக்கம் அல்ல; கிராமத்தை இழந்த மனிதனின் ஏக்கம். சிறுவயதில் கண்ட எளிமையும் உறவுகளும் நகரத்தில் காணாமல் போனதின் வலி, அவரது வரிகளில் மெதுவாக ஓடும்.
அச்சில் வந்த கவிதைகளையும் கூட அவர் “உறைந்து போனவை” என்று நினைக்கவில்லை. கவிதையை உரக்க வாசிக்கும் போது சில வரிகளை மாற்றிக்கொள்வார். கவிதை என்பது ஒரு சிலை அல்ல; வாசகனோடு சேர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும் உயிர் என்று அவர் நம்பினார்.
இதையெல்லாம் சேர்த்து பார்த்தால், மு.மேத்தா ஒரு பிரபலக் கவிஞரை விட, வாழ்க்கையை கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டே வாழ்ந்த ஒரு நுண்மனிதன். அதனால்தான் அவரது கவிதைகள் சத்தமாகக் கத்தாது; மெதுவாக நம்முள் வந்து உட்கார்ந்து, நம் சொந்த நினைவுகளோடு கலந்துவிடும்.
