குறள் 19:
தானம் தவம்இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம்
வானம் வழங்கா தெனின்.
பொருள்:
மழை பெய்யாமல் போகுமானால், இந்தப் பெரிய உலகத்தில் பிறருக்குக் கொடுக்கும் தானமும், ஒருவன் தன்னை உயர்த்திக்கொள்ள மேற்கொள்ளும் தவமும் நிலைபெறாது.
விளக்கம்:
மழை: உலக இயக்கத்திற்கு மழையே அடிப்படை ஆதாரம்.
தானம்: உணவுப் பொருட்கள் விளைந்தால் மட்டுமே பிறருக்கு உதவி செய்ய முடியும்.
தவம்: தவம் செய்வோர்க்குத் தேவையான உணவும் அமைதியான சூழலும் மழையால்தான் உருவாகின்றன.
மழை இல்லையெனில் தர்மமும் ஆன்மீகமும் கூட அழிந்துவிடும் என்பதையே வள்ளுவர் இங்கு வலியுறுத்துகிறார்.
பால்: அறத்துப்பால்
இயல்: பாயிரவியல்
அதிகாரம்: வான்சிறப்பு
அணி இலக்கணம்:
இந்தக் குறளில் சொற்பொருள் பின்வருநிலையணி பயின்று வந்துள்ளது.
விளக்கம்: ‘தானம்’ மற்றும் ‘தவம்’ ஆகிய சொற்கள் செய்யுளில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து, அதே பொருளை உணர்த்துவதால் இது சொற்பொருள் பின்வருநிலையணி எனப்படும். மேலும், மழை இல்லையெனில் தானமும் தவமும் இருக்காது என காரணகாரியத் தொடர்புடன் கூறப்பட்டுள்ளதால், இதனை ஏதுவணி (காரண அணி) என்றும் வகைப்படுத்தலாம்.
மழை தந்த பாடம்:
ஒரு காலத்தில் செழிப்பான ஒரு சிற்றூரில் தர்மலிங்கம் என்ற செல்வந்தர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தினமும் அன்னதானம் செய்வதையும், ஏழைகளுக்கு உதவுவதையும் தன் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார்.
அதே ஊரின் எல்லையில் சிவநேசர் என்ற முனிவர் தவம் செய்து வந்தார். ஊர் மக்கள் தர்மலிங்கத்தின் கொடையையும், முனிவரின் தவத்தையும் பெருமையாகப் பேசி வந்தனர்.
திடீரென அந்த ஊரில் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. ஓராண்டு மழை பொய்த்தது; ஏரிகள் காய்ந்தன. அடுத்த ஆண்டும் மேகம் கருக்கவில்லை. நிலமெல்லாம் வெடித்துக் கிடந்தது.
தர்மலிங்கத்தின் தானியக் களஞ்சியம் காலியானது. அவர் தானம் செய்ய விரும்பினாலும், அவரிடமே உணவு இல்லை. பசியால் வாடிய ஊர் மக்கள் மெல்ல மெல்ல அந்த ஊரை விட்டு வெளியேறினர்.
மறுபுறம், பசி தாளாத சிவநேசரால் தவத்தில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. “உடல் நலிந்தால் உயிர் எப்படி இறைவனை நாடும்?” என்று கலங்கிய முனிவர், ஒரு வாய் கஞ்சி தேடி அலைந்தார்.
தானம் செய்த தர்மலிங்கமும், தவம் செய்த முனிவரும் ஒரு மரத்தடியில் சந்தித்தனர். அப்போது தர்மலிங்கம் சொன்னார், “ஐயனே, என் செல்வம் இருக்கும் வரை நான் வள்ளலாக இருந்தேன். ஆனால், வானம் பெய்ய மறுத்ததால் இன்று நான் ஒன்றுமில்லாதவன் ஆகிவிட்டேன்.”
முனிவர் புன்னகையுடன் சொன்னார், “உண்மைதான் தர்மலிங்கமே! மழையே இல்லை என்றால் பயிர் வளராது, பயிர் வளரவில்லை என்றால் உன்னிடம் கொடுக்க தானம் இருக்காது.
உணவு இல்லை என்றால் என்னால் தவம் செய்யவும் முடியாது. இந்த உலகம் இயங்குவதே மழையால்தான்!”
வள்ளுவர் சொன்னது போல, மழை நின்றுவிட்டால் இந்த பெரிய உலகத்தில் தானமும் (கொடை) நிலைக்காது, தவமும் (ஆன்மீகம்) செழிக்காது என்பதை அன்று ஊரே உணர்ந்தது.
நீதி:
“உலகில் அறம் தழைப்பதற்கும், மனித நேயம் (தானம்) மற்றும் ஆன்மீகம் (தவம்) நிலைபெறுவதற்கும் இயற்கையின் கொடையான மழையே மூலாதாரம். இயற்கை அழிந்தால், மனிதன் போற்றும் உயரிய பண்புகளும் அழிந்துவிடும்.”
