“யாருக்கும் பயப்படாத குரல் – ஒரு காலத்தின் அரசியல் மனசாட்சி: சோ ராமசாமி”

சோ ராமசாமி 5 அக்டோபர் 1934 அன்று சென்னையின் மயிலாப்பூரில் பிறந்தார். நீதிபதியாக பணியாற்றிய தந்தை டி. ஸ்ரீநிவாசன் மற்றும் தாய் ராஜம்மாள் ஆகியோரின் மகனான அவர், சிறுவயதிலிருந்தே வாசிப்பு, நகைச்சுவை மற்றும் அரசியல் விவகாரங்களில் அதிக ஆர்வம் கொண்டவராக வளர்ந்தார்.

குடும்ப சூழல் அவருக்கு கல்வியிலும் சிந்தனையிலும் உறுதியான அடித்தளத்தை அமைத்துக் கொடுத்தது. லயோலா கல்லூரியில் சட்டம் பயின்ற சோ, ஒரு காலத்தில் வழக்கறிஞராகவும் பணியாற்றினார். ஆனால் அவரது மனம் முழுவதும் நாடகம், எழுத்து மற்றும் சமகால அரசியல் மீதே ஈர்க்கப்பட்டது.

நாடக மேடையில்தான் சோவின் உண்மையான அடையாளம் உருவானது. சமூகமும் அரசியலும் கலந்த நையாண்டி நாடகங்கள் அவரை பொதுமக்களிடம் மிகவும் பிரபலமாக்கின. “முகமது பின் துக்ளக்” என்ற நாடகம், இந்திய அரசியலை கேலியாகவும் ஆழமாகவும் விமர்சித்த ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமாக மாறியது.

ஆட்சியாளர்களின் இரட்டை நிலைப்பாடுகளை, அதிகார மயக்கத்தை அவர் சிரிப்பின் வழியே சுட்டிக்காட்டினார். இந்த நாடகம் அவரை வெறும் கலைஞராக மட்டுமல்ல, ஒரு தீவிர அரசியல் விமர்சகராகவும் மாற்றியது.

சினிமாவிலும் சோ தனித்துவமான பாதையை அமைத்தார். 1960கள் முதல் 1990கள் வரை நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட திரைப்படங்களில் நடித்தார். நகைச்சுவை, குணச்சித்திரம், அறிவார்ந்த வசனங்கள் கொண்ட கதாபாத்திரங்கள் அவரின் சிறப்பு. “தில்லானா மோகனாம்பாள்”, “சர்வர் சுந்தரம்”, “அந்த ஒரு நிமிடம்” போன்ற படங்களில் அவர் தோன்றும் காட்சிகள் இன்றும் நினைவுகூரப்படுகின்றன. சோ நடித்த வேடங்கள் சிரிப்பை மட்டும் அல்ல, சிந்தனையையும் தூண்டுபவை.

நடிகர் என்ற அடையாளத்தைவிட, எழுத்தாளராகவும் பத்திரிகையாளராகவும் சோ மிகப் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். அவர் தொடங்கிய “துக்ளக்” அரசியல் வார இதழ், ஆளும் கட்சி, எதிர்க்கட்சி என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் அனைவரையும் கேள்வி கேட்கும் மேடையாக இருந்தது.

பயமின்றி கருத்துகளை பதிவு செய்வதும், கூர்மையான நையாண்டியுடன் உண்மைகளை சுட்டிக்காட்டுவதும் துக்ளக்கின் அடையாளமாக மாறியது. சோவின் எழுத்துகள் பலரைக் கோபப்படுத்தினாலும், அதே நேரத்தில் அவருக்கு அறிவுசார் மரியாதையையும் பெற்றுத் தந்தன.

அரசியலில் சோ நேரடியாக ஒரு பதவியில் இருந்ததில்லை. ஆனால் அரசியல் மேடையில் அவர் தாக்கம் மிகப் பெரியது. அவர் ஆதரித்தவர்களையும் விமர்சித்தவர்களையும் சமமாகப் பார்த்தார். ஜெயலலிதாவுடன் ஆரம்பத்தில் நெருங்கிய நட்பு கொண்டிருந்த அவர்,

அவர் முதல்வராக இருந்த காலத்தில் தவறுகள் தெரிந்தபோது கடுமையாக விமர்சிக்க தயங்கவில்லை. அந்த விமர்சனங்களால் இருவருக்கும் இடையே தூரம் ஏற்பட்டது. இருப்பினும் காலப்போக்கில் மீண்டும் பரஸ்பர மரியாதை நிலை பெற்றது.

ஜெயலலிதாவை அவர் “கடுமையானவர் ஆனால் அரசியல் தைரியம் கொண்ட தலைவி” என்று கூறியதன் மூலம், தனிப்பட்ட விரோதமின்றி அரசியலை அணுகியதை வெளிப்படுத்தினார்.

கருணாநிதியுடன் சோவின் உறவு முழுக்க கருத்து மோதல்களால் நிரம்பியது. திராவிட கொள்கை, நாத்திகம், சமூக அரசியல் ஆகியவற்றில் கருணாநிதி நின்ற நிலைக்கு நேர்மாறான நிலைப்பாட்டை சோ எடுத்தார். இதனால் துக்ளக் இதழிலும், மேடை பேச்சுகளிலும் கருணாநிதி தலைமையிலான அரசை அவர் தொடர்ந்து விமர்சித்தார்.

ஆனால் அதே நேரத்தில் கருணாநிதியின் தமிழ் அறிவையும் எழுத்தாற்றலையும் சோ மறுத்ததில்லை. கருணாநிதியும் சோவை அறிவார்ந்த எதிரியாகவே பார்த்தார். இருவருக்கும் இடையிலான மோதல் தனிப்பட்டது அல்ல; அது முழுக்க கருத்து சார்ந்தது.

சோவின் பேச்சாற்றல் அவரின் மற்றொரு பெரிய பலம். மேடையில் அவர் பேசும்போது நகைச்சுவை, கிண்டல், கூர்மை மூன்றும் ஒன்றாக கலந்து வெளிப்படும். யாரையும் பயப்படாமல் பேசும் தைரியம் அவரை பல சர்ச்சைகளிலும் சிக்க வைத்தது. அதே நேரத்தில், “ஒரு மனிதன் ஒரு ஊடகம்” என்று சொல்லப்படும் அளவுக்கு அவர் கருத்துகள் தாக்கம் ஏற்படுத்தின.

2016 டிசம்பர் 7ஆம் தேதி சோ ராமசாமி மறைந்தார். அவரின் மறைவு தமிழ் அறிவுசார் உலகிற்கு ஒரு பெரிய இழப்பாக கருதப்பட்டது. நடிகர், நாடக ஆசிரியர், எழுத்தாளர், அரசியல் விமர்சகர் என பல முகங்களை கொண்டிருந்த சோ, தமிழ் சமூகத்தில் சிந்தனைக்கு இடம் கொடுத்த ஒரு முக்கிய குரலாக இன்றும் நினைவுகூரப்படுகிறார்.