“கல்வி உயர்த்த வேண்டுமென்றால் அடக்கம் வேண்டும்”

திருக்குறள் :

“கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்” (குறள் 2)

பொருள்:

ஒருவன் எவ்வளவு கல்வி கற்றிருந்தாலும், தூய அறிவுடைய இறைவனின் திருவடிகளை வணங்காதிருந்தால், அவன் கற்ற கல்வியால் என்ன பயன்?

ஒரு பெரிய நகரத்தில் ஆதித்யா என்ற இளைஞர் வாழ்ந்து வந்தார். பல உயர்கல்விப் பட்டங்கள் பெற்றவர். வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களில் படித்தவர். வேலைக்குச் சென்ற இடமெல்லாம், தனது அறிவைத் தம்பட்டம் அடித்துப் பேசுவதே அவரது பழக்கம்.

“நான் படித்த அளவுக்கு இவர்கள் யாரும் படிக்கவில்லை” என்பதே அவரது மனநிலை. இதனால் அவர் பேசும்போது பணிவு காணாமல் போனது.

ஒருநாள், ஒரு கிராமத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. அங்கு ஒரு வயதான விவசாயியை சந்தித்தார். அந்த முதியவர் அதிகம் படிக்காதவர். ஆனால் பேசும்போது அடக்கம், அமைதி, மனிதநேயம் நிறைந்திருந்தது.

ஆதித்யா அவரை அலட்சியமாகப் பார்த்தார்.
“நீங்கள் என்ன படிச்சிருக்கீங்க?” என்று கேட்டார்.

அந்த முதியவர் சிரித்தபடி சொன்னார்:
“அப்பா, புத்தகத்துல அதிகம் படிக்கல. ஆனா வாழ்க்கையில மனிதனை மதிக்க கற்றுக்கிட்டேன்.”

அந்த வார்த்தைகள் ஆதித்யாவின் உள்ளத்தைத் தொடந்தது.

அடுத்த நாள், அந்த முதியவர் கோவிலில் அமைதியாக அமர்ந்து பிரார்த்தனை செய்வதை ஆதித்யா பார்த்தார். எந்த காட்டுக்கூச்சலும் இல்லை; முழு பணிவோடு இருந்தார்.

அப்போது ஆதித்யாவுக்குப் புரிந்தது —
கல்வி அறிவை தரும்;
ஆனால் பணிவும் இறை உணர்வும் மனிதனை உயர்த்தும்.

தான் கற்ற கல்வி தன்னை பெருமைக்குத் தான் இட்டுச் சென்றதே தவிர, மனிதநேயத்திற்கோ பணிவிற்கோ அழைத்துச் செல்லவில்லை என்பதை உணர்ந்தார்.

அந்த நாளிலிருந்து ஆதித்யா மாறினார்.
பேச்சில் பணிவு வந்தது.
மனத்தில் நன்றி உணர்வு வந்தது.
தினமும் ஒரு நிமிடம் அமைதியாக நின்று, “என்னை நல்ல மனிதனாக மாற்று” என்று வேண்டிக் கொண்டார்.

அவருடைய கல்வி அன்றுதான் உண்மையான பயனைத் தந்தது.

கதையின் கருத்து:

கல்வி அறிவை மட்டும் அல்ல, பணிவையும் வளர்க்க வேண்டும்

இறை உணர்வு என்பது மதம் அல்ல; அடக்கம், நன்றி, மனிதநேயம்

அதுவே வள்ளுவர் கூறிய உண்மை:

“கற்றதனால் ஆய பயனென்கொல் வாலறிவன்
நற்றாள் தொழாஅர் எனின்”