”மழை இல்லை என்றால் வாழ்க்கை இல்லை”!

குறள் 11: வானின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்
தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.

பொருள்:
மழை பெய்வதால்தான் உலகம் நிலைபெற்று வாழ்கிறது. மழையே உலகத்துயிர்களுக்கு உயிர்ச்சத்தாக விளங்குவதால், அது உலகிற்குத் தரும் ‘அமிழ்தம்’ என்று உணரப்படும்.

எளிமையான விளக்கம்:
வானிலிருந்து மழை பெய்வதால்தான் இவ்வுலகம் தொடர்ந்து இயங்குகிறது. எனவே, அந்த மழையே மனிதர்களைக் காக்கும் சாவா மருந்தாகிய அமிழ்தம் என்று நாம் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்

வானம் பல மாதங்களாகக் கருணை காட்டவில்லை.
கிராமத்தின் குளம் வெறும் மணலாகிப் போயிருந்தது.
வயல்களில் பிளந்த மண்ணின் இடைவெளிகளில் கூட நம்பிக்கை உலர்ந்து கிடந்தது.

மாரிமுத்து விவசாயி தினமும் காலை வயலின் ஓரத்தில் நின்று வானத்தைப் பார்த்துவிட்டு வீடு திரும்புவார்.
அவர் வீட்டில் இருந்தது ஒரு மாடு, இரண்டு கோழிகள், பாட்டி, மற்றும் எட்டுவயது மகள் கண்ணம்மா.

ஒருநாள் கண்ணம்மா கேட்டாள்:
“அப்பா, நாம ஏன் தினமும் வானத்தைப் பார்க்கிறோம்?”

மாரிமுத்து சிரிக்க முயன்றார்.
“அது நம்மை பார்க்கணும் கண்ணம்மா.”

அந்த இரவு பாட்டி, உலர்ந்த அரிசியை சுருட்டி பாத்திரத்தில் போட்டு, கண்ணம்மாவிடம் சொன்னாள்:
“மழை இல்லையென்றா, சோறு கூட சத்தமில்லாம அழும்.”

கண்ணம்மா அதைக் கேட்டுக் கொண்டே உறங்கினாள்.

அடுத்த நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் சொன்னார்:
“இந்த வருடம் பயிர் இல்லை. நகரம் போகணும்.”

மாரிமுத்து பேசாமல் இருந்தார்.
அவரால் மாட்டை விட்டு நகரம் போக முடியவில்லை.
அந்த மாடு கூட குளம் போலவே உலர்ந்து போயிருந்தது.

அன்று மாலை, வானம் திடீரென்று மாறியது.
காற்று குளிர்ந்தது.
முதல் துளி கண்ணம்மாவின் கையில் விழுந்தது.

“அப்பா! வானம் அழுதுறுது!” என்று கத்தினாள்.

அடுத்த நொடியே, மழை கொட்டியது.
பிளந்த மண் மூடிக் கொண்டது.
குளம் சத்தமில்லாமல் நிரம்பத் தொடங்கியது.
மாட்டின் கண்களில் உயிர் திரும்பியது.
கண்ணம்மா மழையில் நின்று சிரித்தாள்.

மாரிமுத்து வானத்தைப் பார்த்தார்.
அவரின் கண்களில் கண்ணீர்.

அப்போது பாட்டி மெதுவாகச் சொன்னாள்:
“பாரு…
வானம் தான்
நமக்குச் சோறும்,
சுவாசமும்,
உயிரும்.”

மாரிமுத்து மனதுக்குள் அந்தக் குறளை நினைத்தார்:

“வானின்று உலகம் வழங்கி வருதலால்
தான்அமிழ்தம் என்றுணரற் பாற்று.”

அன்று அவருக்குப் புரிந்தது —
மழை வெறும் நீர் இல்லை.
அது உயிர்.