“ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை… ஒரு தேசத்தின் மாற்றம் – பண்டித ரமாபாய்”

பண்டித ரமாபாய் இந்திய சமூக சீர்திருத்த வரலாற்றில் மிக முக்கியமான இடம் பெற்ற ஒரு மகத்தான பெண். பெண்கள் கல்வி, விதவைகள் நலம், சமூக நீதி ஆகியவற்றிற்காக தன் முழு வாழ்க்கையையும் அர்ப்பணித்தவர்.

பெண்கள் ஒரு சமூகத்தின் வலிமை என்ற நம்பிக்கையோடு வாழ்ந்த அவரது வாழ்க்கை, தனிப்பட்ட போராட்டமும் சமூக மாற்றமும் ஒன்றாக கலந்த ஒரு வரலாறாகும்.

1858ஆம் ஆண்டு மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் பிறந்த பண்டித ரமாபாயின் வாழ்க்கை, சிறுவயதிலிருந்தே சோதனைகளால் நிறைந்தது. அவரது தந்தை அனந்த சாஸ்திரி டோங்கடே ஒரு சிறந்த சமஸ்கிருத பண்டிதர்.

பெண்களுக்கு கல்வி தேவையில்லை என்ற கருத்து ஆழமாக நிலவிய காலத்திலும், தனது மகளுக்கு கல்வி கற்பிக்க வேண்டும் என்ற உறுதியை அவர் விடவில்லை.

இதன் காரணமாக ரமாபாய் சிறுவயதிலேயே வேதங்கள், உபநிஷதங்கள் மற்றும் சமஸ்கிருத இலக்கியங்களில் ஆழமான புலமை பெற்றார். தாய், தந்தை இருவரும் கல்விக்கு அளித்த ஆதரவு அவரது அறிவுத்திறனை வளர்த்தது.

ஆனால் அந்த அறிவு வளர்ச்சிக்குப் பின்னால் கடும் வறுமையும் துன்பங்களும் இருந்தன. குடும்பத்துடன் காட்டிலும் யாத்திரைப் பாதைகளிலும் வாழ்ந்த நாட்களில், உணவுக்கே தட்டுப்பாடு ஏற்பட்ட அனுபவங்கள் ரமாபாய்க்கு உண்டு. சில சமயங்களில் மரப்பட்டை, காட்டுக் கிழங்குகள் போன்றவற்றை உணவாக எடுத்ததாக அவரது வாழ்க்கை குறிப்புகள் சொல்கின்றன.

பஞ்சம் காரணமாக தாய், தந்தை மற்றும் சகோதரியை இழந்த போது, இளம் வயதிலேயே தனிமையும் துயரமும் அவரது வாழ்க்கையில் ஆழமாக பதிந்தது. இந்த அனுபவங்களே சமூகத்தின் வலியை அவர் உள்ளார்ந்து உணரக் காரணமாக அமைந்தன.

பின்னர் தனது சகோதரருடன் இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கு பயணம் செய்து சமஸ்கிருத உரைகள் வழங்கினார். பெண்கள் பொதுமேடையில் பேசுவதே அரிதாக இருந்த காலத்தில், ரமாபாய் சமஸ்கிருதத்தில் தன்னிச்சையாக உரையாற்றி பண்டிதர்களுடன் விவாதங்களில் ஈடுபட்டார்.

அவரது அறிவுத்திறனால் கல்கத்தாவில் உள்ள அறிஞர்கள் அவருக்கு “பண்டித” என்ற பட்டத்தையும் “சரஸ்வதி” என்ற விருதையும் வழங்கினர். இது அரசாங்கம் அல்ல, அறிஞர்கள் வழங்கிய மரியாதை என்பதே அவரது புலமையின் உண்மையான சான்றாகும்.

இளம் வயதிலேயே கணவரை இழந்து விதவை வாழ்க்கையை அனுபவித்த ரமாபாய், விதவைகள் அனுபவிக்கும் வேதனைகளை நேரடியாக உணர்ந்தார். அந்த வலி, பெண்களின் உரிமைகளுக்காக போராட வேண்டும் என்ற தீயை அவரது உள்ளத்தில் ஏற்றியது. பெண்களுக்கு கல்வி இல்லாமல் விடுதலை இல்லை என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன் அவர் செயல்பட்டார்.

1882ஆம் ஆண்டு பெண்களின் நிலையை மேம்படுத்தும் நோக்கில் “ஆர்ய மகிளா சமாஜ்” என்ற அமைப்பை தொடங்கினார். அதன் பின்னர் மேல் கல்விக்காக இங்கிலாந்து மற்றும் அமெரிக்காவுக்குச் சென்று, அங்கு பெண்கள் கல்வி முறைகள் மற்றும் சமூக சேவை அமைப்புகளை ஆழமாகக் கற்றறிந்தார்.

வெளிநாடுகளில் இருந்தபோதும், அவர் ஆடம்பர வாழ்க்கையை விரும்பவில்லை. தன்னைப் போஷிக்கக் கிடைத்த பணத்தை பெரும்பாலும் இந்திய பெண்கள் கல்விக்காகச் சேமித்தார். சில நேரங்களில் தானே எளிய ஆடைகளை தைத்து அணிந்ததாகவும் குறிப்புகள் உள்ளன.

இந்தியாவிற்கு திரும்பிய பண்டித ரமாபாய், 1889ஆம் ஆண்டு புனே நகரில் “சாரதா சாதன்” என்ற கல்வி நிறுவனத்தை தொடங்கினார். விதவைகள் மற்றும் ஆதரவற்ற பெண்களுக்கு கல்வி வழங்கும் ஒரு முக்கிய மையமாக அது விளங்கியது. பின்னர் முக்தி மிஷன் அமைப்பை தொடங்கி, ஆயிரக்கணக்கான பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு பாதுகாப்பு, கல்வி மற்றும் வாழ்க்கைத் திறன்களை வழங்கினார்.

அங்கு பெண்களுக்கு கல்வியுடன் சேர்த்து விவசாயம், கைத்தொழில், தையல், அச்சகம் போன்ற திறன்களும் கற்பிக்கப்பட்டன. பெண்களை தன்னிறைவு பெறச் செய்வது என்ற கருத்து அந்த காலத்தில் மிகவும் புதுமையானதாக இருந்தது.

அவர் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளரும் ஆவார். “The High-Caste Hindu Woman” என்ற நூலின் மூலம் இந்திய பெண்களின் துயர நிலையை உலகிற்கு வெளிப்படுத்தினார். இந்த நூல் உலகளவில் பெரும் கவனத்தை ஈர்த்தது.

வெளிநாடுகளில் இருந்தபோது பல மதத் தலைவர்களுடன் உரையாடிய அவர், கிறிஸ்தவ மதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட பின்னரும் இந்திய பெண்களின் பிரச்சினைகள் மத எல்லைகளுக்குள் சுருங்கக் கூடாது என்ற உறுதியுடன் இருந்தார். இதனால் பல விமர்சனங்களை சந்தித்தபோதும், தனது சமூக சேவையை ஒருபோதும் நிறுத்தவில்லை.

ரமாபாயின் உள்ளத்தில் நிறைவேறாத ஆசைகளும் இருந்தன. வேதங்களை தமிழில் மொழிபெயர்க்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தை அவர் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். ஆனால் வாழ்நாள் முழுவதும் சமூக சேவையில் ஈடுபட்டதால் அந்த கனவு நிறைவேறாமல் போனது. இறுதிக் காலங்களில் பார்வை குறைவால் பாதிக்கப்பட்டாலும், உடல்நலம் சீர்குலைந்த நிலையிலும் முக்தி மிஷன் பணிகளை எழுதிப் பதிவுசெய்து வழிநடத்தினார்.

அவரது வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய வேதனையாக இருந்தது, தன்னால் காப்பாற்ற முடியாமல் போன பெண்கள் குறித்த குற்ற உணர்வே. “என்னால் இன்னும் பல பெண்களை அடைய முடியவில்லை” என்று அவர் தனது குறிப்புகளில் வருத்தத்துடன் எழுதியுள்ளார். இந்த வார்த்தைகளே அவரது மனிதநேயத்தின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன.

1922ஆம் ஆண்டு பண்டித ரமாபாய் மறைந்தாலும், அவர் விதைத்த சிந்தனைகள் இன்று வரை பெண்கள் விடுதலை இயக்கங்களில் உயிரோடு வாழ்கின்றன. பெண்கள் கல்வி ஒரு உரிமை, விதவைகள் ஒரு சுமை அல்ல, பெண்கள் சமுதாயத்தின் வலிமை என்ற கருத்துகளை இந்தியாவில் விதைத்த முன்னோடிகளில் பண்டித ரமாபாய் ஒருவர். அவரது வாழ்க்கை ஒரு சமூக சீர்திருத்தவாதியின் கதை மட்டுமல்ல; அது மாற்றத்துக்காக வாழ்ந்த ஒரு மகத்தான மனிதரின் வாழும் வரலாறாகும்.