ரோஸ் டே என்றால் இன்று நாம் நினைப்பது போல ஒரு நாளில், ஒரு இடத்தில் உருவான விழா அல்ல. இது பல காலகட்டங்களில் மனிதர்களின் உணர்வுகள், நம்பிக்கைகள், கலாச்சாரம், சமூக கட்டுப்பாடுகள் ஆகியவை ஒன்றோடொன்று கலந்ததிலிருந்து மெதுவாக உருவான ஒரு அழகான வழக்கம்.
அதனால்தான் இதற்கு “அதுதான் ஆரம்பம்” என்று காட்டக்கூடிய ஒரு அதிகாரப்பூர்வ தொடக்கப் புள்ளி இல்லை. ஆனால் அதன் பின்னணி தெரிந்தால் இந்த நாள் இன்னும் சுவரசியமாக தோன்றும்.
ரோஜா மலர் காதலின் சின்னமாக மாறியதே இந்தக் கதையின் ஆரம்பம். பண்டைய கிரேக்க புராணங்களில் காதல் தேவியான அப்ரோடைட் ரோஜா மலருடன் நெருக்கமாக இணைக்கப்பட்டாள். ஒரு கதையில், அவளின் காதலன் அடோனிஸ் காயமடைந்து உயிரிழந்தபோது, அவளின் கண்ணீரும் அவன் இரத்தமும் பூமியில் கலந்து சிவப்பு ரோஜாக்களாக மலர்ந்ததாக சொல்லப்படுகிறது.
இதன் காரணமாக ரோஜா மலர் வெறும் அழகான மலராக இல்லாமல், தியாகம், வலி, ஆழமான காதல் ஆகியவற்றின் சின்னமாக பார்க்கப்பட்டது. ரோமர்கள் இந்த நம்பிக்கையை தங்கள் கலாச்சாரத்தில் ஏற்றுக்கொண்டதும், ரோஜா “காதலின் மலர்” என்ற அடையாளத்தை உறுதியாகப் பெற்றது.
அதற்குப் பிறகு நடுக்கால ஐரோப்பாவில் ரோஜா இன்னொரு அர்த்தத்தையும் பெற்றது. “Sub Rosa” என்ற கருத்து உருவானது. ரோஜாவின் கீழ் பேசப்படும் விஷயங்கள் ரகசியமாக இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது.
அரண்மனைகளிலும் முக்கியக் கூட்டங்களிலும் ரோஜா அலங்காரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இதனால் ரோஜா மலர் சொல்ல முடியாத உணர்வுகள், வெளியில் சொல்லக் கூடாத வார்த்தைகள், மனதுக்குள் ஒளித்து வைத்திருக்கும் விஷயங்களை குறிக்கும் அடையாளமாக மாறியது. இது பின்னாளில் காதலை நேரடியாக சொல்ல முடியாதவர்களுக்கு ஒரு சின்ன மொழியாக உதவியது.
18-ஆம் மற்றும் 19-ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பாவில் “மலர்களின் மொழி” என்ற கலாச்சாரம் பரவலானது. அந்த காலத்தில் சமூக கட்டுப்பாடுகள் அதிகம் இருந்ததால், ஒருவர் ஒருவரிடம் காதல் சொல்லுவது எளிதல்ல.
அதனால் மலர்கள் பேசத் தொடங்கின. எந்த மலர், எந்த நிறம், எத்தனை மலர்கள் கொடுக்கப்படுகின்றன என்பதெல்லாம் ஒரு செய்தியாக மாறியது.
அந்த மொழியில் ரோஜா மிக முக்கியமான இடத்தை பிடித்தது. சிவப்பு ரோஜா தீவிர காதல், வெள்ளை ரோஜா தூய்மை, மஞ்சள் ரோஜா நட்பு என்று அர்த்தங்கள் உருவானது. இன்றைய ரோஸ் டே கொண்டாட்டத்தின் உணர்ச்சிப் பூர்வமான அடித்தளம் இதில்தான் இருக்கிறது.
இப்போது நாம் கொண்டாடும் ரோஸ் டே என்ற தனி நாள் 20-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தான் தெளிவாக உருவானது. மேற்கத்திய நாடுகளில் வாலன்டைன்ஸ் டேவை ஒரு நாளாக மட்டும் அல்லாமல், ஒரு வாரமாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்ற எண்ணம் உருவானது.
இதன் பின்னால் வணிக நோக்கமும் இருந்தது என்பதும் உண்மை. ஒவ்வொரு நாளுக்கும் ஒரு சின்னம் கொடுக்கப்பட்டு, முதல் நாளாக காதலின் அடையாளமான ரோஜாவை வைத்து “ரோஸ் டே” என்று அழைக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்த மார்க்கெட்டிங் யோசனை மக்களின் உணர்ச்சிகளோடு இயல்பாக கலந்து, இன்று ஒரு கலாச்சார வழக்காக மாறிவிட்டது.
இந்த வழக்கம் இந்தியாவுக்கு வந்தபோது, அது இளைஞர்கள் மத்தியில் வேகமாகப் பரவியது. நேரடியாக காதலை வெளிப்படுத்த தயங்கும் சமூக சூழலில், ஒரு ரோஜா மலர் பாதுகாப்பான, மென்மையான பாலமாக மாறியது. “நான் நேரில் சொல்லவில்லை; ரோஜா சொல்லியது” என்ற மனநிலை பலருக்கு தைரியத்தை கொடுத்தது.
அதே சமயம், ரோஸ் டே காதலுக்காக மட்டும் அல்லாமல், நட்பு, நன்றி, மரியாதை போன்ற உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தும் நாளாக விரிந்தது. நண்பனுக்கொரு மஞ்சள் ரோஜா, அம்மாவுக்கொரு பிங்க் ரோஜா, ஆசிரியருக்கொரு வெள்ளை ரோஜா — இப்படி ஒவ்வொரு உறவுக்கும் ஒரு அர்த்தம் கிடைத்தது.
இன்றைய டிஜிட்டல் காலத்தில் ரோஸ் டே கொண்டாடும் விதம் மேலும் மாறியுள்ளது. நேரில் மலர் கொடுப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், virtual roses, சமூக வலைதள பதிவுகள், மெசேஜ்கள், reels மூலமாகவும் உணர்வுகள் பகிரப்படுகிறது.
ஆனால் வடிவம் எவ்வளவு மாறினாலும், இந்த நாளின் உள்ளார்ந்த அர்த்தம் மாறவில்லை. அது ஒருவரை நினைத்து, அவருக்காக ஒரு கணம் மனதை நிறுத்தி, “நீ என் வாழ்க்கையில் முக்கியமானவன் / முக்கியமானவள்” என்று சொல்லும் ஒரு அழகான தருணம்.
மொத்தத்தில் ரோஸ் டே என்பது ஒரு மலரை கொண்டாடும் நாள் மட்டும் அல்ல. அது மனிதர்கள் சொல்ல முடியாமல் வைத்திருக்கும் உணர்வுகளுக்குக் கிடைத்த ஒரு மென்மையான மொழி.
ஒரு ரோஜாவைப் போலவே வாழ்க்கையிலும் முள்ள்கள் இருக்கும்; ஆனாலும் அதற்கிடையில் மலரும் அன்புதான் நினைவில் நிற்கும் என்பதை நினைவூட்டும் ஒரு நாள் தான் ரோஸ் டே.
