சாலமன் பாப்பையா என்பவர் வெறும் ஒரு பட்டிமன்ற நடுவரல்ல; தமிழ்ச் சமூகத்தின் நினைவில் நிறைந்திருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தின் சாட்சி. அவருடைய வாழ்க்கை, எளிய பின்னணியிலிருந்து தமிழின் உச்சமான மேடைகள் வரை சென்ற ஒரு அறிவுப் பயணம்.
சாலமன் பாப்பையா அவர்கள் 1932 ஆம் ஆண்டு தமிழ்நாட்டில், திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒரு சாதாரண கிறிஸ்தவ குடும்பத்தில் பிறந்தவர்.
சிறுவயது மிகவும் எளிமையானது. குடும்ப பொருளாதாரம் பெரியதாக இல்லை. வாழ்க்கை ஆரம்பத்திலேயே அவருக்கு ஒழுக்கம், உழைப்பு, கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றை கற்றுக்கொடுத்தது.
சிறுவயதில் விளையாட்டைவிட புத்தகங்களே அவருக்கு நெருக்கமான நண்பர்கள். பள்ளியில் படிக்கும் காலத்திலேயே ஆசிரியர்கள் பேசும் மொழி, சொற்களின் அழகு, கருத்து சொல்லும் முறை ஆகியவை அவரை ஈர்த்தன.
அவருடைய தமிழ் ஆர்வம் திடீரென உருவானது அல்ல. பள்ளியில் தமிழ் ஆசிரியர்கள் பாடம் நடத்தும் விதம், திருக்குறள், கம்பராமாயணம் போன்ற நூல்களில் உள்ள மொழி ஆழம் அவரை ஆச்சரியப்பட வைத்தது.
“ஒரு மொழி இவ்வளவு அழகாக மனித மனதை தொட முடியுமா?” என்ற கேள்வி அவருக்குள் எழுந்தது. அதுதான் பின்னாளில் பெரும் ஆர்வமாக மாறியது.
வீட்டில் இருந்த பைபிள் வாசிப்பு பழக்கமும், அதிலுள்ள மொழி நயம், உவமைகள் ஆகியவை அவருடைய சிந்தனை திறனை வளர்த்தன. இதுவும் அவரின் பேச்சாற்றலுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது என்பது பலருக்குத் தெரியாத விஷயம்.
கல்லூரி காலத்தில் அவர் தமிழ் இலக்கியத்தையும், மேடைப் பேச்சையும் தீவிரமாக பயின்றார். படிப்பு மட்டுமல்ல, விவாதம், சொற்பொழிவு, கருத்து மோதல் ஆகியவற்றில் அதிக ஆர்வம் கொண்டார்.
அக்காலத்தில் பட்டிமன்றங்கள் மிகப் பிரபலமாக இருந்தன. ஆனால் அவை சத்தமாகவும், சில நேரம் அர்த்தமில்லாத வாதங்களாகவும் இருந்தன.
சாலமன் பாப்பையா அதில் ஒரு மாற்றத்தை கொண்டு வர வேண்டும் என்று நினைத்தார். “பேச்சு என்பது குரல் உயர்வில் அல்ல, கருத்து உயர்வில் இருக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் அவருக்குள் உறுதியாக இருந்தது.
அவர் பட்டிமன்ற நடுவராக அறிமுகமானதும், அதில் ஒரு புதிய கலாச்சாரம் உருவானது. சண்டை, அவமானம், தேவையற்ற நகைச்சுவை இல்லாமல், தர்க்கம், இலக்கிய மேற்கோள், மரியாதை, மொழி நயம் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தார்.
பேசுபவர்கள் எவ்வளவு பிரபலமானவர்களாக இருந்தாலும், தவறான வாதம் இருந்தால் அதை மிக நாகரிகமாக சுட்டிக்காட்டுவார். அதனால்தான் “நடுவரின் நடுவர்” என்று அவரை பலர் அழைத்தார்கள்.
அவர் மிகக் கடுமையான ஒழுக்கத்தை தன்னிடம் கடைபிடித்தவர். மேடை நிகழ்ச்சிகளுக்கு செல்லும் முன், பேசுபவர்களின் பின்னணி, அவர்கள் சொல்லக்கூடிய வாதங்கள், அதற்கான இலக்கிய ஆதாரங்கள் எல்லாம் முன்கூட்டியே படித்து தயாராக இருப்பார்.
திடீரென பேசுவது போல தெரிந்தாலும், அதற்கு பின்னால் பெரும் தயாரிப்பு இருக்கும். இதுதான் அவரை மற்ற நடுவர்களிலிருந்து வேறுபடுத்தியது.
அவர் தமிழ் மீது கொண்ட ஆர்வம் வெறும் மொழி அழகில் மட்டும் அல்ல. தமிழ் சமூகத்தை சிந்திக்க வைக்க வேண்டும் என்பதே அவரது நோக்கம். அதனால்தான் அவர் தீர்ப்புகளில் அரசியல், சமூக நீதி, மனிதநேயம் போன்றவற்றை மென்மையாக இணைப்பார்.
யாரையும் நேரடியாக தாக்காமல், கருத்தை மட்டும் சாடும் திறன் அவருக்கு இயல்பாக இருந்தது. இதுவே அவரை எல்லா தரப்பினருக்கும் ஏற்ற நடுவராக்கியது.
அவர் மிக அமைதியான தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை விரும்பியவர். வெளிச்சம், புகழ், அரசியல் பதவிகள் போன்றவற்றில் அவருக்கு பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை. தமிழ் தான் அவருடைய அடையாளம் என்று நினைத்தார்.
அதனால்தான் பல வாய்ப்புகள் வந்தும், அவர் தனது பாதையை மாற்றவில்லை. மாணவர்களுடன் நேரம் செலவிடுவது, புதிய பேச்சாளர்களை ஊக்குவிப்பது, அவர்களின் தவறுகளை தனிப்பட்ட முறையில் திருத்திக் கொடுப்பது போன்றவற்றில் அதிக மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.
சாலமன் பாப்பையா அவர்கள் தமிழுக்காக எழுதியது, பேசியது, தீர்ப்பு வழங்கியது எல்லாம் ஒரு தலைமுறையைச் சிந்திக்க வைத்தது. அவர் இல்லாத பட்டிமன்ற மேடைகள் இன்னும் இருக்கலாம், ஆனால் அவர் கொண்டு வந்த மரியாதை, மொழி நாகரிகம், கருத்து ஆழம் ஆகியவை இன்னும் தமிழ்ச் சமூகத்தில் உயிரோடு இருக்கின்றன.
அவர் வாழ்க்கை சொல்லும் பாடம் ஒன்றே: மொழி என்பது வெறும் பேசுவதற்கான கருவி அல்ல; அது மனிதனை உயர்த்தும் ஒரு அறிவுப் பயணம்.
