“பிறவிப் பெருங்கடல் – இறைவனின் திருவடியை நினைத்தால் கடக்கலாம்!”

குறள் 10:
பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார். 

பொருள்:
இறைவனுடைய திருவடிகளைப் பொருந்தி நினைக்கின்றவர் பிறவியாகிய பெரிய கடலைக் கடப்பார்கள்; மற்றவர்கள் அதனைக் கடக்க மாட்டார்கள்.

கடற்கரையோரம் ஒரு சிறிய கிராமம். அங்கே முத்து என்ற இளைஞன் வாழ்ந்தான். அவன் தினமும் கடலுக்குச் சென்று மீன் பிடிப்பான். ஒருநாள் கடல் மிகவும் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது. ஊரார் எல்லாம் கடலுக்குப் போக வேண்டாம் என்று சொன்னார்கள்.

ஆனால் முத்துவுக்கு வீட்டில் நோயுற்ற தாய். “இன்று போகவில்லை என்றால் உணவே இல்லை” என்று எண்ணி, பயத்துடன் கடலுக்குள் இறங்கினான்.

கடலில் சிறிது தூரம் சென்றவுடன் பெரும் புயல் எழுந்தது. படகு ஆட்டமாடியது. அலைகள் படகை விழுங்கத் தொடங்கின. முத்துவின் கைகள் தளர்ந்தன. உயிர் போய்விடுமோ என்ற அச்சம் வந்தது.

அந்த நேரத்தில் அவனுக்கு அவன் தாய் அடிக்கடி சொல்லும் ஒரு வார்த்தை நினைவுக்கு வந்தது:
“எதுவும் முடியாத போது இறைவனின் திருவடியை நினை.”

முத்து கண்களை மூடி,
“இறைவா… உன் அடியையே பிடித்தேன். என்னை காப்பாற்று,”
என்று மனமுருகப் பிரார்த்தித்தான்.

அசரியமாக, சிறிது நேரத்தில் காற்று மெல்ல குறைந்தது. அலைகள் அமைதியாகின. ஒரு பெரிய அலை அவன் படகை கரை நோக்கித் தள்ளியது. முத்து பாதுகாப்பாக கரை சேர்ந்தான்.

அதே நாளில் அவனுடன் கடலுக்குச் சென்ற மற்றொரு மீனவன், “நான் என்னாலே சமாளிச்சுக்குவேன்” என்று இறைவனை நினைக்காமல் சென்றவன், கடலில் சிக்கி பெரும் கஷ்டத்துக்குள்ளானான்.

கரையில் நின்ற முத்து, ஈரமான கண்களுடன் வானை நோக்கி பார்த்து சொன்னான்:
“பிறவிப் பெருங்கடல் மட்டும் இல்ல… இந்த வாழ்க்கை கடலையும் உன் திருவடியை பிடித்தால்தான் கடக்க முடியும்.”

குறளுடன் தொடர்பு :

“பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார்
இறைவன் அடிசேரா தார்.”

இறைவனின் திருவடியைச் சார்ந்தவர்கள் வாழ்க்கை எனும் கடலைக் கடக்கிறார்கள்; அதை மறந்தவர்கள் அலைகளில் அலைக்கழிக்கப்படுகிறார்கள்.