ஜடாஸ் சோபியா ஸ்கட்டர் 1870 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் பிறந்தார். அவரது பெற்றோர் கிறிஸ்தவ மதப் பணியாளர்களாகவும் மருத்துவராகவும் இருந்ததால், குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே மனித சேவை அவரது வாழ்க்கையைச் சூழ்ந்திருந்தது.
இருப்பினும் அவர் சிறுவயதிலேயே மருத்துவராக வேண்டும் என்ற கனவுடன் வளரவில்லை. இந்தியாவில் பெற்றோர் செய்த சேவையை நேரில் பார்த்த அனுபவம், அங்குள்ள கடுமையான காலநிலை, நோய்கள் மற்றும் வாழ்க்கைச் சிரமங்கள் அவருக்குள் இந்தியாவைப் பற்றிய வெறுப்பையே உருவாக்கின.
“இந்தியாவிற்கு மீண்டும் வரமாட்டேன்” என்று உறுதியாக முடிவு செய்த காலமும் அவரது வாழ்க்கையில் இருந்தது.
இளம் வயதில் மீண்டும் இந்தியாவிற்கு வந்தபோது, அவர் சந்தித்த சமூக சூழல் அவரது மனதை ஆழமாக உலுக்கியது. குறிப்பாக பெண்களின் நிலை அவரை திகைக்க வைத்தது. பெண்கள் ஆண் மருத்துவரிடம் செல்லக் கூடாது என்ற சமூகக் கட்டுப்பாடுகள் காரணமாக, பிரசவ வேளையில் கூட மருத்துவ உதவி இல்லாமல் உயிரிழப்பதை அவர் நேரில் கண்டார்.
ஒரு இரவில் ஒரே சமயத்தில் மூன்று இளம் கர்ப்பிணிப் பெண்கள் கடுமையான வலியுடன் உதவி தேடி வந்தபோது, ஆண் மருத்துவர் உதவி செய்ய முடியாத நிலை காரணமாக மூவரும் உயிரிழந்தனர்.
இந்தச் சம்பவம் அவரது வாழ்க்கையை ஒரே கணத்தில் மாற்றவில்லை; பல நாட்கள் அவர் மனக்குழப்பம், குற்ற உணர்ச்சி மற்றும் பயத்துடன் போராடினார். “நான் ஏன் இதற்குள் சிக்க வேண்டும்?” என்ற கேள்வி அவரது உள்ளத்தில் தொடர்ந்து ஒலித்தது.
அந்த உள்மன போராட்டத்துக்குப் பிறகே, பெண்களுக்குப் பெண்களே மருத்துவராக இருக்க வேண்டும் என்ற உறுதி அவருக்குள் பிறந்தது. இதனை நிறைவேற்ற அவர் அமெரிக்கா திரும்பி மருத்துவம் படிக்கத் தொடங்கினார்.
அந்தக் காலத்தில் பெண் மருத்துவராக உருவாவது தானே பெரிய சவாலாக இருந்தது. அதற்கு மேலாக இந்தியப் பெண்களுக்காக மருத்துவம் படிப்பதாகக் கூறியபோது, “உன் வாழ்க்கையை வீணாக்குகிறாய்”, “அவர்கள் நன்றி அறிய மாட்டார்கள்” போன்ற கடும் விமர்சனங்களையும் அவர் எதிர்கொண்டார். இருந்தாலும் அவற்றை மீறி அவர் மருத்துவப் பட்டம் பெற்றார்.
படிப்பு முடிந்ததும் அவர் மீண்டும் இந்தியா திரும்பினார். வேலூரில் தொடங்கிய அவரது மருத்துவ சேவை ஆரம்பத்தில் ஒரு சிறிய குடிசை போன்ற கட்டடத்தில் தான் நடந்தது. வெளிநாட்டு பெண் மருத்துவரை நம்ப மக்கள் தயங்கியதால், ஆரம்ப காலங்களில் நோயாளிகளே இல்லாத நாட்களும் இருந்தன.
பல ஆண்டுகள் அவர் பெரும்பாலும் தனிமையிலேயே சேவை செய்தார். அந்தத் தனிமையும் சோர்வும் அவரது கடிதங்களில் வெளிப்படையாகப் பதிவாகியுள்ளது. ஆனால் அவரது கனவு மிகப் பெரிதாக இல்லை; “ஒரு பெண் கூட பிரசவத்தில் உயிரிழக்காமல் இருந்தால் போதும்” என்பதே அவரது ஆசை.
அந்தச் சிறிய கனவிலிருந்தே பின்னாளில் வேலூர் கிறிஸ்தவ மருத்துவக் கல்லூரி உருவானது. மருத்துவமனை மட்டுமல்ல, இந்தியப் பெண்கள் மருத்துவராக உருவாக வேண்டும் என்பதே அவரது முக்கிய நோக்கம்.
அதனால் அவரது மருத்துவக் கல்லூரியில் இந்தியப் பெண்களுக்கு முன்னுரிமை வழங்க வேண்டும் என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.
இதனால் சில வெளிநாட்டு ஆதரவாளர்களின் எதிர்ப்பையும் அவர் சந்தித்தார். புகழ், விருதுகள், பாராட்டுகள் அவரை ஈர்க்கவில்லை; சேவையே பேச வேண்டும் என்பதே அவரது கொள்கை.
உடல்நலம் குன்றிய காலத்திலும் இந்தியாவை விட்டு செல்லாமல், “இங்கே எனக்கு இன்னும் வேலை முடியவில்லை” என்ற எண்ணத்துடன் அவர் தனது கடைசி நாட்கள் வரை சேவையில் ஈடுபட்டார். இந்தியாவை அவர் ஒரு பணியிடமாக அல்ல, தன் சொந்த வீட்டாகவே உணர்ந்தார்.
சந்தேகம், பயம், மனப்போராட்டம் ஆகியவற்றை மீறி செயல்பட்ட இந்தப் பெண், இந்திய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் உயிரைக் காக்கும் ஒரு பெரும் இயக்கத்தின் அடித்தளத்தை அமைத்தார். ஜடாஸ் சோபியா ஸ்கட்டரின் வாழ்க்கை, கருணையும் துணிச்சலும் ஒன்றாக சேர்ந்தால் சமூக வரலாறே மாறும் என்பதற்கான உயிருள்ள சாட்சி ஆகும்.
