“நாகரிகம் தோற்றுப் போன நாள்: மனிதனை அரக்கனாக்கிய முதல் உலகப்போர்”

20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மனிதர்கள் தங்களை நாகரிகத்தின் உச்சத்தில் இருப்பதாக நினைத்த காலம் அது. அறிவியல் வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், பேரரசுகளின் பெருமை – இவை அனைத்தும் மனிதனை உயர்த்தியதாக தோன்றின. ஆனால் அதே அறிவியல், அதே பெருமை தான் உலகை இதுவரை கண்டிராத மிகப் பெரிய அழிவுக்குள் தள்ளியது. அதுவே முதல் உலகப்போர்.

ஒரு நாட்டுக்கும் இன்னொரு நாட்டுக்கும் இடையிலான சாதாரண போராக இது தொடங்கவில்லை. ஐரோப்பா முழுவதும் பல ஆண்டுகளாக குமுறிக்கொண்டிருந்த தேசியவாதம், “நாம் மற்றவர்களைவிட பெரியவர்கள்” என்ற அகங்காரம், யாருடன் யார் நண்பன் என்ற கூட்டணி அரசியல், ஆயுதங்களை குவித்த இராணுவவாதம், காலனிகளைப் பிடிக்க வேண்டும் என்ற பேரரசு ஆசை – இவை எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு வெடிப்புக்காக காத்திருந்தன.

1914 ஜூன் 28 அன்று ஆஸ்திரியா இளவரசர் ஃப்ரான்ஸ் ஃபெர்டினாண்ட் கொல்லப்பட்டதும் அந்த வெடிப்பு நிகழ்ந்தது. ஒரு மனிதனின் மரணம், கோடிக்கணக்கான மனிதர்களின் விதியை மாற்றியது.

அடுத்த சில வாரங்களில் உலகம் இரண்டு பக்கமாகப் பிரிந்தது. ஜெர்மனி, ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி, ஒட்டோமானிய பேரரசு ஒரு பக்கம்; பிரிட்டன், பிரான்ஸ், ரஷ்யா, பின்னர் அமெரிக்கா இன்னொரு பக்கம்.

போர் எல்லைகளைத் தாண்டி கண்டங்களைக் கடந்து பரவியது. இது அரசர்களின் போர் இல்லை; சாதாரண மனிதர்களின் வாழ்க்கையை விழுங்கிய போர்.

மேற்கு முனையில் வீரர்கள் மண்ணுக்குள் தோண்டிய குழிகளில் மாதக்கணக்கில் வாழ்ந்தனர். மழை பெய்தால் சேறு, வெயில் அடித்தால் தாகம், எங்கும் எலிகள், புழுக்கள், இறந்த உடல்களின் நாற்றம்.

ஒரு அடி நிலத்தை கைப்பற்ற ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் பலியாகின. நவீன போர் என்ற பெயரில் மனிதன் ஒரு எண்ணாக மாறினான்.

அறிவியல் மனிதனை காப்பாற்றவில்லை; கொல்ல உதவியது. இயந்திரத் துப்பாக்கிகள் நிமிடங்களில் நூற்றுக்கணக்கான உயிர்களை எடுத்தன. டாங்குகள் மண்ணை மிதித்துச் சென்றன.

விமானங்கள் மேலிருந்து குண்டுகளை வீசின. நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் கடலில் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் தாக்கின. விஷ வாயுக்கள் மெதுவாக உயிரைக் கிழித்தன. கடுகு வாசனை வரும் வாயு, வீரர்கள் உணரும் முன்பே அவர்களின் கண், தோல், நுரையீரலை அழித்தது.

இதற்கிடையில் பல வீரர்கள் மனநல ரீதியாக முறிந்தனர். தொடர்ச்சியான வெடிச்சத்தம், மரணத்தை எதிர்கொள்ளும் பயம் அவர்களை உளவியல் நோயாளிகளாக்கியது. ஆனால் அப்போது அதை நோயாக யாரும் பார்க்கவில்லை. “நடிப்பு” என்று சொல்லி அவமானப்படுத்தினார்கள், சிலரை சுட்டும் கொன்றார்கள். உடல் காயங்களை விட மனக் காயங்கள் ஆழமாக இருந்தன.

மனிதர்கள் பேச முடியாத இடங்களில் புறாக்கள் பேசின. ரேடியோ செயல்படாத சூழலில் செய்திகளை சுமந்த carrier pigeons பல உயிர்களை காப்பாற்றின. “Cher Ami” என்ற ஒரு புறா சுடப்பட்ட நிலையிலும் தனது செய்தியை சேர்த்துச் சென்று நூற்றுக்கணக்கான வீரர்களை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றியது.

1914 கிறிஸ்துமஸ் அன்று ஒரு நாள் மட்டும் போர் நின்றது. எதிர் அணியில் இருந்த வீரர்கள் துப்பாக்கிகளை கீழே வைத்தனர், பாடல்கள் பாடினர், ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து பேசினர், சில இடங்களில் கால்பந்தும் விளையாடினர்.

அடுத்த நாள் மீண்டும் ஒருவரை ஒருவர் கொல்ல வேண்டிய கட்டாயம். அந்த ஒரே நாள் மனிதன் இன்னும் முழுமையாக அரக்கனாக மாறவில்லை என்பதற்கான சான்று.

ஆண்கள் முனையில் சாகிக்கொண்டிருந்த போது பெண்கள் தொழிற்சாலைகளில் நின்றனர். ஆயுதங்கள், குண்டுகள், உணவுப் பொருட்கள் – அனைத்தையும் அவர்கள் தயாரித்தனர்.

போர் முடிந்தபின் பெண்களின் சமூக நிலை மாறியது; வாக்குரிமை, வேலை வாய்ப்பு, சுய அடையாளம் கிடைத்தது. போர் அழிவை மட்டும் அல்ல, சமூக மாற்றத்தையும் கொண்டு வந்தது.

ரஷ்யாவில் போர் பசியையும் வறுமையையும் தீவிரப்படுத்தியது. மக்கள் சார் அரசை எதிர்த்து கிளர்ந்தனர். 1917ல் நடந்த புரட்சி ரஷ்யாவை போரிலிருந்து வெளியேற்றியது, உலகிற்கு கம்யூனிசத்தை அறிமுகப்படுத்தியது. ஒரு போர் இன்னொரு அரசியல் தத்துவத்தின் பிறப்புக்கும் காரணமானது.

1918ல் போர் முடிந்தபோது உலகம் நிம்மதி அடைந்ததாக நினைத்தது. ஆனால் உடனே Spanish Flu என்ற பெருந்தொற்று பரவியது. போரைவிட அதிக உயிர்களை அது எடுத்தது. சோர்ந்த உலகம் இன்னொரு மரண அலைக்குள் சிக்கியது.

1919ல் வெர்சை ஒப்பந்தம் மூலம் ஜெர்மனி முழுக்க குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டது. நிலம் பறிக்கப்பட்டது, கடும் இழப்பீடு விதிக்கப்பட்டது,

ராணுவம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. இது அமைதியை உருவாக்கவில்லை; பழிவாங்கும் மனநிலையை வளர்த்தது. அதிலிருந்தே இரண்டாம் உலகப்போரின் விதை முளைத்தது.

இந்தப் போரில் ஒரு கோடிக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் உயிரிழந்தனர். ஜெர்மன், ஆஸ்திரியா-ஹங்கேரி, ஒட்டோமானிய, ரஷ்ய பேரரசுகள் வீழ்ந்தன. புதிய நாடுகள் உருவானது. League of Nations என்ற அமைதி அமைப்பு உருவானது, ஆனால் வலிமையின்றி தோல்வியடைந்தது.

இந்தியாவிலிருந்து 13 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட வீரர்கள் போரில் பங்கேற்றனர். அதன் விளைவாக இந்தியாவில் வரி உயர்வு, வறுமை, அடக்குமுறை அதிகரித்து தேசிய இயக்கம் தீவிரமானது.

முதல் உலகப்போரைக் “எல்லா போர்களையும் முடிக்கும் போர்” என்று அழைத்தார்கள். ஆனால் உண்மையில் அது மனித அகங்காரத்தின் எல்லையை காட்டிய போர். மனிதனை மட்டும் அல்ல, மனித நம்பிக்கையையும் அது காயப்படுத்தியது. இன்று கூட உலகம் அந்தக் காயத்தின் சுவடுகளை சுமந்துகொண்டே இருக்கிறது.