“வரலாறு மறைத்த பெண்: தேவதாசி முறையின் முகமூடியை கிழித்த மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார்”

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் 1883 ஆம் ஆண்டு மூவலூரில் பிறந்தார். பெண்களுக்கு கல்வி மறுக்கப்பட்டும், குழந்தைத் திருமணம், தேவதாசி முறை போன்ற கொடுமைகள் இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டும் இருந்த காலம் அது. சிறுவயதிலேயே பெண்கள் உடலும் வாழ்க்கையும் குடும்பம், சாதி, மதம் என்ற பெயர்களில் கட்டுப்படுத்தப்படுவதை அவர் நேரில் பார்த்தார்.

முறையான பள்ளிக் கல்வி பெரிதாக கிடைக்காதபோதிலும், வாசிப்பும் அனுபவமும் அவரை சமூகத்தை ஆழமாக புரிந்துகொள்ளச் செய்தன. அந்தக் கால சமூகச் சூழல் தான் அவரது சிந்தனைகளுக்குத் தளம் அமைத்தது.

இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்ட அவர், திருமண வாழ்க்கையில் பெண்கள் எதிர்கொள்ளும் அடிமைத்தனத்தையும் அவமதிப்பையும் தனிப்பட்ட முறையில் அனுபவித்தார். இந்த அனுபவங்கள் பெண்கள் சுயமரியாதையுடன் வாழ வேண்டும் என்ற உறுதியை அவருக்குள் வளர்த்தன.

பெண்கள் தங்கள் வாழ்க்கையைத் தாங்களே தீர்மானிக்கும் உரிமை பெற்றவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவரது வாழ்நாள் இலக்காக மாறியது.

தேவதாசி முறை குறித்து அவர் கொண்டிருந்த பார்வை மற்றவர்களைவிட வேறுபட்டது. அது ஒரு “பாரம்பரியம்” அல்ல, பெண்களை பாலியல் மற்றும் சமூக அடிமைகளாக மாற்றும் ஒரு கட்டமைப்பு என்று அவர் தெளிவாகச் சொன்னார். அந்த முறையை அவர் வெளியிலிருந்து மட்டும் விமர்சிக்கவில்லை;

பெண்கள் எவ்வாறு குடும்பம், கோவில், சாதி ஆகியவற்றின் மூலம் திட்டமிட்டு அந்த வலையில் தள்ளப்படுகிறார்கள் என்பதை உள்ளிருந்து பார்த்த அனுபவத்தின் அடிப்படையில் பேசினார். அதனால் அவரது குரலும் எழுத்தும் கோட்பாடாக இல்லாமல் வலி, கோபம், உண்மை ஆகியவற்றால் நிரம்பியதாக இருந்தது.

இந்த அனுபவங்களின் வெளிப்பாடாகவே “தாசிகளின் மோசவலை அல்லது மதிப்பெற்ற மைனர்” என்ற நாவல் உருவானது. அது தமிழில் எழுதப்பட்ட முதல் பெண்ணிய சமூக நாவல்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது. தேவதாசி முறையின் கொடூரத்தை வெளிப்படையாகக் காட்டியதால், நூல் வெளிவந்தபோது கோவில் நிர்வாகிகளும் பாரம்பரியவாதிகளும் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

மதத்திற்கு எதிரானது, சமூக ஒழுக்கத்தை குலைக்கும் எழுத்து என்று குற்றம் சாட்டி தடை செய்ய முயற்சிகளும் நடந்தன. ஆனால் பெரியார் போன்ற சீர்திருத்தவாதிகளின் ஆதரவால் அந்த நூல் பரவலாகப் படிக்கப்பட்டது.

மூவலூர் அம்மையார் சுயமரியாதை இயக்கத்தில் இணைந்து செயல்பட்டபோது, அவர் ஒரு பெண் பேச்சாளர் என்பதற்காக அல்ல, ஒரு தீவிர சிந்தனையாளராக மதிக்கப்பட்டார். பெரியார் அவரை “அம்மையார்” என்று மரியாதையுடன் அழைத்தார்.

பல கூட்டங்களில் பெண்கள் பேச தயங்கிய நேரங்களில், முதலில் மேடையேறி பேசச் சொல்லப்பட்டவர் அவர். மதமும் கடவுளும் பெண்கள் அடிமைத்தனத்திற்கு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை அவர் வெளிப்படையாகச் சொன்னார். அந்தக் காலத்தில் இது மிகுந்த துணிச்சலான நாத்திகக் கருத்தாக இருந்தது.

சமூகப் போராட்டம் காரணமாக அவர் குடும்பத்திலிருந்தே எதிர்ப்பையும் தனிமையையும் சந்தித்தார். உறவினர்கள் விலகினர், அவமதிப்பும் வந்தது. ஆனாலும் “ஒரு பெண் தனியாக நின்றாலும் சத்தியத்திற்காக நிற்க வேண்டும்” என்ற நிலைப்பாட்டில் இருந்து அவர் ஒருபோதும் விலகவில்லை.

அரசியல் பதவிகள் அல்லது அரசு மரியாதைகள் கிடைக்கக் கூடிய சூழல் இருந்தபோதும், அவர் பதவிகளை மறுத்தார். அதிகாரத்தை விட சிந்தனையும் சமூக மாற்றமும் முக்கியம் என்பதே அவரது நம்பிக்கை.

“பெண்ணியம்” என்ற சொல்லே தமிழில் பரவுவதற்கு முன்பே, பெண்களின் உடல் மீது சமூகத்திற்கு உரிமை இல்லை, திருமணம் பெண்களை அடிமைப்படுத்தும் அமைப்பாக மாறியுள்ளது, மதம் பெண் விடுதலைக்கு தடையாக உள்ளது போன்ற கருத்துகளை அவர் எழுதியும் பேசியும் வந்தார். இதனால் இன்றைய ஆய்வாளர்கள் அவரை தமிழின் முன்னோடி பெண்ணிய சிந்தனையாளராகக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

தேவதாசி முறை ஒழிக்கப்பட்ட பிறகு, அந்த அமைப்பை ஆதரித்த சமூகங்களும் அரசியல் அதிகாரங்களும் அவரது பங்களிப்பை பேசாமல் தவிர்த்தன. இதன் விளைவாக அவரது பெயரும் பணியும் பல ஆண்டுகள் வரலாற்றின் ஓரமாக தள்ளப்பட்டன. ஆனால் அவர் விட்டுச் சென்ற சிந்தனைகள் இன்று வரை உயிருடன் உள்ளன.

மூவலூர் இராமாமிர்தம் அம்மையார் பெண்களுக்காக மட்டுமல்ல, முழு சமூகத்தின் முகமூடியைக் கிழித்து உண்மையை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டு வந்த ஒரு துணிச்சலான சீர்திருத்தவாதியாக தமிழ் சமூக வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறார்.