“அறத்தொடு நடுவு நிலையான் ஒருவன்
பிறத்தொழுகல் எல்லாம் தலை.” (983)
பொருள்:
அறமாகவும், நியாயமாகவும் நடக்கும் ஒருவனின் நடத்தை உலகில் எல்லாவற்றிலும் சிறந்தது.
ஒரு அமைதியான நகரத்தில் அரவிந்த் என்ற மாணவன் வாழ்ந்தான். அவன் எப்போதும் விதிகளைப் பின்பற்றும், பிறருக்கு உதவ விரும்பும் சிறுவன்.
ஒருநாள் பள்ளி முடிந்து வீடு நோக்கி நடந்து வரும்போது, சாலையோரத்தில் ஒரு கருப்பு நிறப் பை கிடந்தது.அரவிந்த் அதை மெதுவாக எடுத்துப் பார்த்தான்.
பையின் உள்ளே அடையாள அட்டைகள், வீட்டு ஆவணங்கள் மற்றும் சில பணம் இருந்தது.அது யாரோ ஒருவருக்கு மிகவும் தேவையான, முக்கியமான பொருளாகத் தெரிந்தது.
சுற்றிலும் யாரும் இல்லை.பையை எடுத்துச் சென்று வைத்துக்கொள்வதும் எளிது.ஆனால் அரவிந்தின் மனசாட்சி அவனை உடனே நிறுத்தியது.
“இது எனக்கு சொந்தமானது இல்லை… இதைப் பெற்ற மனிதர் இப்போது எவ்வளவு கவலைகொள்ளப்போகிறார்?” என்று அவன் நினைத்தான்.
அவன் உள்ளத்தில் திருக்குறளின் அர்த்தம் மெதுவாக ஒலித்தது—“அறத்தோடு நடப்பவன் தான் உண்மையில் உயர்வானவர்.”
அரவிந்த் எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் அருகிலிருந்த காவல் நிலையத்துக்குச் சென்று பையை ஒப்படைத்தான்.
காவல்துறையினர் அவனின் நேர்மையைப் பார்த்து பாராட்டினர்.
அதே மாலை, பையின் உரிமையாளர் காவல் நிலையத்துக்கு வந்தார்.பையை பார்த்ததும் அவரின் கண்களில் நிம்மதி தோன்றியது.
“இதை எவர் கொடுத்தார்?” என்று கேட்டபோது, அரவிந்தின் பெயர் சொல்லப்பட்டது. அவர் நன்றியை கண்களில் நிறைந்த உணர்ச்சியுடன் தெரிவித்தார்.
அந்த ஒரு சிறிய நேர்மையான செயல், அரவிந்தை அந்த நகரத்தின் பலரிடமும் மதிக்கப்படும் ஒரு மாணவனாக மாற்றியது. அவன் எந்தப் பெரிய காரியமும் செய்யவில்லை—ஆனால் சரியானதை செய்தான்.
அறத்துடன் நடந்தால்,சிறிய செயலில் கூட பெரிய உயர்வு இருக்கும்.உண்மையான மனிதநேயம் அப்படித்தான் வெளிப்படும்.
