மதுரையின் அமைதியான வீதிகளில், தினமும் இசை ஒலித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு சிறிய வீட்டில் ஒரு குழந்தை வளர்ந்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தச் சிறுமிக்குப் பிறகு உலகமே “எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி” என்று மரியாதையுடன் தலைவணங்கியது.
அவர்கள் பிறந்த வீட்டில் இசை நித்தமும் ஓடியது. தாய் சக்திவேலாயம்மாள் ஒரு புகழ்பெற்ற இசைஞர். பாடல்கள், ஸ்வரங்கள், ராகங்கள்—இவை எல்லாம் சுப்புலட்சுமிக்கு தினசரி நேர்முகங்கள்.
மூன்று வயதில் அவர்கள் பாடத் தொடங்கியதும், வீட்டிலிருந்த பெரியோர்கள் ஆச்சரியத்தில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள். வயது சிறியது, ஆனால் குரலில் அனுபவம் இருந்தது.
அவர்கள் பள்ளி செல்லவில்லை; ஆனால் இசை அவர்களுக்கு ஆசிரியர். காலை எழுந்தவுடனே அவர்களின் பயிற்சி தொடங்கும். வீட்டுக்கு வரும் வித்தகர்களின் பாடல்களை அவர்கள் அமைதியாகக் கேட்டு, அதே குரல் தாளத்தில் பாட முயன்றார்கள். யார் கற்றுக்கொடுத்ததுமில்லாமல் அந்தத் திறமை தானாகவே மலர்ந்தது.
சுப்புலட்சுமி எப்போதும் நாணத்துடன் நடப்பவர். பெரிய கலைஞராக இருந்தாலும், தங்களைப் பற்றி பெருமை பேசுவதில் எந்த விருப்பமும் இல்லை. “நான் இன்னும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்,” என்றுதான் அவர்கள் கூறுவார்கள். இந்த தாழ்மையே அனைவரையும் கவர்ந்தது.
பத்து வயதில் அவர்கள் முதன் முதல் கச்சேரி செய்தபோது, மக்கள் அதிர்ந்து விட்டார்கள். “இது ஒரு குழந்தையா? எப்படி இப்படி பாட முடிகிறது?” என்று ஆச்சரியப்பட்டார்கள். அவர்கள் பாடிய ராகங்களின் தூய்மையும், குரலின் இனிமையும் யாராலும் மறக்க முடியாதது.
அவர்கள் வளர வளர, இசையின் உச்சம் தொட்டார்கள். உலகம் முழுவதும் கச்சேரிகள், புகழ், விருதுகள்—அனைத்தும் அவர்களை வந்தடைந்தன. ஆனாலும், மாற்றாத ஒன்று: அவர்களின் எளிமை. எத்தனை விருதுகள் பெற்றாலும், நாணத்துடன் சிறிய சிரிப்பை மட்டுமே கொடுப்பார்கள்.
பின்னர் படங்களில் பாடி வெற்றி பெற்ற அவர்கள், ஒரு கட்டத்தில் முழுமையாக பக்தி இசைக்குத் தங்களை அர்ப்பணித்தார்கள். இன்று கூட பலரது வீட்டில் காலை ஆரம்பம் அவர்களின் “சுப்ரபாதம்” குரலோடு தான்.
இசை உலகின் மிக உயர்ந்த விருதான “பாரத் ரத்னா” பெற்ற முதல் இசைக்கலைஞர் இவரே. அந்த நாள் கூட மேடையில் நின்றபோது, “இது என் தாய், என் கடவுளுக்காக” என்று அவர்கள் நாணத்துடன் தலை குனிந்தார்கள்.
எவ்வளவு பெரிய கலைஞர் என்றாலும், தினசரி சந்தைக்கு சென்று அதே கடைக்காரரிடம் காய்கறி வாங்குவாராம். மக்கள் கண்ணாமூச்சி பார்த்துக் கொண்டே, “இவர் எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி அல்லவா?” என்று ஆச்சரியத்தில் பேசுவார்கள்.
அவர்கள் பாடுகையில் அது சாதாரண இசை இல்லை.அவர்கள் பாடியது உள்ளத்திலிருந்து வரும் பிரார்த்தனை. நாம் அதைக் கேட்கும் போது, அது தேன் போன்ற இசையாக மாறிவிடும். இப்படி ஒரு அரிய குரல், ஒரு அரிய மனிதநேயம் கொண்ட கலைஞராக எம். எஸ். சுப்புலட்சுமி அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள்.
தனது தேன் இசையால் தமிழோசை பார் எங்கும் பரவச் செய்த இசை இமயம் 2004 டிசம்பர் மாதம் 11ம் தேதி அதிகாலையில் உலகை விட்டு நீங்கியது.
