திருக்குறள் 13:
விண்இன்று பொய்ப்பின் விரிநீர் வியனுலகத்து
உள்நின்று உடற்றும் பசி.
விளக்கம்:
கடலால் சூழப்பட்ட அகன்ற உலகமாக இருந்தாலும், மழை உரிய காலத்தில் பெய்யாமல் பொய்த்துப் போனால், அந்தப் பசி உலகத்தை நிலைத்து நின்று வருத்தும். ய காலத்தில் மழை பெய்யாமல் போகுமானால், கடல் சூழ்ந்த இப்பெரிய உலகத்தில் வாழும் உயிர்களைப் பசி வருத்தும்.
ஒரு அழகான செழிப்பான கிராமத்தில் சந்திரன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவன் ஒரு சிறந்த உழைப்பாளி. அவனது கிராமம் எப்போதும் பசுமையாக இருக்கும், காரணம் அங்கு தவறாமல் மழை பெய்யும். ஆனால், ஒரு வருடம் வானம் பொய்த்துப் போனது. மாதங்கள் கடந்தும் ஒரு துளி மழை கூட பெய்யவில்லை.
கிராமத்திலிருந்த ஏரிகள், குளங்கள் அனைத்தும் காய்ந்து போயின. குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் இருந்ததே தவிர, விவசாயம் செய்ய ஒரு துளி நீரும் இல்லை.
விளைச்சல் இல்லாததால் ஊரில் பசி தலைவிரித்தாடியது. மக்கள் தாராளமாக தண்ணீர் கிடைக்கும் கடல் பக்கமாகச் சென்றனர். ஆனால், கடல் நீரைக் குடிக்கவோ அல்லது அதைக் கொண்டு விவசாயம் செய்யவோ முடியவில்லை.
கிராமத்தினர் கூடி வருத்தப்பட்டனர், “நூறு அடி தூரத்தில் கடல் அலைகள் மோதுகின்றன, ஆனால் ஒரு கைப்பிடி சோறு கிடைக்கவில்லையே” என்று புலம்பினர்.
அப்போது ஊர் பெரியவர் ஒருவர் இக்குறளைக் கூறினார்: “கடல் சூழ்ந்த இந்தப் பெரிய உலகத்தில் தண்ணீர் அபரிமிதமாக இருந்தாலும், வானிலிருந்து மழை பெய்யாவிட்டால் மண்ணில் உயிர்களைப் பசி வாட்டும்.”
மழை பெய்யாததால் நிலத்தில் பயிர்கள் வளரவில்லை. பயிர்கள் இல்லாததால் உணவு இல்லை. உணவு இல்லாததால் பசி உயிர்களை உள்ளிருந்து வருத்தியது. இயற்கையின் அருட்கொடையான மழையே உலகின் அச்சாணி என்பதை உணர்ந்த மக்கள், இயற்கை வளங்களைப் பாதுகாக்க உறுதி பூண்டனர்.
குறள் கருத்து:
மழை பெய்யாமல் போனால், கடல் நீரால் சூழப்பட்ட அகன்ற உலகமாக இருந்தாலும், பசி நிலைபெற்று உயிர்களை வருத்தும்.
