திருக்குறள் 14:
ஏரின் உழாஅர் உழவர் புயல்என்னும்
வாரி வளங்குன்றிக் கால்.
பொருள்:
உலகிற்கு உணவளிக்கும் உழவர்கள், மழை எனும் இயற்கை செல்வம் இல்லாமல் உழவு செய்ய முடியாது. மழை குறைந்தால் நிலம் உழப்புக்கு ஏற்ற நிலை பெறாது, அப்போதும் உழவன் ஏரியை எடுத்துப் பணி செய்ய முடியாது.
ஒரு ஊரில் பொன்னன் என்ற கடின உழைப்பாளி உழவன் வாழ்ந்தான். அவன் தன் நிலத்தைப் பாசமாய்ப் பார்த்து, எப்போதும் உழைப்பதைத் தவற விட மாட்டான்.
அதே ஊரில் பிற உழவர்கள் எப்போதும் கூறியதுபோல், “மழை பெய்யாவிட்டால் கவலையில்லை, நம்மை வேறு வேலை செய்யலாம்” என்று நகரத்தை நோக்கிச் சென்றனர்.
ஆனால் பொன்னன், “மழை பெய்தால் நிலம் செழிக்கும், அதன் வருவாய் தான் உணவு தரும்” என்று நம்பி நிலத்தில் இருந்து விலகவில்லை. ஒரு வருடம் முழுவதும் வானம் பொய்த்தது. மேகங்கள் கறுத்தன; ஒரு சொட்டு மழையும் விழவில்லை. ஏரிகள் காய்ந்து, நிலம் பாறையாக இறுகியது.
பொன்னன் தன் ஏரை எடுத்துப் பார்த்தான். ஆனால் நிலம் கடுமையாக இருந்ததால் ஒரு அடி கூட உழ முடியவில்லை. மனம் வருந்திய அவன், “மழை என்ற செல்வம் இல்லாத போது, என் உழைப்பும் கைகளைப் போன்ற பயனற்றது!” என்று உணர்ந்தான்.
அந்த நாள் ஊர் மக்கள் புரிந்துகொண்டனர்: உலகிற்கு உணவளிக்கும் முதுகெலும்பான உழவன் கூட, மழை இல்லாதால் உழவு செய்ய முடியாது.
